Παράκαμψη πλοήγησης

Tag Archives: Rob Marshall

Τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να πω πως είμαι και στα καλύτερα μου, όπως άλλωστε και ο περισσότερος κόσμος . Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι αδύνατο να μην επηρεαζόμαστε, το έχω ξαναπεί, ας μην επαναλαμβάνομαι . Σε περιόδους σαν κι αυτή που διανύουμε είναι φυσικό και πρέπει να μην παραμένουμε απαθείς απέναντι στις καταστάσεις και ο καθένας μας, όπως και όσο μπορεί, να προσπαθεί για το «καλύτερο» για τον ίδιο και το σύνολο, ανάλογα με την έννοια που έχει δώσει σ’αυτή τη λέξη .

Όμως κακά τα ψέματα . Δεν υποφέρεται η στενοχώρια σε μεγάλες δόσεις . Ούτε η αγωνία για το αύριο, η ανασφάλεια, η μουρμούρα, η μιζέρια, όταν μάλιστα το ξέρεις καλά πως, απ’ό,τι φαίνεται, θα κατσικωθούν στη ζωή σου για πολύ-πολύ καιρό . Έχεις την ανάγκη, που και που, να κάνεις κι άλλα πράγματα . Πράγματα που θα σε κάνουν να ξεχνιέσαι για λίγο, να χαμογελάς . Για να αντέξεις τα υπόλοιπα . Και για μένα αυτό εδώ το μπλογκ είναι ένα από τα πράγματα αυτά κι έτσι θα το συνεχίσω . Θα παραμείνει για μένα ένας «άλλος πλανήτης». Το ίδιο και η θεματολογία του .

[ έκανα μια μεγάλη και φλύαρη εισαγωγή μπας και αποκαρδιώσω οποιονδήποτε θέλει να συνεχίσει την ανάγνωση – κάποια πράγματα δεν μπορώ να τ’αλλάξω – χε, χε ]

Παρόμοιο ρόλο έχουν για μένα και οι ταινίες . Σχετικό : θυμήθηκα τώρα την, καθόλου τυχαία, επιτυχία των screwball  κωμωδιών και των μιούζικαλ τα χρόνια της Ύφεσης στην Αμερική . Οι άνθρωποι χάνονταν στην ανεμελιά και την ελαφράδα τους και ψυχαγωγούνταν βάζοντας για λίγο στην άκρη τα προβλήματά τους ( αυτό το ρημάδι το ποστ με τον Ασταίρ πότε θα το γράψω αλήθεια ? – ενοχές ) . Εντάξει, σινεμά έχω να πάω εδώ και μήνες ( πάλι ενοχές ) . Παρηγοριέμαι με τα dvd λοιπόν . Κάθε Σ/Κ . Χαρακτηριστικό δε της κατάστασης μου ήταν οι προπροχθεσινοβραδινές μου επιλογές . Ενώ έχω τα ωραιότατα κατεβασμένα από το ίντερνετ The Hurt Locker και Un Prophete να σκονίζονται περιμένοντας στο ράφι την όρεξη μου νά’ρθει, προτίμησα να δω το Illuminati και σχεδόν καπάκι το Nine ( καμία ενοχή εδώ-πήγαινα γυρεύοντας ) !

Καλά, για το Illuminati δεν έχω και τίποτα να πω . Ίσως μόνο ότι η Ρώμη θα αποτελεί πάντα μια απόλαυση στα μάτια κάθε διευθυντή φωτογραφίας αλλά και κάθε ανθρώπου . Το Nine όμως ? Που είχα ξετρελλαθεί με το trailer του, που δεν κατάφερα να το δω τις γιορτές των Χριστουγέννων και περίμενα πως και πως, σαν λάτρης του είδους , την επίσημη κυκλοφορία του σε dvd για να το απολαύσω με την ησυχία μου και με καθαρή εικόνα ? Τζίφος .

Τζίφος – τζίφος . Με φωτεινές εξαιρέσεις την πρώτη και την τελευταία σκηνή, άντε και δυο άλλες στο ενδιάμεσο και με μετριότατες χορογραφίες  . Πωωωω … Βαρεμάρααα … Σού’ρχεται να μπεις μέσα να βοηθήσεις την κατάσταση, να δώσεις ένα χεράκι να σπρώξεις την ταινία για να τελειώσει . Ευτυχώς που δεν το είχα δει κανονικά, σε αίθουσα . Με την κούραση που έχω θα είχα ρίξει τρελλούς ύπνους . Τί κι αν έχεις ΕΞΙ οσκαρούχους ηθοποιούς και μια υποψήφια ? Τόσες όμορφες γυναίκες γύρω από έναν γοητευτικό άνδρα ? Ένα επιτυχημένο θεατρικό έργο ? Ο Rob Marshall δεν κατάφερε να επαναλάβει το Chicago . Γιατί  δεν «τό’χει» ως σκηνοθέτης και γιατί τελικά το ίδιο το έργο δεν τον βοήθησε . Το Nine δεν το ήξερα ( που να τρέχω και στο Broadway να ψάχνω εισιτήρια … ) . Τώρα όμως που το ξέρω και διάβασα γι’αυτό θεωρώ ότι γενικά δεν υπήρχε κανένας λόγος να γίνει το 81/2 μιούζικαλ . Έλεος . Δεν προσφέρεται το υπαρξιακό αδιέξοδο και το writer’s block ενός ανθρώπου για να γίνει μουσικοχορευτικό θέαμα . Θέλει μαγκιά μεγάλη για ένα καλό αποτέλεσμα . Ίσως στη θεατρική σκηνή τα πράγματα να είναι αλλιώς κι έτσι κρατάω μια πισινή . Στον κινηματογράφο όμως … βράστα κι άστα . ( Η Ιταλία πάντως παραμένει κούκλα . Τι τοπία … )

Ο Lewis τελικά ΔΕΝ μπορεί  να παίξει όλα τα είδη . Οι Hudson – Cotillard πολύ πολύ καλές . Η Fergie είναι perfomer, έχει φωνάρα οπότε ήταν στο στοιχείο της και δεν μπορεί να κριθεί . Η Lauren … ζει καλέ !! Η Penelope τέλεια στο νούμερο της αλλά, συγγνώμη, για ποιό λόγο είπαμε ότι ήταν υποψήφια για Β’ Γυναικείο ??? Η υπεραγαπημένη Dench απλώς διεκπεραιωτική .

Κι ερχόμαστε στην Kidman . Πίκρα . ΠΩΣ συνεχίζει αυτή η γυναίκα και παίρνει ρόλους με ΑΥΤΟ το πρόσωπο ? Απορώ πραγματικά όταν βλέπω στο imdb ότι θα βγάλει τρεις ταινίες τα επόμενα δυο χρόνια κι έχει στα σκαριά άλλες έξι ! Η μεγαλύτερη πρόκληση για τους μακιγιέρ και τους φωτιστές είναι αυτά τα χείλια ( το πάνω δεν κουνιέται πια, πέτρωσε ) . Και το μέτωπο . Και τα μάτια . Με την οποία Νικόλ δεν έχω τίποτα, ούτε κρύο ούτε ζέστη . Θαυμάστρια της δεν είμαι αλλά όλο περιέργως έχει παίξει σε αρκετές αγαπημένες μου ταινίες . Αλλά γιατί το κάνει αυτό στον εαυτό της ? Τί θέματα έχει ? Ένα γιατρούλη για τη Νικόλ, γρήγορα !

( προσοχή-λόγω κακής ποιότητας εικόνας το πετρωμένο χειλάκι και η παραμόρφωση του δεν φαίνεται στο γιουτουμπάκι που ακολουθεί )

Αχ … Πού είναι οι καλές στιγμές της Νικόλ ? Που πήγε εκείνη η περιβόητη «αναγέννηση» των κινηματογραφικών μιούζικαλ στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας ? Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, άντε δύο ( Σικάγο ) . Και ο- the -real -thing -κούκος ήταν τελικά το Moulin Rouge .

Τώρα που ξανασκέφτομαι την ταινία του Baz Luhrmann, την εκτιμώ ακόμη περισσότερο . Ταινιάρα στο είδος της . Και τόσο πρωτότυπη . Απ’όλες τις απόψεις . Με υπέροχες διασκευές και medleys τραγουδιών . Και φυσικά ΤΟ medley και ΤΗ σκηνή . Που αν και οι περισσότεροι μάλλον τα γνωρίζετε και τα έχετε δει και ακούσει δε νομίζω ότι θα σας χαλάσει μία επαναληψούλα !

(η επαναληψούλα  στην uncut version της και όχι όπως είναι στην ταινία για να μπορέσετε ν’απολαύσετε την τέλεια χορογραφία )

Vodpod videos no longer available.

Το El Tango De Roxanne πρέκυψε από τη μίξη δύο, κυρίως, κομματιών . Το ένα είναι το πασίγνωστο Roxanne των Police ( 1978 ) http://www.youtube.com/watch?v=a2Qad-gaHMg και το άλλο μία πανέμορφη σύνθεση του μεγάλου αργεντίνου μουσικοσυνθέτη και πιανίστα Mariano Mores με τίτλο Tanguera ( 1947 ) που δεν υπάρχει περίπτωση να μη σ'»αγγίξει» από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Εδώ σε μια ορχηστρική εκτέλεση του 1958 .

Trivia

* To Moulin Rouge του Baz Luhrmann κέρδισε το 2002 τα Όσκαρ Κοστουμιών και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης ενώ είχε προταθεί για άλλα 6 ( μεταξύ αυτών και για Καλύτερη Ταινία ).

* Χορογράφος της περίφημης σκηνής αλλά και ολόκληρης της ταινίας είναι ο John O’Conell στενότατος συνεργάτης του Luhrmann. Ο «ζηλιάρης Αργεντίνος» στη σκηνή του El Tango De Roxanne είναι ο πολωνός ηθοποιός και βαρύτονος τραγουδιστής Jasek Koman ο οποίος ζει κι εργάζεται μόνιμα στην Αυστραλία . Η «Ρωξάνη» είναι η αυστραλιανή χορεύτρια Caroline O’Connor η οποία έχει βραβευτεί στην πατρίδα της για το ρόλο της Βίλμα στο «Chicago» αλλά κι εκείνον της Εντίθ Πιάφ στο θεατρικό μιούζικαλ «Piaf».

* Την original μουσική του Moulin Rouge έγραψε ο Craig Armstrong . Αλλά τα cudos για όλα αυτά τα φοβερά medleys πάνε στους μουσικούς παραγωγούς Marius De Vries, Josh G. Abrahams και Anton Monsted ( όλοι ονοματάρες στον τομέα τους )

* Ο Sting εμπνεύστηκε τη «Ρωξάνη» του κοιτάζοντας τις γαλλίδες ιερόδουλες στους δρόμους τους Παρισιού όταν βρέθηκε εκεί με τους Police για κάποιες εμφανίσεις σε τοπικά clubs στο ξεκίνημα της καριέρας τους . Κάποιοι λένε ότι διάλεξε αυτό το όνομα από μια αφίσα του έργου Συρανό Ντε Μπερζεράκ που βρισκόταν στο φουαγέ του ξενοδοχείου όπου έμενε το συγκρότημα .

* Οι ίδιοι οι Police και κυρίως ο Stewart Copeland θεωρούν ότι το Roxanne είναι στην πραγματικότητα γραμμένο σε ρυθμό τάνγκο και όχι ρέγκε, όπως νομίζει ο περισσότερος κόσμος !

* Για τον Mariano Mores μπορείτε να διαβάσετε εδώ :http://en.wikipedia.org/wiki/Mariano_Mores

* Baz Luhrmann : » Moulin Rouge is ultimately about the journey from youthful idealism to the spiritual growth one seeks in adulthood. It is about one’s changing relationship to truth, beauty, freedom and above all things love. «

 

Δωράκι-δωράκι ! Από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές του φιλμ :

και το τραγούδι που «ανοίγει» και «κλείνει» την ταινία . «Nature Boy» ερμηνευμένο συγκλονιστικά από τον David Bowie . » The greatest thing you’ll ever learn is just to love and be loved in return « .

*  *  * Δεν υπόσχομαι τίποτα νομίζω όμως ότι επανακάμπτω αργά αλλά σταθερά παρά τη σκουριασμένη μπλογκοπένα μου . Εξουθενωτικό τo posting αλλά πάντα τόσο διασκεδαστικό .  😉  *  *  *

( Το παρόν ποστάκιον συντάχθηκε από μια » επαγγελματία » επιβάτιδα του Μετρό και του  ΗΣΑΠ  κατά τη διάρκεια ενός μεγαλειώδους συναχιού )

 

1. Η απλυσιά . Ο κόσμος δεν πλένεται . Δεν γνωρίζω τον ακριβή λόγο . Τεμπελιά ? Αμνησία ? Κακή ανατροφή ? Κατάθλιψη ? Δεν πλένει το σώμα του, δεν πλένει τα δόντια του, δε λούζεται, δεν αλλάζει ρούχα . Οι δε 5-6 στους 10, κάνουν όλα τα προηγούμενα ταυτόχρονα . Και χαρίζουν αξέχαστες στιγμές στις μύτες μας … Νομίζω ότι περαιτέρω ανάλυση στο θέμα δε με παίρνει ( ευαίσθητο στομάχι γαρ ) .

 

2. Ο κόσμος στις αποβάθρες τις ώρες αιχμής στο Μετρό δεν περιμένει ΠΡΩΤΑ να βγουν έξω οι άνθρωποι από τα βαγόνια ( ιδιαίτερα αν οι δεύτεροι είναι αριθμητικά λιγότεροι ) και ΜΕΤΑ να μπουν μέσα σ’αυτά . Απλά περνάνε από πάνω τους ή στην καλύτερη τους πετάνε στην απέναντι πόρτα λόγω του ωστικού κύματος που προκαλούν ( Φαινόμενο Τσουνάμι ) .

Το έχω πάθει και ξέρω . Ήδη από τη στιγμή που ο συρμός σταματήσει και πριν καν ανοίξουν οι πόρτες, οι απ’έξω κοιτούν από το τζάμι τους από μέσα με μάτι που γυαλίζει, τύπου Κόναν Ο Βάρβαρος ( » δεν πρόκειται να με καθυστερήσεις προκειμένου να πιάσω την τελευταία άδεια θέση γκρρρ !! » ) . Η κατάσταση βελτιώνεται αν αρχίζεις να ορύεσαι και να δίνεις αγκωνιές και κλωτσιές ή αν κυκλοφορείς μετά τις 9 το βράδυ όπου μ’έναν μαγικό τρόπο συμβαίνει το αντίθετο ( όχι και πολύ μαγικό, οι μέσα είναι περισσότεροι των έξω ) . Την ημέρα όμως είσαι χαμένος από χέρι . Λύση της τελευταίας στιγμής ? Προσευχή .

 

3. ( και χειρότερο ) Ζευγαράκι ηλίθιο, κοιμισμένο μετά από επέμβαση ισόβιας ένωσης χεριών . Κύριος 60 σαμθινγκ, ψιλοτσαμπουκαλής, ηλίθιος, κοιμισμένος. Φιλενάδες ( όλων των ηλικιών ) χαζοχαρούμενες, απορροφημένες σε γκομενοσυζήτηση, ηλίθιες, κοιμισμένες . Κυριούλα εμμηνοπαυσιακιά, κουρασμένη, ηλίθια, κοιμισμένη . Τυπάς ( ο Θεός να τον κάνει ) με κοστούμι, που σκέφτεται το επόμενο μίτινγκ και ο χαρτοφύλακας του είναι μεγαλύτερος από εκείνον, ηλίθιος, κοιμισμένος . Ο ελληναράς ( οποιασδήποτε ηλικίας ) που είναι ο βασιλιάς του κόσμου και στέκεται χαρακτηριστικά πάντα στη μέση της σκάλας ( γιατί τα έχει πολύ βαριά και πρέπει να κρατάει ισορροπία ), ηλίθιος, κοιμισμένος . Άντρας/γυναίκα, κωλόστρας/α, ηλίθιος/α, κοιμισμένος/η που στέκεται ακριβώς πίσω από τους παραπάνω και δεν τολμάει να μιλήσει  ( κι αν ξυπνήσει και το κάνει, όλοι οι παραπάνω θα τον βρίσουν/κοιτάξουν υποτιμητικά/ του φωνάξουν, που τόλμησε να τους υπενθυμίσει το βαθμό ηλιθιότητας τους και να τους βγάλει από το νιρβάνα τους ) .

Όλοι αυτοί θα κλείσουν με το » έτσι θέλω «, την αριστερή πλευρά στις κυλιόμενες σκάλες που προορίζεται για όσους βιάζονται ή θέλουν απλά να προχωρήσουν, όσο κι αν η γυναικεία φωνή από τα μεγάφωνα ξελαρυγγιάζεται για να κάνουν το αντίθετο . Και όλοι αυτοί, έστω μία φορά, θα ξυπνήσουν το δολοφόνο μέσα σου . Σε εμένα πάντως αυτό έχει συμβεί παραπάνω από μία . Τί κάνεις ? Τους σπρώχνεις χωρίς να πεις τίποτα ( ξαφνιάζονται χα χα ! ), τους σκουντάς με το δάχτυλο στην πλάτη ( τους τρομάζει αυτό, χα  χα χααα ! ) και ζητάς ευγενικά να κάνουν πιο’κει τον κώλο τους για να περάσεις, ζητάς με σταθερή και λίγο αυστηρή φωνή » Πηγαίνετε δεξιά παρακαλώ ! » ( το κάνουν αυτόματα, τους ξυπνάς αναμνήσεις από γονιό/δάσκαλο/μπάτσο κλπ ), επιβιβάζεσαι σε καίριο βαγόνι προκειμένου να βγεις ακριβώς μπροστά στις σκάλες και κατά την έξοδο ορμάς έξω και τρέχεις πριν σε προλάβουν όλοι αυτοί ή ανεβαίνεις τις σκάλες με τα πόδια ( δοκίμασε το τελευταίο επιστρέφοντας από τη δουλειά και θα με θυμηθείς ) .

Τα έχω δοκιμάσει όλα με επιτυχία αλλά πάντα υπάρχουν στιγμές που δεν τη γλιτώνεις . Και τότε ξυπνάει μέσα σου ο Michael Douglas στο Falling Down και » όμορφες » εικόνες  αρχίζουν να σχηματίζονται στο μυαλό σου …

 

 

» Now noone even says oops when they’re passing their gaaaas !! «

 

 

» Holy shit … What a shame … What became of class ? «

 

Λατρεύω τα μιούζικαλ . Λίγο περισσότερο τα κινηματογραφικά από τα θεατρικά .  Η κινηματογραφική μεταφορά ενός θεατρικού μιούζικαλ ήταν πάντα πρόκληση για έναν παραγωγό και έναν σκηνοθέτη κι αυτό εξαιτίας κυρίως των υψηλών απαιτήσεων του κοινού ( το έχουν ήδη παρακολουθήσει και το γνωρίζουν χιλιάδες άνθρωποι ) αλλά και της μικρής έκτασης πρόζας στο έργο, αναλογικά προς τη μουσική .

Γι’αυτό και το Chicago άργησε αρκετά χρόνια να γίνει ταινία . Ένα πολύ αγαπημένο μου μιούζικαλ  διότι διαφέρει . Είναι ένα μιούζικαλ καθόλου » για όλη την οικογένεια «, δεν έχει ειδύλλιο μεταξύ των πρωταγωνιστών, ηθικά διδάγματα, ήρωες με καλές προθέσεις . Είναι κυνικό, σατιρικό, με καυστικό χιούμορ και πάντα επίκαιρο . Και έχει και τέλεια μουσική .

Ο Bob Fosse ήθελε πάρα πολύ να μεταφέρει το Chicago στο σινεμά . Δεν πρόλαβε δυστυχώς να τα καταφέρει . Τα κατάφερε όμως ο Rob Marshall και μάλιστα με τεράστια επιτυχία ( 6 Οσκαράκια και πολλά εισιτήρια, μια χαρά ) . Το » καινοτομικό » στοιχείο της ταινίας ήταν η παρουσίαση των μουσικών κομματιών του έργου σαν μια δεύτερη, παράλληλη ταινία μέσα στο μυαλό της ονειροπαρμένης και διψασμένης για δόξα Ρόξι Χαρτ ( Renee Zellweger ) .

Αυτός ήταν και ο λόγος που από την ταινία κόπηκε ένα και μοναδικό τραγούδι, το Class, το οποίο όπως γυρίστηκε δεν έμοιαζε σαν να το φαντάστηκε η Ρόξι . Κρίμα γιατί είναι ένα από τα πιο αστεία και έξυπνα ειρωνικά τραγούδια του έργου και η Catherine Zeta Jones ( ανεπανάληπτη Βέλμα Κέλυ ) το ερμηνεύει φανταστικά μαζί με την Queen Latifah ( Μάμα Μόρτον – δεσμοφύλακας ) . Όσες φορές το βλέπω γελάω πάρα πολύ με το ύφος τους που έρχεται σε αντίθεση με τους στίχους του τραγουδιού . Δύο διεφθαρμένες απατεώνισσες που βρίζουν τραγουδούν για ευγένεια και ηθική . Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα . Πρόσεξτε τους γιατί πιστεύω ότι αυτός ήταν ο λόγος που κόπηκε τελικά η σκηνή . Εξάλλου στην ταινία υπάρχει άλλο ένα τραγούδι που δεν φαίνεται ότι το » ονειρεύεται » η  Ρόξι, το πολύ καλό Mr Cellophane . Αυτό γιατί δεν κόπηκε ?

Α ! Πρόσφατα διάβασα ότι η τρίτη μεγάλη ταινία του Rob Marshall ( μετά το Chicago και το Memoirs Of A Geisha ), λέγεται Nine, θα κάνει πρεμιέρα προς το τέλος της χρονιάς και πρωταγωνιστούν σ’αυτήν ( αμάν αμάν !! ) οι : Daniel Day Lewis, Marion Cotillard, Nicole Kidman, Judie Dench, Penelope Cruz !! Εντυπωσιακό ? Για να δούμε τι θα δούμε …

 

* * * Το ξέρω, το ξέρω, γκρινιάζω αλλά ναι, υπάρχουν αρκετές εξαιρέσεις σε όσα γράφω και χαίρομαι όταν τις βλέπω . Δυστυχώς όμως υπάρχουν απλά για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα … Και δεν επεκτάθηκα σε άλλους τομείς της καθημερινής ζωής διότι στην καλύτερη περίπτωση δε θα τελείωνα ποτέ ή στη χειρότερη θα έπρεπε να ανοίξω καινούργιο μπλογκ για την έλλειψη ευγένειας και κοινωνικής παιδείας τη σήμερον ημέρα, ουφ !

Καλή Τσαγκαροδευτέρα ! 😉 * * *

 

Και για όσους μπορεί να έχουν απορία για το Falling Down, να και το μπόνους !