Skip navigation

Category Archives: Big In Japan

Πρόταση +  Updates !!!

Για να μην κουραστείς μπορείς να διαβάσεις μόνο το » μπλε » κείμενο ακούγοντας το τραγούδι του βίντεο . Όλα τ’ άλλα είναι οι γνωστές μπλα μπλα μπλα πολυλογίες μου … 😀

 

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι σαν ηρωίδα του Μουρακάμι .687zyeca4gj66cca88q42gcaqjk0gqcazmksq3cabpomn6ca1s8vdeca4gksmmcamrk9zgcarzv0ygcaau1k42cavthtt9ca1e3bk0ca330kkmca8yu66rca6dxcxqcasjty6tca9dpc89ca7d0p4lcagyxzho1

Όχι καμιά βασική, μη φανταστείτε ότι την έχω ψωνίσει . Αναπληρωματική στον πάγκο ή κάπως έτσι . Σαν αυτούς τους τύπους που περιγράφει με το μοναδικό και εξαίσιο τρόπο του ο Χαρούκι, που κάνουν συνηθισμένα πράγματα, ζουν μια ήρεμη ρουτινιάρικη ζωή, ξυπνούν το πρωί, πηγαίνουν στη δουλειά τους, τη διεκπεραιώνουν αξιοπρεπώς, γυρίζουν σπίτι, μαγειρεύουν ( συνήθως κάτι πολύ απλό ), κάνουν μπάνιο, τρώνε, ακούν μουσική, ξανατρώνε, διαβάζουν το βιβλίο τους, ετοιμάζουν το κρεβάτι τους, κοιμούνται . Μόνο μπύρα δεν πίνω .
Μέχρι που …

Μέχρι που ΚΑΤΙ συμβαίνει . Περίεργο, αλλόκοτο, μεταφυσικό, μαγικό . Κι εκείνοι το ακολουθούν . Σαν κάτι τελείως φυσικό . Και η ζωή τους αλλάζει τελείως . Και εκείνοι δεν είναι πια οι ίδιοι .

Εκεί βρίσκομαι . Στο » μέχρι που … » . Και περιμένω να γίνει ΚΑΤΙ για να ξαναβρώ τη χαμένη όρεξη . Να οργανωθώ, να θέσω στόχους, να φτιάξω ένα πρόγραμμα, να κλείσω εκκρεμότητες, να πάω τη δουλειά μου ένα βήμα παραπέρα, να βρίσκομαι με τις παρέες πιο συχνά . Έχω ξαναβρεθεί σ’αυτό το σημείο . Μόνο που αυτή τη φορά έχει κρατήσει εκνευριστικά πολύ . Είμαι όμως αισιόδοξη . Τρεις τελείες είναι . Αποσιωπητικά . Δεν είναι και τόσο δύσκολο να τις ξεπεράσει κανείς .

Υπάρχει όμως και κάτι παρηγορητικό . Όσο απλοί κι αν φαίνονται οι ήρωες του συγγραφέα δεν κάνουν καθόλου απλές σκέψεις και δεν έχουν καθόλου συνηθισμένο μυαλό ( αν και οι ίδιοι δεν το πιστεύουν ) . Κάτι δεν είναι κι αυτό ? 🙂

 

Δεν είμαι εγώ η αρμόδια για να γράψω για τον Μουρακάμι, είμαι μια απλή αναγνώστρια . Το έχουν κάνει άλλοι κι άλλες με περισσότερες περγαμηνές και μεγαλύτερη ικανότητα και πείρα . Ξέρω μόνο ότι με τα βιβλία του μπορείς να κάνεις ένα θεαματικό μακροβούτι μέσα σου . Να χαμογελάσεις, να δακρύσεις, να έρθεις αντιμέτωπος με τους φόβους και τις αγωνίες σου . Να πλημμυρίσει το μυαλό σου με εικόνες . Να δεις τα όνειρα σου με άλλο μάτι . Και όταν φτάσεις στην τελευταία σελίδα να αισθανθείς εκείνη την ευφορία του ανθρώπου που μόλις διάβασε ένα πολύ πολύ καλό βιβλίο . Και αυτή η αίσθηση να μη σ’αφήνει την επόμενη μέρα . Ούτε τη μεθεπόμενη, ούτε τη …

Η αλήθεια είναι ότι προτού παρασυρθώ από το μαγικό ρεαλισμό του Μουρακάμι η Ιαπωνία μου ήταν ψιλοαδιάφορη . Αυτό βέβαια άλλαξε στην πορεία . Πλέον όλο και κάτι ψάχνω, διαβάζω, ακούω, με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον . Προς το παρόν η χώρα αυτή φαντάζει στα μάτια μου σαν ένας άλλος ( γοητευτικός όμως ) πλανήτης και οι κάτοικοι της σαν εξωγηίνοι, όμως τόσο περίεργα οικείοι .

Και δεν είμαι η μόνη . Ο πολύ γνωστός άγγλος ηθοποιός και σκηνοθέτης Simon McBurney γράφει στο πρόγραμμα της παράστασης » Ο Ελέφαντας Εξαφανίζεται « βασισμένης σε διηγήματα του Χ.Μ. :simon-mcburney1

» Όποιος φτάνει στην Ιαπωνία για πρώτη φορά παθαίνει αλλεπάλληλα σοκ . Η άφιξη στο Τόκιο είναι από μόνη της ένα μεγάλο σοκ . Η ίδια η κλίμακα των πραγμάτων σου προκαλεί δέος . Τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι ζουν εδώ .

Αλλά το δεύτερο σοκ είναι πως, παρόλο το μέγεθος, αυτή είναι η πιο οργανωμένη αστική κοινωνία στον πλανήτη . Αντίθετα με το Λονδίνο, τα πάντα λειτουργούν με το ρολόι . Ο υπόγειος σιδηρόδρομος φτάνει στην ώρα του . Δεν βρίσκεις χαλασμένα καρτοτηλέφωνα στο δρόμο . Ούτε ένας από τους μυριάδες αυτόματους πωλητές διαστημικής εποχής που βρίσκονται σε κάθε δρόμο δεν θα σου δώσει ποτέ λάθος ρέστα όταν θα ρίξεις μέσα τα χρήματα σου και θα πάρεις την μπύρα σου, τον παγωμένο καφέ σου, τα τσιγάρα σου . Έχουν μακρά ιστορία αστικής οργάνωσης εδώ .

Το Λονδίνο του Σαίξπηρ ήταν μια πόλη περίπου 250.000 κατοίκων . Το Τόκιο το 1600 ήταν ήδη μια πόλη άνω του ενός εκατομμυρίου .

Στη Σιμπούγια, στο κέντρο του Τόκιο, όπου μένω εδώ και πάνω από έξι εβδομάδες, 3.000 ή και περισσότεροι άνθρωποι διασχίζουν το δρόμο κάθε φορά που ανάβει το πράσινο . Παντού προβάλλονται χάι-τεκ διαφημίσεις . Εκατομμύρια φώτα νέον, εικόνες και ήχοι σου επιτίθενται από κάθε κατεύθυνση . Τα πάντα μοιάζουν πλαστικά, τεχνητά, μαζικής παραγωγής σε μια αδιανόητη κλίμακα . Δεν μοιαζει να έχει διασωθεί τίποτα από όσα εμείς θα φανταζόμασταν ως » Γιαπωνέζικο » . Κι όμως, αν χωθείς σε ένα μικροσκοπικό σοκάκι, κι ανέβεις την ξύλινη σκάλα, θα βρεις να σε περιμένει ένα δωμάτιο στρωμένο με τατάμι σε μια μικρή γιαπωνέζικη παμπ που θα ακτινοβολεί ένα αίσθημα ηρεμίας . Τα περισσότερα από αυτά που βρίσκονται εδώ στο Τόκιο βρίσκονται παντού στον κόσμο . Τα ίδια καταστήματα, οι ίδιες μάρκες, ο ίδιος φανατικός καταναλωτικός καπιταλισμός, αλλά την ίδια στιγμή τα πάντα είναι διαφορετικά .

Προερχόμαστε από έναν αριστοτελικό, δυϊστικό κόσμο . Βλέπουμε παντού διχοτομίες . Σωστό και λάθος, καλό και κακό . Στην Ιαπωνία δεν υπάρχει τέτοιος διαχωρισμός . Οι Ιάπωνες έχουν μια ενοποιημένη και συνολική θεώρηση του κόσμου, που μας φαίνεται και είναι πολύ δύσκολη να τη συλλάβουμε … «

 

 

Το » Read My Mind « των αμερικανών Killers ( από το φοβερό και τρομερό Λας Βέγκας της Νεβάδα ) άργησε να με κερδίσει . Ήθελε φαίνεται το χρόνο του . Το άκουγα στο ραδιοφώνο και το προσπερνούσα, έβλεπα το βίντεο να ξεκινάει στην τηλεόραση και άλλαζα κανάλι ( χασμουρητό ) . Δεν ξέρω τι συνέβη κι αυτό άλλαξε και μάλιστα λίγο καιρό αφότου το τραγούδι έπαψε να είναι χιτ πρώτης γραμμής . Από τη στιγμή όμως που έγινε αυτή η αλλαγή το Read My Mind έγινε τραγούδι » ΜΟΥ «. Και το βίντεο κλιπ για ένα μυστήριο λόγο ένα από τα πιο αγαπημένα μου . Ειδικά για το κλιπ ακόμη ψάχνομαι .

Ίσως να φταίει ο ίδιος ο τίτλος του τραγουδιού, μια ερώτηση που έχω κάνει σε αρκετούς ανθρώπους . Σιωπηλά όμως γιατί ξέρω πως απάντηση δε θα έχω . Ίσως να είναι οι στίχοι του όπου υπάρχουν φράσεις από τις ωραιότερες που έχω ακούσει σε τραγούδι » I don’t mind if you don’t mind ’cause I don’t shine if you don’t shine «, » I pull up to the front of your driveway with magic soaking my spine «, » I wanna breathe that fire again « και φυσικά το » The stars are blazing like rebel diamonds cut out of the sun « που είναι και το tagline αυτού εδώ του μπλογκ ( για τους πιο παρατηρητικούς ! ) .

Ίσως να είναι η ιστορία που διηγούνται αυτοί οι στίχοι, για ένα νέο που έχει κολλήσει στη ρουτινιάρικη ζωή της μικρής του πόλης και που φοβάται να κάνει το μεγάλο άλμα στο άγνωστο και να ακολουθήσει την αγαπημένη του που τον αφήνει . Η αγάπη του όμως για εκείνη είναι τόσο μεγάλη που ξεπερνά τις ανασφάλειες του, αποφασίζει να την ξανακερδίσει, τα καταφέρνει και μαζί κάνουν την υπέρβαση .

Ίσως να είναι η μoυσική του, η ελαφρώς φάλτσα ερμηνεία του Brandon Flowers ( μια από τις πιο συμπαθητικές φάτσες στη μουσική βιομηχανία σήμερα και μ’ένα βλέμμα ευθύ, όμορφο, καθαρό που σε κερδίζει ) και η απογείωση τους προς το τέλος του τραγουδιού μετά τη » γέφυρα » ( το καλύτερο σημείο ) .

 Και ίσως να είναι και η υποβόσκουσα γλυκιά μελαγχολία που εγώ εισπράττω ( άγνωστο πως ) τόσο από το τραγούδι όσο και από το βίντεο . Kαι όσο για το βίντεο, ναι, μπορεί να φταίει και η γοητεία που ασκεί επάνω μου η Ιαπωνία . Και οι ιστορίες του Χαρούκι Μουρακάμι .

Trivia

* Το τραγούδι γράφτηκε εξολοκλήρου από τον Flowers και ο ίδιος το θεωρεί ως ό,τι καλύτερο έγραψε ποτέ του . Ο 27χρονος είναι αγγλόφιλος και λατρεύει τους Smiths, Pet Shop Boys και New Order . Εξάλλου το όνομα του γκρουπ το εμπνεύστηκε από το fake συγκρότημα που εμφανίζεται στο βίντεο του τραγουδιού » Crystal » των New Order . Ακολουθεί επίσης τον τρόπο ζωής των Μορμόνων ( καλέ αυτοί δεν είναι πολυγαμικοί και κάνουν σαν να ζουν τον 19ο αι. ???? ) !

* Τρίτο single από το δεύτερο άλμπουμ των Killers » Sam’s Town « ( 2006 ) . Θεωρείται το καλύτερο κομμάτι του δίσκου ο οποίος στο σύνολο του πήρε μέτριες κριτικές .

* Το τραγούδι βγήκε το Φεβρουάριο του 2007 και πήγε αρκετά καλά στα charts . Το βίντεο γυρίστηκε ένα μήνα πριν στο Τόκιο . Το σκηνοθέτησε η πολύ καλή Diane Martel ( έχει γυρίσει πάμπολλα βίντεο της M. Carey αλλά και τα αγαπημένα μου » Get Right » της J.Lo. και » Like A Boy » της Ciara ) .

* Πολλές σκηνές του βίντεο γυρίστηκαν στη μεγάλη διασταύρωση της Σιμπούγια . Σαν την Times Square του Τόκιο ένα πράγμα .

* 2:00 – ποδήλατο penny farthing + low rider . Γιούπι !!

* 0:40 – 2:42 – 3:30 – Gachapin ( Γκατσαπίν ) . Αγαπημένος τηλεοπτικός ήρωας των μικρών γιαπωνέζων . Είναι ένας δεινόσαυρος 5 χρονών ο οποίος δεν μεγαλώνει ποτέ ( ούτε και ψηλώνει, μένει στο 1.65 ) . Πρωταγωνιστεί με τον κολλητό του Mukku, ένα κόκκινο γιέτι, στην εκπομπή » Hirake ! Ponkiki « και σπάει τα μηχανάκια της γιαπωνέζικης AGB .

* 2:52 – DrumMania + GuitarFreaks, αγαπημένα music video games των γιαπωνέζων με ενσωματωμένες ηλεκτρικές κιθάρες και ντραμς .

* 3:30 Capsule Hotel για τους κλειστοφοβικούς μας φίλους .

 

*** Μια καινούργια φίλη είναι αυτόν τον καιρό στην Ιαπωνία για δουλειές . Περιμένω να επιστρέψει για να μου πει τις εντυπώσεις μιας ελληνίδας από αυτή την παράξενη χώρα . Βίντεο επιβράβευσης UPDATE βασανισμένων αναγνωστών το πρόγραμμα θα έχει από αύριο . Και το tagline από το επόμενο ποστ θα αλλάξει . Ένας μικρός κύκλος έκλεισε ( μπας και έρθει και η όρεξη ! ) κι εκτός αυτού βαριέμαι κι εύκολα . 🙂 ***

 

UPDATE !!! UPDATE !!!

Α ) Τη λατρεύω αυτή την ταινία, τη λατρεύω . Ο Μπομπ, η Σάρλοτ και το Τόκιο …

 

Sofia Coppola’s » Lost In Translation » ( 2003 )

» Just Like Honey » – Jesus And Mary Chain

 

Σούπερ τραγούδι . Και ναι, ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί ΤΙ της ψυθίρισε …

 

B ) Ντόρα Εξερευνήτρια και Μπομπομάστορα … you can kiss our fat japanese asses !! ( introducing Mukku )

 

Γ ) Παγκόσμια πρώτη !!

Η μυστική χορογραφία της ελληνικής συμμετοχής στην επόμενη Γιουροβίζιον είναι έτοιμη . Τεσταρίστηκε πρώτα από τον Φωκά στο Τόκιο με τη βοήθεια του ντόπιου ποπσταρ Eiji Wentz και η δοκιμή είχε τεράστια επιτυχία . Μπάϊλα Τσίκι Τσίκι τρέμε λέμε !! Έρχεται ο Λάκι Χάπι !!

 

27 Σεπτεμβρίου 2038 – S.D.W.Δ.O.A.K.A ( Super Duper Wow Διαστημικό Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών ) – 17 : 30  – Θύρα 7 – Die Hard Candy Tour 2038

Ήταν ένα συννεφιασμένο φθινοπωρινό απόγευμα . Ο Άντζελο, μαζί με τα δύο του παιδιά και εκατοντάδες άλλους ανθρώπους, περίμενε υπομονετικά έξω από την Πύλη 7 του σούπερντουπερκλπΟ.Α.Κ.Α. όταν ξαφνικά …

– Θεία Άουρα ! Κι εσύ εδώ ???

– Άντζελο ! Τι χαρά ! Δε σου έχω πει να μη με λες θεία μπροστά σε ξένο κόσμο ? Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου ΛΕΜΕ !!! Αααα, έφερες και τα παιδιά ! Μπράβο, μπράβο, έτσι . Από μικρά . Να μαθαίνουν .

– Ε, μα ναι ! Το χάνεις αυτό ? Δεν το χάνεις . Εχμ … σόρι για το » θεία » . Μου είναι δύσκολο …

– Δε βαριέσαι . Μικρός είσαι κι εσύ ακόμη … ( τς, τς, τς … )

– Είμαι ενθουσιασμένος . Ωραία δεν είναι ? Κι εσύ πιστή στο ραντεβού . 30 χρόνια μετά . Ε, θεί …

– Ε ΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ !!!  Σαν να μην πέρασε μια μέρα . Ούτε από τότε, ούτε κι από πάνω της . Ας είν’καλά η επιστήμη που προοδεύει . Και της φαινόταν από τότε της άτιμης, έτσι όπως το πήγαινε . Ήθελε να νικήσει το χρόνο . Λέγαμε, πόσο θα αντέξει πια ? Κώλο δεν έβαζε κάτω . Τι γιόγκες, τι πιλάτες, τι τεχνητά ζυγωματικά, τι ανορθώσεις άνω χείλους, τι ενέσιμα … Σκυλί ! Και να τώρα, σήμερα . Να’μαστε πάλι εδώ να χτυπηθούμε σαν τον παλιό καλό καιρό . Μας είχε φτυσμένους βέβαια για άλλα 30 χρόνια, αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα …  

– ( παιδί Άντζελο ) ΘΕΙΑ ! ΘΕΙΑ ! Από πότε ακούς εσύ Μαντόνα ??? Από μικρή ? Πες μας !!!

– Δεν έχεις μάθει τρόπους στα παιδιά Αντζελίνο ! Πως να απευθύνονται στον κόσμο ( τς, τς, τς …ΤΣ ! ) . Αχ μικρούλη μου, τι μου θύμησες … ( ακούγεται μουσική από τρελλαμένη άρπα, η εικόνα θολώνει, φλας μπακ . )

 Ήταν Απόκριες του 1985 … Μικρούλα εγώ τότε, σε ένα απογευματινό πάρτι του αθλητικού συλλόγου του οποίου ήμουν μέλος, στην τοπική ντίσκο . Ντυμένη πατόκορφα με ένα ροζ πράγμα που καθόλου δεν μου άρεσε και που όποτε με ρωτούσαν τα άλλα παιδιά » Εσύ τί είσαι ??? «, απαντούσα γρυλλίζοντας  » Κυρία επί των Τιμών … !!!##>>@$$%%!!!! » .

Ευτυχώς είχαμε την πίστα . Και τη μουσική . Και το χορό . Είχα ξεγοφιαστεί, δεν κατέβαινα κάτω . Ήξερα όλα τα τραγούδια . Το ένα πίσω από το άλλο . Ώσπου κάποια στιγμή άρχισε να παίζει … εκείνο . Το ήξερα, το είχα ακούσει κάποιες φορές αλλά εκείνη τη στιγμή ήταν αλλιώς . Απογειώθηκα, μου άρεσε υπερβολικά . Χόρευα, χόρευα, στροβιλιζόμουν, στροβιλιζόταν και το ροζ πράγμα, τα φωτορυθμικά αναβόσβηναν σαν τρελλά, κόκκινα – κίτρινα – πράσινα, ασταμάτητα . Ήμουν » αλλού » . Ήταν όμορφα και περίεργα .

Όταν τελείωσε και σταμάτησα κι εγώ κάθιδρη και λαχανιασμένη, κοιτάζω και τί βλέπω ? Πάνω στην πίστα είχα μείνει εγώ και ένα πεντάχρονο που κουνιόταν πέρα δώθε και με κοιτούσε σαν ούφο . Και η μάνα μου από κάτω με μία έκφραση στο πρόσωπο-πάει-το-παιδάκι-μου-σάλταρε . Μάλλον γιατί η κόρη της είχε εκστασιαστεί με ένα τραγούδι που έλεγε » Σαν παρθένα ! Χέϊ ! Που την αγγίζουν για πρώτη φοράάά … » Γκουχ ! Γκουχ ! Μη με ρωτάτε τι σημαίνει . Ούτε εγώ ρώτησα τότε !

Ήταν πάντως η πρώτη φορά που είχα πορωθεί τόσο με ένα τραγούδι . Ήθελα να το ακούω συνέχεια, ήθελα να μάθω τα πάντα για αυτήν που το τραγουδούσε . Κι έτσι άρχισε … Τhe rest is history …( Η άρπα ξαναπαίζει διαολεμένα γιατί έχει περάσει και η ώρα καλέ !! . Επαναφορά . )

– Ζzzzzz … Εεε … Μάλιστα ! Ωραία ιστορία θ..Άουρα ! Α ! Να ! Άνοιξε και η πύλη . Λοιπόν πάμε στις θέσεις μας εμείς και τα λέμε στην έξοδο !

– Εντάξει ! Κι αν δεν σας δω μετά … ελάτε ένα βράδυ από το σπίτι … θα μαγειρέψω κιόλας ( … not !! χα, χα ! )

– Ok ! Καλή διασκέδαση !

– Θα δείξει Άντζελο μου … Θα δείξει …

 

 

Όσο κι αν προσπαθήσεις δεν πρόκειται να γλιτώσεις από τη Madonna Louise Veronica Ciccone Richie . Κάτι καινούργιο θα ακούσεις, κάτι καινούργιο θα δεις, κάτι καινούργιο θα μάθεις  για εκείνη . Και είτε σου αρέσει, είτε όχι, οφείλεις να παραδεχτείς ότι μετά από τόσα χρόνια το να πετυχαίνεις κάτι τέτοιο είναι πολύ, πολύ δύσκολο . Και ίσως αξιοθαύμαστο …

Η Madonna που πολλοί αγάπανε να μισούνε και μισούνε να αγαπάνε . Που όταν είμασταν μικροί ντρεπόμασταν να λέμε ότι μας αρέσει πολύ γιατί θα είμασταν ξενέρωτες ( τα κορίτσια ), αδελφές ( τα αγόρια ) ή φλωράκια και μη ποιοτικοί ( άπαντες ! ) . Kαι που σήμερα το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου της βγάζει το καπέλο για πολλούς και διάφορους λόγους ( περί ορέξεως … ) .

Προσωπικά ( και μετά από 25 χρόνια ) πέρα από μουσικές και φωνητικές ικανότητες ( δεν είμαι και καμιά τρελλή να τη θεωρώ φωνάρα ) αναγνωρίζω και θαυμάζω στη Madonna τα εξής : α ) Την πίστη στον εαυτό της, β ) Τον επαγγελματισμό, την εργασιομανία και την τελειομανία της, γ ) Το ανήσυχο πνεύμα της, τη συνεχή ανάγκη της για δημιουργία, δ ) Την επιθυμία της, πέρα από το εμπορικό και το κερδοσκοπικό, ό,τι κάνει να είναι αρτιότατο καλλιτεχνικά, ε ) Το γεγονός ότι έκανε ( και κάνει ) πάντα ό,τι ήθελε, έζησε ( και ζει ) τη ζωή της όπως ήθελε, ακόμη και αν έπρεπε να πληρώσει ακριβά το τίμημα των επιλογών της .

Στη δουλειά της, τα μεγαλύτερα ταλέντα της ήταν πάντα η έμφυτη  γνώση του σωστού timing και η επιλογή των καταλληλότερων συνεργατών . Το άλμπουμ του 1998 Ray Of Light ( το καλύτερο της για πολλούς, εγώ θα έλεγα το πιο προσωπικό και πλήρες ), είναι η μέγιστη απόδειξη αυτού του ταλέντου . Η εκπληκτική χημεία της με τον William Orbit εκτόξευσε τη δημιουργικότητα και των δύο και το αποτέλεσμα είναι ένα pop electronica θαύμα παραγωγής . Δεν νομίζω η Madonna να δέσει ποτέ ξανά τόσο καλά με συνεργάτη και είναι κρίμα που στο Music τον περιόρισε και στο American Life τον εξοβέλισε ( όχι πως ο Mirwais Ahmadzai ήταν κακός, αλλά … ) . Και να οι πωλήσεις και να τα βραβεία και να και η πολυπόθητη αναγνώριση από τους κριτικούς . Για πρώτη φορά η Madonna ως μουσικός είχε μεγαλύτερη σημασία από το είδωλο .

To » Nothing Really Matters » ήταν το τελευταίο single από το άλμπουμ και από πωλήσεις ίσως ένα από τα πιο αποτυχημένα, στην καριέρα της . Πάτωσε !  Είναι όμως κλασσική περίπτωση του » η παραγωγή ξεπερνάει τη σύνθεση » . Ένα μέτριο τραγούδι, μπορεί και το πιο αδύναμο του δίσκου, με έξοχη όμως ενορχήστρωση η οποία καλύπτει όλα τα ελαττώματα και έτσι το ακούς πολύ ευχάριστα . Ο Orbit μεγαλούργησε .

Το ίδιο έκανε και ο σουηδός σκηνοθέτης του βίντεο Johan Renck . Μεγαλούργησε κι αυτός . KAI το βίντεο ξεπερνάει το τραγούδι, η εικόνα είναι πιο δυνατή ! Εξάλλου η δύναμη των βίντεο έπαιζε πάντα τεράστιο ρόλο στην καριέρα της Μ. Η Madonna εκείνο τον καιρό περνούσε μία έντονη γκέϊσα – φάση εξαιτίας του βιβλίου του Arthur Goldman » Οι αναμνήσεις μιας γκέϊσας » ( 1997 ) με το οποίο είχε ξετρελλαθεί ( είχε σχεδόν ταυτιστεί με την » κακιά » γκέϊσα Χατσουμόμο ) . Ο  Γιόχαν σεβάστηκε την εμμονή της, την έβαλε να βάψει το πρόσωπο της άσπρο και τα φρύδια της κόκκινα, πήρε και καμιά πενηνταριά ιάπωνες και όλοι μαζί χώθηκαν στα έγκατα της Στοκχόλμης για να γυρίσουν αυτό το σχεδόν εικαστικό διαμαντάκι .

Το βίντεο αυτό είναι πολυαγαπημένο γιατί είναι πρωτότυπο, αρχικά δυσνόητο, σχεδόν σουρεαλιστικό και εν τέλει πανέμορφο . Η Madonna δεν διστάζει να τσαλακώσει το πρόσωπο της, να κάνει γκριμάτσες, να χτυπηθεί σε τοίχους και πατώματα … όλα για τη Τέχνη ρε γαμώτο !

Το κόλλημα με τις γκέϊσες καλά κράτησε και συνεχίστηκε μέχρι και το 2001 στην περιοδεία της » Drowned World » . Η τελειομανία της είναι εμφανής στη δουλειά που έγινε για ένα backdrop video που απλώς θα έπαιζε στις γιγαντοθόνες . Ήταν για το καλύτερο ίσως και πιο » δύσκολο » τραγούδι του » Music » το υπέροχο » Paradise ( Not For Me ) » . Δείτε ΤΙ δουλειά έπεσε !!

 

 

Και το τσαλάκωμα συνεχίστηκε για ένα ακόμη backdrop video για το πιο αυτοβιογραφικό τραγούδι της, το τρομακτικό και γοητευτικό » Mer Girl » . Μέχρι και μπουνιές έφαγε η καλλιτέχνιδα, για να μας χαμογελάσει στο τέλος ειρωνικά σαν να λέει, » όσο και να με χτυπάτε ρε, εγώ θα αντέχω !! » ( και εγώ θα γράφω ακόμη αυτό το ποστ – μαμούθ !! ) .

Trivia

* Εννοείται ότι το » Nothing … » γράφτηκε για την κόρη της Μαντόνα, Λούρδη . Λίγη προσοχή στους στίχοι και βγαίνει το συμπέρασμα .

* Όχι, δεν έχουν πάρει κάτι πολύ καλό οι συμμετέχοντες στο βίντεο και από το κούνημα είναι ένα βήμα πριν την εξάρθρωση . Η χορογραφία είναι εμπνευσμένη από μια μορφή αμφιλεγόμενου, σύγχρονου ιαπωνέζικου χορού ( ο Θεός να τον κάνει ! ) του butoh, ελάχιστα όμως γνωστού στην Ιαπωνία ( ! ) . Διάβασα πολλά για το butoh, αδυνατώ να τα μεταφέρω συνοπτικά, κάθησα χθες και παρακολούθησα βιντεάκια με butoh dancers για κανένα μισάωρο και τά’παιξα . Δεν σας το συνιστώ, δεν βγαίνει άκρη, ό,τι κάνετε – με δική σας ευθύνη .  🙂

* O Renck είναι ιδρυτικό μέλος του σουηδικού γκρουπ Stakka Bo ( Here We Go Again … να να να να  ! ) και κολλητός του Jonas Akerlund ( σκηνοθέτης μεταξύ άλλων του βίντεο για το Ray Of Light και αγαπημένος φίλος της Μ. ) . Έχει σκηνοθετήσει και το πάρα πολύ καλό βίντεο της » Love At First Sight » της Kylie . Ξανασυνεργάστηκε με τη Madonna για το βίντεο του » Hung Up » ! Φέτος θα προβληθεί η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους .

* Σκηνοθέτης των backdrop videos είναι ο Dago Gonzalez .

* Όλα τα κιμόνο του » Nothing … » είναι σχεδιασμένα από τον Jean Paul Gaultier . Το κιμόνο όμως στο » Paradise … » είναι αυθεντικό, παλιό νυφιάτικο-κιμόνο, το οποίο ανακάλυψε συνεργάτιδα της Μ. στο Λος Άντζελες και ανήκει στη συλλογή μιας γιαγιάς γιαπωνέζας η οποία και το παραχώρησε !

Η Μαντόνα δεν είναι πια αυτό που ήταν . Ούτε εμείς . Το Σάββατο οι περισσότεροι στο Ο.Α.Κ.Α. θα πάνε για να πραγματοποιήσουν ένα εφηβικό ή παιδικό όνειρο . Ένα απωθημένο είναι αυτή η συναυλία . Κι εγώ θα πάω με μικρό καλάθι, για να δω μια γυναίκα αμήχανη ( έτσι μου φαίνεται ) με την ηλικία της, την εμφάνιση της ( που κατά τη γνώμη μου κατέστρεψε με τις παρεμβάσεις που έκανε ), τα προσωπικά της, το μέλλον της . Σίγουρα όμως θα δω και μια γυναίκα με πείσμα, με τσαγανό, με αγάπη για αυτό που κάνει . Από όσα έχω ψάξει και παρακολουθήσει η Sticky And Sweet δεν είναι η καλύτερη της περιοδεία και η οργάνωση της μέτρια, συγκριτικά με το παρελθόν . Σαν να προέκυψε με λίγο ζόρι . Μακάρι οι επιφυλάξεις μου να μην επαληθευτούν . Και, ειλικρινά όμως, μακάρι να μην ξανακάνει άλλη περιοδεία τέτοιου μεγέθους . Και αυτό το λέω σαν μια απλή και ψύχραιμη fan . Άντε, καλά να περάσουμε !

*** O Άντζελο και η Άουρα είναι υπαρκτά πρόσωπα . Σήμερα ο κούκλος Άγγελος είναι 3,5 χρονών και όταν βλέπει την Μ. στην τηλεόραση την αναγνωρίζει . Επίσης όταν ακούει το » 4 Minutes » του αρέσει πολύ . Δεν ξέρει άλλο τραγούδι της Μαντόνα . ***