Παράκαμψη πλοήγησης

Tag Archives: Alison Moyet

Κάτι λέγαμε στα σχόλια του προηγούμενου ποστ για καλλιτέχνες που γερνάνε ( κι εμείς μαζί τους έτσι ? ), μπλα μπλα μπλα, που η φωνή τους και η εμφάνιση τους δεν είναι πια αυτή που ήταν ( όχι όμως και η δημιουργικότητα τους, προς Θεού ), μπλα μπλα και περασμένα μεγαλεία και διηγόντας τα να κλαις, μπλα .

Ε, λοιπόν υπάρχουν κι εξαιρέσεις . Και μια από τις μεγαλύτερες αυτές εξαιρέσεις είχα την τύχη ν’ακούσω και να παρακολουθήσω το Σάββατο που μας πέρασε στην Αίθουσα Φίλων Της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής . Η γλώσσα μου δέθηκε κόμπος από την αδυναμία της να εκφράσει λέξεις και τ’αυτιά μου μεγάλωσαν λίγους πόντους ( σχήμα λόγου, εντάξει ??? ) προκειμένου να μπορέσουν να πιάσουν όλα τα ντεσιμπέλ της φωνής που τα είχε μαγέψει . Τα δε μάτια μου ήταν ανίκανα να πιστέψουν ότι η ψηλή λυγερόκορμη κοπέλα με τη λιτή και κομψή εμφάνιση, που κινούνταν με ρυθμό και χάρη πάνω στη σκηνή και δε φαινόταν πάνω από 35 χρονών, σε λίγους μήνες θα κλείσει τα 49 ! Ναι, το σαββατόβραδο εκείνο έγινα κι εγώ αυτόπτης μαρτυρας της αναγέννησης μιας ανεπανάληπτης τραγουδίστριας . Της Alison Moyet .

Σεμνή, γλυκιά, χαρούμενη, εντελώς ανεπιτήδευτη, για δύο παρά κάτι ώρες, η Moyet με ανέβασε ψηλά με τις ερμηνείες της κι εγώ στο τέλος αρνιόμουν να κατέβω ξανά στη θέση μου, στα καθημερινά μου, στα συνηθισμένα μου . Ήθελα να μείνω εκεί, αιωρούμενη και περιτυλιγμένη από τη ζεστή, δυνατή κοντράλτο φωνή της . Και να την ξανακούσω επειγόντως .

Only You, Love Resurrection, This House, Weak In The Presence Of Beauty, One More Time … Τραγούδια που όλα σχεδόν μου ήταν γνωστά, πειραγμένα όμως τα περισσότερα σε ύφος blues, funky rock και jazz . Και βέβαια The Windmills Of Your Mind, Love Letters, That Ole Devil Called Love ( ο κόμπος ν’ανεβαίνει στο λαιμό και όλη σχεδόν η ζωή σου να περνάει από μπροστά σου ) και στο τέλος μια φανταστική εκτέλεση του Ne Me Quitte Pas με μοναδική συνοδεία ένα πιάνο .

Η Alison Moyet κατάφερε να ξεπεράσει την αγοραφοβία της, την κατάθλιψη, τα εμπόδια που της έβαζε η προηγούμενη δισκογραφική της εταιρεία όλα αυτά τα χρόνια, να τα πετάξει από πάνω της όπως τα κιλά που τη βάραιναν τόσο καιρό και να μας ξανασυστηθεί . Από το 2004 με το Voice και πιο ενεργά από το 2007 με το The Turn και τώρα με το Best Of της . Κι ευτυχώς η Φωνή ( για μένα μια από τις καλύτερες αυτή τη στιγμή σε παγκόσμιο επίπεδο, τολμώ να πω ) δεν άλλαξε ποτέ . Ή μάλλον άλλαξε . Έγινε καλύτερη, πιο βαθιά, πιο ώριμη . Της αξίζει κάθε επιτυχία  από εδώ και πέρα και μακάρι να την ακούμε για πολλά πολλά πολλά χρόνια ακόμη .

*  *  *