Παράκαμψη πλοήγησης

Category Archives: Αγαπημένες ταινίες

Τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να πω πως είμαι και στα καλύτερα μου, όπως άλλωστε και ο περισσότερος κόσμος . Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι αδύνατο να μην επηρεαζόμαστε, το έχω ξαναπεί, ας μην επαναλαμβάνομαι . Σε περιόδους σαν κι αυτή που διανύουμε είναι φυσικό και πρέπει να μην παραμένουμε απαθείς απέναντι στις καταστάσεις και ο καθένας μας, όπως και όσο μπορεί, να προσπαθεί για το «καλύτερο» για τον ίδιο και το σύνολο, ανάλογα με την έννοια που έχει δώσει σ’αυτή τη λέξη .

Όμως κακά τα ψέματα . Δεν υποφέρεται η στενοχώρια σε μεγάλες δόσεις . Ούτε η αγωνία για το αύριο, η ανασφάλεια, η μουρμούρα, η μιζέρια, όταν μάλιστα το ξέρεις καλά πως, απ’ό,τι φαίνεται, θα κατσικωθούν στη ζωή σου για πολύ-πολύ καιρό . Έχεις την ανάγκη, που και που, να κάνεις κι άλλα πράγματα . Πράγματα που θα σε κάνουν να ξεχνιέσαι για λίγο, να χαμογελάς . Για να αντέξεις τα υπόλοιπα . Και για μένα αυτό εδώ το μπλογκ είναι ένα από τα πράγματα αυτά κι έτσι θα το συνεχίσω . Θα παραμείνει για μένα ένας «άλλος πλανήτης». Το ίδιο και η θεματολογία του .

[ έκανα μια μεγάλη και φλύαρη εισαγωγή μπας και αποκαρδιώσω οποιονδήποτε θέλει να συνεχίσει την ανάγνωση – κάποια πράγματα δεν μπορώ να τ’αλλάξω – χε, χε ]

Παρόμοιο ρόλο έχουν για μένα και οι ταινίες . Σχετικό : θυμήθηκα τώρα την, καθόλου τυχαία, επιτυχία των screwball  κωμωδιών και των μιούζικαλ τα χρόνια της Ύφεσης στην Αμερική . Οι άνθρωποι χάνονταν στην ανεμελιά και την ελαφράδα τους και ψυχαγωγούνταν βάζοντας για λίγο στην άκρη τα προβλήματά τους ( αυτό το ρημάδι το ποστ με τον Ασταίρ πότε θα το γράψω αλήθεια ? – ενοχές ) . Εντάξει, σινεμά έχω να πάω εδώ και μήνες ( πάλι ενοχές ) . Παρηγοριέμαι με τα dvd λοιπόν . Κάθε Σ/Κ . Χαρακτηριστικό δε της κατάστασης μου ήταν οι προπροχθεσινοβραδινές μου επιλογές . Ενώ έχω τα ωραιότατα κατεβασμένα από το ίντερνετ The Hurt Locker και Un Prophete να σκονίζονται περιμένοντας στο ράφι την όρεξη μου νά’ρθει, προτίμησα να δω το Illuminati και σχεδόν καπάκι το Nine ( καμία ενοχή εδώ-πήγαινα γυρεύοντας ) !

Καλά, για το Illuminati δεν έχω και τίποτα να πω . Ίσως μόνο ότι η Ρώμη θα αποτελεί πάντα μια απόλαυση στα μάτια κάθε διευθυντή φωτογραφίας αλλά και κάθε ανθρώπου . Το Nine όμως ? Που είχα ξετρελλαθεί με το trailer του, που δεν κατάφερα να το δω τις γιορτές των Χριστουγέννων και περίμενα πως και πως, σαν λάτρης του είδους , την επίσημη κυκλοφορία του σε dvd για να το απολαύσω με την ησυχία μου και με καθαρή εικόνα ? Τζίφος .

Τζίφος – τζίφος . Με φωτεινές εξαιρέσεις την πρώτη και την τελευταία σκηνή, άντε και δυο άλλες στο ενδιάμεσο και με μετριότατες χορογραφίες  . Πωωωω … Βαρεμάρααα … Σού’ρχεται να μπεις μέσα να βοηθήσεις την κατάσταση, να δώσεις ένα χεράκι να σπρώξεις την ταινία για να τελειώσει . Ευτυχώς που δεν το είχα δει κανονικά, σε αίθουσα . Με την κούραση που έχω θα είχα ρίξει τρελλούς ύπνους . Τί κι αν έχεις ΕΞΙ οσκαρούχους ηθοποιούς και μια υποψήφια ? Τόσες όμορφες γυναίκες γύρω από έναν γοητευτικό άνδρα ? Ένα επιτυχημένο θεατρικό έργο ? Ο Rob Marshall δεν κατάφερε να επαναλάβει το Chicago . Γιατί  δεν «τό’χει» ως σκηνοθέτης και γιατί τελικά το ίδιο το έργο δεν τον βοήθησε . Το Nine δεν το ήξερα ( που να τρέχω και στο Broadway να ψάχνω εισιτήρια … ) . Τώρα όμως που το ξέρω και διάβασα γι’αυτό θεωρώ ότι γενικά δεν υπήρχε κανένας λόγος να γίνει το 81/2 μιούζικαλ . Έλεος . Δεν προσφέρεται το υπαρξιακό αδιέξοδο και το writer’s block ενός ανθρώπου για να γίνει μουσικοχορευτικό θέαμα . Θέλει μαγκιά μεγάλη για ένα καλό αποτέλεσμα . Ίσως στη θεατρική σκηνή τα πράγματα να είναι αλλιώς κι έτσι κρατάω μια πισινή . Στον κινηματογράφο όμως … βράστα κι άστα . ( Η Ιταλία πάντως παραμένει κούκλα . Τι τοπία … )

Ο Lewis τελικά ΔΕΝ μπορεί  να παίξει όλα τα είδη . Οι Hudson – Cotillard πολύ πολύ καλές . Η Fergie είναι perfomer, έχει φωνάρα οπότε ήταν στο στοιχείο της και δεν μπορεί να κριθεί . Η Lauren … ζει καλέ !! Η Penelope τέλεια στο νούμερο της αλλά, συγγνώμη, για ποιό λόγο είπαμε ότι ήταν υποψήφια για Β’ Γυναικείο ??? Η υπεραγαπημένη Dench απλώς διεκπεραιωτική .

Κι ερχόμαστε στην Kidman . Πίκρα . ΠΩΣ συνεχίζει αυτή η γυναίκα και παίρνει ρόλους με ΑΥΤΟ το πρόσωπο ? Απορώ πραγματικά όταν βλέπω στο imdb ότι θα βγάλει τρεις ταινίες τα επόμενα δυο χρόνια κι έχει στα σκαριά άλλες έξι ! Η μεγαλύτερη πρόκληση για τους μακιγιέρ και τους φωτιστές είναι αυτά τα χείλια ( το πάνω δεν κουνιέται πια, πέτρωσε ) . Και το μέτωπο . Και τα μάτια . Με την οποία Νικόλ δεν έχω τίποτα, ούτε κρύο ούτε ζέστη . Θαυμάστρια της δεν είμαι αλλά όλο περιέργως έχει παίξει σε αρκετές αγαπημένες μου ταινίες . Αλλά γιατί το κάνει αυτό στον εαυτό της ? Τί θέματα έχει ? Ένα γιατρούλη για τη Νικόλ, γρήγορα !

( προσοχή-λόγω κακής ποιότητας εικόνας το πετρωμένο χειλάκι και η παραμόρφωση του δεν φαίνεται στο γιουτουμπάκι που ακολουθεί )

Αχ … Πού είναι οι καλές στιγμές της Νικόλ ? Που πήγε εκείνη η περιβόητη «αναγέννηση» των κινηματογραφικών μιούζικαλ στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας ? Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, άντε δύο ( Σικάγο ) . Και ο- the -real -thing -κούκος ήταν τελικά το Moulin Rouge .

Τώρα που ξανασκέφτομαι την ταινία του Baz Luhrmann, την εκτιμώ ακόμη περισσότερο . Ταινιάρα στο είδος της . Και τόσο πρωτότυπη . Απ’όλες τις απόψεις . Με υπέροχες διασκευές και medleys τραγουδιών . Και φυσικά ΤΟ medley και ΤΗ σκηνή . Που αν και οι περισσότεροι μάλλον τα γνωρίζετε και τα έχετε δει και ακούσει δε νομίζω ότι θα σας χαλάσει μία επαναληψούλα !

(η επαναληψούλα  στην uncut version της και όχι όπως είναι στην ταινία για να μπορέσετε ν’απολαύσετε την τέλεια χορογραφία )

Vodpod videos no longer available.

Το El Tango De Roxanne πρέκυψε από τη μίξη δύο, κυρίως, κομματιών . Το ένα είναι το πασίγνωστο Roxanne των Police ( 1978 ) http://www.youtube.com/watch?v=a2Qad-gaHMg και το άλλο μία πανέμορφη σύνθεση του μεγάλου αργεντίνου μουσικοσυνθέτη και πιανίστα Mariano Mores με τίτλο Tanguera ( 1947 ) που δεν υπάρχει περίπτωση να μη σ'»αγγίξει» από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Εδώ σε μια ορχηστρική εκτέλεση του 1958 .

Trivia

* To Moulin Rouge του Baz Luhrmann κέρδισε το 2002 τα Όσκαρ Κοστουμιών και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης ενώ είχε προταθεί για άλλα 6 ( μεταξύ αυτών και για Καλύτερη Ταινία ).

* Χορογράφος της περίφημης σκηνής αλλά και ολόκληρης της ταινίας είναι ο John O’Conell στενότατος συνεργάτης του Luhrmann. Ο «ζηλιάρης Αργεντίνος» στη σκηνή του El Tango De Roxanne είναι ο πολωνός ηθοποιός και βαρύτονος τραγουδιστής Jasek Koman ο οποίος ζει κι εργάζεται μόνιμα στην Αυστραλία . Η «Ρωξάνη» είναι η αυστραλιανή χορεύτρια Caroline O’Connor η οποία έχει βραβευτεί στην πατρίδα της για το ρόλο της Βίλμα στο «Chicago» αλλά κι εκείνον της Εντίθ Πιάφ στο θεατρικό μιούζικαλ «Piaf».

* Την original μουσική του Moulin Rouge έγραψε ο Craig Armstrong . Αλλά τα cudos για όλα αυτά τα φοβερά medleys πάνε στους μουσικούς παραγωγούς Marius De Vries, Josh G. Abrahams και Anton Monsted ( όλοι ονοματάρες στον τομέα τους )

* Ο Sting εμπνεύστηκε τη «Ρωξάνη» του κοιτάζοντας τις γαλλίδες ιερόδουλες στους δρόμους τους Παρισιού όταν βρέθηκε εκεί με τους Police για κάποιες εμφανίσεις σε τοπικά clubs στο ξεκίνημα της καριέρας τους . Κάποιοι λένε ότι διάλεξε αυτό το όνομα από μια αφίσα του έργου Συρανό Ντε Μπερζεράκ που βρισκόταν στο φουαγέ του ξενοδοχείου όπου έμενε το συγκρότημα .

* Οι ίδιοι οι Police και κυρίως ο Stewart Copeland θεωρούν ότι το Roxanne είναι στην πραγματικότητα γραμμένο σε ρυθμό τάνγκο και όχι ρέγκε, όπως νομίζει ο περισσότερος κόσμος !

* Για τον Mariano Mores μπορείτε να διαβάσετε εδώ :http://en.wikipedia.org/wiki/Mariano_Mores

* Baz Luhrmann : » Moulin Rouge is ultimately about the journey from youthful idealism to the spiritual growth one seeks in adulthood. It is about one’s changing relationship to truth, beauty, freedom and above all things love. «

 

Δωράκι-δωράκι ! Από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές του φιλμ :

και το τραγούδι που «ανοίγει» και «κλείνει» την ταινία . «Nature Boy» ερμηνευμένο συγκλονιστικά από τον David Bowie . » The greatest thing you’ll ever learn is just to love and be loved in return « .

*  *  * Δεν υπόσχομαι τίποτα νομίζω όμως ότι επανακάμπτω αργά αλλά σταθερά παρά τη σκουριασμένη μπλογκοπένα μου . Εξουθενωτικό τo posting αλλά πάντα τόσο διασκεδαστικό .  😉  *  *  *

«The beauty of a woman is not in the clothes she wears, the figure that she carries, or the way she combs her hair. The beauty of a woman is seen in her eyes, because that is the doorway to her heart, the place where love resides. True beauty in a woman is reflected in her soul. It’s the caring that she lovingly gives, the passion that she shows & the beauty of a woman only grows with passing years. «

                                                  ~     ~    ~

                                                 

                                                   ~     ~    ~         

«There is more to sex appeal than just measurements. I don’t need a bedroom to prove my womanliness. I can convey just as much sex appeal, picking apples off a tree or standing  in the rain.»                                                              
 
 
 

 

«I never think of myself as an icon. What is in other people’s minds is not in my mind. I just do my thing.»

                                           ~     ~    ~

 

 

Εκθαμβωτική, αιθέρια, μαγική, γλυκιά, όμορφη, χαριτωμένη, υπέροχη, αέρινη, εξαίσια, λαμπερή, ανθρώπινη, γοητευτική, αριστοκρατική, κομψή, έξυπνη, χαμογελαστή, πνευματώδης, θαυμάσια, μοναδική, φιλάνθρωπος, ευγενής, κυρία, κορίτσι, γυναίκα, διαχρονική, ανεπανάληπτη, αξέχαστη . Και πάλι δεν κατάφερα να την περιγράψω όπως θα ήθελα …

 

 

 
 

Στα 1927 ο μέγιστος αμερικανός συνθέτης George Gershwin μαζί με τον στιχουργό και αδερφό του Ira έγραψε μια σειρά από τραγούδια για ένα μιούζικαλ με τον τίτλο Smarty . Ανάμεσα τους και το γλυκά μελαγχολικό How Long Has This Been Going On, ένα κομμάτι για δύο φωνές . Το έργο αποδείχτηκε μεγάλη αποτυχία και μέσα σε δύο μόλις εβδομάδες » κατέβηκε » . Μετά από πολλές αλλαγές στη δομή και το κείμενο το Smarty ονομάστηκε Funny Face και ξανανέβηκε στο Broadway με πρωταγωνιστές τον Fred Astaire και την αδερφή του  Adele κάνοντας μεγάλη επιτυχία . Μόνο που το How Long … δεν ακουγόταν πλέον στην παράσταση . Είχε θεωρηθεί «λίγο» και ακατάλληλο για τη φωνή του αρχικού πρωταγωνιστή και είχε ήδη αντικατασταθεί από το He Loves And She Loves

Για καλή του τύχη όμως το απορριφθέν τραγούδι, που μιλάει για τη μαγεία του πρώτου φιλιού, βρήκε θέση σε ένα άλλο μιούζικαλ το Rosalie ( 1928 ), ως σύνθεση για μία φωνή και μάλιστα γυναικεία . Αρχικά το How Long …, με τις jazz και Blues επιρροές του, δεν άρεσε και πολύ στον κόσμο, το οποίο το συμπάθησε με τον καιρό . Μην ξεχνάμε ότι τη δεκαετία του ’20 το ευρύ κοινό ακόμη πίστευε ότι τα τραγούδια με » νέγρικες » μελωδίες δηλητηριάζουν τη » λευκή » κουλτούρα και η Jazz θεωρούνταν η » μουσική του διαβόλου » . Το 1937  η υπόθεση του Rosalie γυρίστηκε ταινία  αλλά με καινούργια μουσική γραμμένη από τον Cole Porter ( τι μπέρδεμα κι αυτό, πάλι «ριγμένο» το τραγουδάκι … ) .

Επιτέλους η πλήρης αποδοχή του κομματιού και η επιτυχία ήρθε τη δεκαετία του ’40 όταν το ηχογράφησε η φοβερή και τρομερή Peggy Lee με τον Benny Goodman . Για ακούστε το, αξίζει : http://www.youtube.com/watch?v=j2C6yjbplxQ

 

Τριάντα περίπου χρόνια μετά η Paramount αποφασίζει να μεταφέρει το Funny Face στη μεγάλη οθόνη . Μετά από πολλές συζητήσεις, διαβουλεύσεις κλπ κλπ, οι παραγωγοί αλλάζουν εντελώς το σενάριο, κρατάνε τελικά μόνο τον τίτλο και τα τραγούδια των Gershwin  και ( γκαγκάν ! ) προσθέτουν σ’αυτά και το How Long … . Ακριβώς όπως ήταν στην αρχή .

Η υπόθεση του «μεταλλαγμένου» Funny Face θυμίζει κάτι από Σταχτοπούτα, Ασχημόπαπο και Πυγμαλίωνα, ενώ βασίζεται σε διάφορα περιστατικά από τις ζωές του μεγάλου φωτογράφου Richard Avendon ( συμμετείχε καθοριστικά στα γυρίσματα ως special visual consultant ) και του πιο διάσημου μοντέλου των ’50s, της Suzy Parker . Θέλουν για πρωταγωνίστρια την 28χρονη τότε Audrey Hepburn, η οποία δεν έχει ποτέ χορέψει ή τραγουδήσει σε ταινία . Η Hepburn βάζει όρο να παίξει στην ταινία μόνο αν έχει στο πλευρό της το ίνδαλμα της Fred Astaire, που στα 58 του χρόνια θεωρείται πλέον «μύθος» . Ο Astaire δέχεται ( τα παιχνίδια της ζωής ! ), κάνει εξαντλητικές πρόβες με την Audrey που αποδεικνύεται άριστη και πειθαρχημένη μαθήτρια, η ταινία γυρίζεται και κάνει εισπρακτική επιτυχία .

Κάπως έτσι εγένετο, όχι ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ ( δεν είναι, αν το κρίνουμε αυστηρά, αν και έχει όλα τα κλασσικά χαρακτηριστικά  του είδους, όπως ήταν τότε δλδ απλοϊκό σενάριο, απόλυτα προβλέψιμη ιστορία, μηδενικούς σχεδόν ή στερεοτυπικούς χαρακτήρες, πολύ χρώμα, πολύ ρομαντισμό, πολλή μουσική, πολύ χορό ), αλλά το πιο-πιο αγαπημένο μου . Και πως να μην είναι ? Έχει ωραίο χιούμορ, υπέροχα σκηνικά και κοστούμια, καταπληκτικά locations, ειδικά στο Παρίσι . Έχει τη » ματιά » του Avendon, τη μουσική του Gershwin, το How Long …, τον Fred Astaire και, φυσικά, έχει την Audrey .

 

Οι εκτελέσεις του How Long … είναι πάμπολλες, όπως συμβαίνει με όλα τα jazz standards τραγούδια, και με διάφορες παραλλαγές στους στίχους του . Στο Funny Face η Hepburn μας χαρίζει μια μοναδική ερμηνεία του κομματιού, που γίνεται ακόμη πιο σπουδαία αν σκεφτεί κανείς ότι είναι η πρώτη φορά που τραγουδά . Το είχε ευχαριστηθεί δε τόσο πολύ που βρίσκω απόλυτα δικαιολογημένα την απογοήτευση και το θυμό της όταν χρόνια μετά, ντουμπλάρανε τη φωνή της στο » Ωραία Μου Κυρία » . Προσέξτε πως τονίζει τις λέξεις ( ειδικά εκείνο το » all of this » στο 3:35 ), πως αλλάζει τις εκφράσεις του προσώπου της, πως κινεί τα χέρια και το σώμα της . Είναι μια κοπέλα ( Jo Stocton ) που μέχρι εκείνη τη στιγμή, το μόνο που την ενδιέφερε ήταν τα βιβλία και η δουλειά της στο βιβλιοπωλείο και μόλις έχει φιληθεί για πρώτη φορά στη ζωή της από έναν άγνωστο φωτογράφο ( Dick Avery ) που μπήκε ξαφνικά με την ομάδα του μέσα στο χώρο της για να κάνει μια φωτογράφιση μόδας και να φύγει το ίδιο απότομα, αφήνοντας μόνο ένα καπέλο, ενθύμιο του συμβάντος . Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα και το νιώθουμε απόλυτα από τον τρόπο που τραγουδά .

Αν έγραφα όλα όσα ήθελα για την Audrey Hepburn θα μ’έβρισκε το 2010 ακόμη εδώ …

Δεν μπόρεσα ν’αντισταθώ όμως και να μην ανεβάσω μια ακόμη αγαπημένη σκηνή από το Funny Face . Η αισθητική του Avendon συναντά την, ντυμένη με Givenchy από την κορυφή μέχρι τα νύχια, Audrey στο Παρίσι .  Προσέξτε τους έξυπνους διαλόγους . Το σκυλάκι στη σκηνή με το τρένο είναι το δικό της !

Πολλές σκηνές του Funny Face έχουν καθιερωθεί πια ως κλασσικές . Η εταιρεία ρούχων Gap χρησιμοποίησε το σουρεάλ χορευτικό της bohemian Jo Stocton για να διαφημίσει ένα μαύρο στενό παντελόνι . Ήταν φθινόπωρο του 2006 και ξαφνικά η Audrey ζωντάνεψε μπροστά στα μάτια των τηλεθεατών χορεύοντας το Back In Black των AC/DC ! Σαν να μην πέρασε μια μέρα . http://www.youtube.com/watch?v=T_K-GxEk3K0

 

Έχω αδυναμία στα παλιά μιούζικαλ . Επίσης τέτοιες μέρες κάθε χρόνο με πιάνει κάτι και θέλω πολύ ν’ακούω τραγούδια των ’40s-’50s και τις Big Bands .  Την Audrey τη λατρεύω και ήθελα να γράψω κάτι, έστω λίγο για εκείνη . Προσπάθησα όλα αυτά να τα συνδυάσω. Ήταν ένα ποστ – μαμούθ . Τα έξτρα – μπόνους δωράκια για τον ηρωικό αναγνώστη, που είχε αποτοξινωθεί από τις ποστάρες μου και τον ξανάριξα στα » σκληρά «,  δε θα μπορούσαν να μην έχουν σχέση με την Hepburn . Και είναι και ψιλοντοκουμέντα για τους σινεμάνιακς . Μη βιαστείτε να πείτε ότι δεν παίζουν ( καταραμένο embedding !! ) . Κάνετε κλικ πάνω τους και τα βλέπετε στο Youtube .

Δωράκι νο. 1 1954. Η 25χρονη Audrey παραλαμβάνει το πρώτο της Όσκαρ και είναι τόσο σαστισμένη που δεν ξέρει προς τα που να πάει ! Επίσης από τότε οι αμερικάνοι προσπαθούσαν να κάνουν τις απονομές – τύπου «σκετσάκια»  χα, χα .

 

Δωράκι νο.2 ( και φρέσκο – προχθές ανέβηκε ) 1990. Χρυσές Σφαίρες . Η 71χρονη Audrey παραλαμβάνει το ειδικό βραβείο για την προσφορά της στην έβδομη τέχνη και είναι το ίδιο απλή, σεμνή, πανέμορφη ( ούτε μπότοξ, λίφτινγκ κλπ ) όπως και το 1954 . Και πάλι βάζει τον εαυτό της στην άκρη κι ευχαριστεί τους άλλους . Προσέξτε πως ανεβάζει τον τόνο της φωνής της όταν λέει το όνομα του Astaire . Τρία χρόνια μετά έφυγε από τη ζωή …

* * * Τελείωσε . Σχεδόν . Αποφώνηση με το πασίγνωστο αγαπημένο » ποίημα » της  Audrey …

For attractive lips, speak words of kindness. For lovely eyes, seek out the good in people. For a slim figure, share your food with the hungry.

For beautiful hair, let a child run his/her fingers through it once a day. For poise, walk with the knowledge that you never walk alone.

People, even more than things, have to be restored, renewed, revived, reclaimed, and redeemed; never throw out anyone.

Remember, if you ever need a helping hand, you will find one at the end of each of your arms. As you grow older, you will discover that you have two hands; one for helping yourself, and the other for helping others.   * * *