Skip navigation

Daily Archives: Φεβρουαρίου 15th, 2011

Ένα τραγούδι – ποίημα για τον έρωτα και την αγάπη, την πιο γλυκιά «κατάρα» . Για έναν άντρα – μούμια που ερωτεύτηκε, έστω κι αργά και «καταράστηκε» την αγαπημένη του αρχαιολόγο να τον αγαπά για όλη της ζωή αλά Benjamin Button . Ή μήπως για έναν άντρα που ζούσε μια ζωή νεκρή, μέχρι που μια μέρα ο έρωτας τον ξαναγέννησε ? Ή μήπως πάλι για έναν φανταστικό εραστή που δεν υπήρξε ποτέ και στοίχειωσε εμμονικά τη ζωή μιας γυναίκας ? Ή τέλος ένας τρόπος διαφορετικός για να πει ένας τραγουδοποιός το κλασσικό » η αληθινή αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει  »  ?

He opens his eyes, falls in love at first sight
With the girl in the doorway
What beautiful lines, how full of life
After thousands of years what a face to wake up to

He holds back a sigh as she touches his arm
She dusts off the bed where till now he’s been sleeping
Under miles of stone, the dried fig of his heart
Under scarab and bone starts back to its beating

She carries him home in a beautiful boat
He watches the sea from a porthole in stowage
He can hear all she says as she sits by his bed
Then one day his lips answer her in her own language

The days quickly pass, he loves making her laugh
The first time he moves it’s her hair that he touches
She asks «Are you cursed?» He says «I think that I’m cured»
Then he talks of the Nile and the girls in bullrushes

In New York he is laid in a glass-covered case
He pretends he is dead, people crowd round to see him
But each night she comes round, and the two wander down
The halls of the tomb that she calls a museum

Often he stops to rest, but then less and less
Then it’s her that looks tired, staying up asking questions
He learns how to read from the papers that she
Is writing about him and he makes corrections

It’s his face on her book and more and more come to look
Families from Iowa, upper West-siders
Then one day it’s too much, he decides to get up
And as chaos ensues, he walks outside to find her

She’s using a cane, and her face looks too pale
But she’s happy to see him, as they walk he supports her
She asks «Are you cursed?» but his answer’s obscured
In a sandstorm of flashbulbs and rowdy reporters

Such reanimation, the two tour the nation
He gets out of limos, he meets other women
He speaks of her fondly, their nights in the museum
But she’s just one more rag now he’s dragging behind him

She stops going out, she just lies there in bed
In hotels in whatever towns they are speaking
Then her face starts to set and her hands start to fold
And one day the dry fig of her heart stops its beating

Long ago on the ship, she asked «Why pyramids?»
He said «Think of them as an immense invitation»
She asks «Are you cursed?» He says «I think that I’m cured»
Then he kissed her and hoped that she’d forget that question…

 

* To κομμάτι The Course περιλαμβάνεται στο άλμπουμ του Josh Ritter, So Runs The World Away ( 2010 )

* To βίντεο, ένα από τα πιο αγαπημένα πολλών music video maniacs για τη χρονιά που πέρασε, δημιουργήθηκε από τον μαριονετίστα Liam Hurley ο οποίος τυγχάνει να είναι και ο ντράμερ της μπάντας του Ritter με το όνομα The Royal City Band . O Hurley είναι υπεύθυνος για το σενάριο, τη σκηνοθεσία αλλά και την παραγωγή του .

* O 35χρονος Josh Ritter άρχισε να γράφει μουσική όταν έφηβος ακόμη, άκουσε για πρώτη φορά Bob Dylan και Johnny Cash . Στο κολλέγιο σπούδασε νευρολογία την οποία και εγκατέλειψε για να αφοσιώθει στις μουσικές σπουδές του . Μέσα σε δέκα χρόνια έχει δημιουργήσει επτά studio albums . Του αρέσει πολύ το γράψιμο και φέτος θα εκδοθεί στην Αμερική η πρώτη του νουβέλα . Έχει πολλούς αγαπημένους συγγραφείς που τα γραπτά τους έχουν αποτελέσει έμπνευση για τους στίχους του όπως ο Philip Roth, o Dennis Lehane και η Flannery O’Connor . Για περισσότερες λεπτομέρειες πάνω στη ζωή και την καριέρα του διαβάστε : http://en.wikipedia.org/wiki/Josh_Ritter

* Εδώ μπορείτε να δείτε ολόκληρη την μπάντα : http://joshritter.com/bio/ κι εδώ φωτογραφίες από το making of του βίντεο καθώς και δηλώσεις του Hurley για αυτό : http://www.npr.org/blogs/allsongs/2010/05/27/127220892/josh-ritter-video-premiere

* * *    Ω, η Αγάπη. Είναι αρκετά αληθινή, θα τη βρεις μια μέρα. Έχει όμως έναν θανάσιμο εχθρό: τη Ζωή!  ( Ζαν Ανούιγ )    * * *

Advertisements