Skip navigation

Τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να πω πως είμαι και στα καλύτερα μου, όπως άλλωστε και ο περισσότερος κόσμος . Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι αδύνατο να μην επηρεαζόμαστε, το έχω ξαναπεί, ας μην επαναλαμβάνομαι . Σε περιόδους σαν κι αυτή που διανύουμε είναι φυσικό και πρέπει να μην παραμένουμε απαθείς απέναντι στις καταστάσεις και ο καθένας μας, όπως και όσο μπορεί, να προσπαθεί για το «καλύτερο» για τον ίδιο και το σύνολο, ανάλογα με την έννοια που έχει δώσει σ’αυτή τη λέξη .

Όμως κακά τα ψέματα . Δεν υποφέρεται η στενοχώρια σε μεγάλες δόσεις . Ούτε η αγωνία για το αύριο, η ανασφάλεια, η μουρμούρα, η μιζέρια, όταν μάλιστα το ξέρεις καλά πως, απ’ό,τι φαίνεται, θα κατσικωθούν στη ζωή σου για πολύ-πολύ καιρό . Έχεις την ανάγκη, που και που, να κάνεις κι άλλα πράγματα . Πράγματα που θα σε κάνουν να ξεχνιέσαι για λίγο, να χαμογελάς . Για να αντέξεις τα υπόλοιπα . Και για μένα αυτό εδώ το μπλογκ είναι ένα από τα πράγματα αυτά κι έτσι θα το συνεχίσω . Θα παραμείνει για μένα ένας «άλλος πλανήτης». Το ίδιο και η θεματολογία του .

[ έκανα μια μεγάλη και φλύαρη εισαγωγή μπας και αποκαρδιώσω οποιονδήποτε θέλει να συνεχίσει την ανάγνωση – κάποια πράγματα δεν μπορώ να τ’αλλάξω – χε, χε ]

Παρόμοιο ρόλο έχουν για μένα και οι ταινίες . Σχετικό : θυμήθηκα τώρα την, καθόλου τυχαία, επιτυχία των screwball  κωμωδιών και των μιούζικαλ τα χρόνια της Ύφεσης στην Αμερική . Οι άνθρωποι χάνονταν στην ανεμελιά και την ελαφράδα τους και ψυχαγωγούνταν βάζοντας για λίγο στην άκρη τα προβλήματά τους ( αυτό το ρημάδι το ποστ με τον Ασταίρ πότε θα το γράψω αλήθεια ? – ενοχές ) . Εντάξει, σινεμά έχω να πάω εδώ και μήνες ( πάλι ενοχές ) . Παρηγοριέμαι με τα dvd λοιπόν . Κάθε Σ/Κ . Χαρακτηριστικό δε της κατάστασης μου ήταν οι προπροχθεσινοβραδινές μου επιλογές . Ενώ έχω τα ωραιότατα κατεβασμένα από το ίντερνετ The Hurt Locker και Un Prophete να σκονίζονται περιμένοντας στο ράφι την όρεξη μου νά’ρθει, προτίμησα να δω το Illuminati και σχεδόν καπάκι το Nine ( καμία ενοχή εδώ-πήγαινα γυρεύοντας ) !

Καλά, για το Illuminati δεν έχω και τίποτα να πω . Ίσως μόνο ότι η Ρώμη θα αποτελεί πάντα μια απόλαυση στα μάτια κάθε διευθυντή φωτογραφίας αλλά και κάθε ανθρώπου . Το Nine όμως ? Που είχα ξετρελλαθεί με το trailer του, που δεν κατάφερα να το δω τις γιορτές των Χριστουγέννων και περίμενα πως και πως, σαν λάτρης του είδους , την επίσημη κυκλοφορία του σε dvd για να το απολαύσω με την ησυχία μου και με καθαρή εικόνα ? Τζίφος .

Τζίφος – τζίφος . Με φωτεινές εξαιρέσεις την πρώτη και την τελευταία σκηνή, άντε και δυο άλλες στο ενδιάμεσο και με μετριότατες χορογραφίες  . Πωωωω … Βαρεμάρααα … Σού’ρχεται να μπεις μέσα να βοηθήσεις την κατάσταση, να δώσεις ένα χεράκι να σπρώξεις την ταινία για να τελειώσει . Ευτυχώς που δεν το είχα δει κανονικά, σε αίθουσα . Με την κούραση που έχω θα είχα ρίξει τρελλούς ύπνους . Τί κι αν έχεις ΕΞΙ οσκαρούχους ηθοποιούς και μια υποψήφια ? Τόσες όμορφες γυναίκες γύρω από έναν γοητευτικό άνδρα ? Ένα επιτυχημένο θεατρικό έργο ? Ο Rob Marshall δεν κατάφερε να επαναλάβει το Chicago . Γιατί  δεν «τό’χει» ως σκηνοθέτης και γιατί τελικά το ίδιο το έργο δεν τον βοήθησε . Το Nine δεν το ήξερα ( που να τρέχω και στο Broadway να ψάχνω εισιτήρια … ) . Τώρα όμως που το ξέρω και διάβασα γι’αυτό θεωρώ ότι γενικά δεν υπήρχε κανένας λόγος να γίνει το 81/2 μιούζικαλ . Έλεος . Δεν προσφέρεται το υπαρξιακό αδιέξοδο και το writer’s block ενός ανθρώπου για να γίνει μουσικοχορευτικό θέαμα . Θέλει μαγκιά μεγάλη για ένα καλό αποτέλεσμα . Ίσως στη θεατρική σκηνή τα πράγματα να είναι αλλιώς κι έτσι κρατάω μια πισινή . Στον κινηματογράφο όμως … βράστα κι άστα . ( Η Ιταλία πάντως παραμένει κούκλα . Τι τοπία … )

Ο Lewis τελικά ΔΕΝ μπορεί  να παίξει όλα τα είδη . Οι Hudson – Cotillard πολύ πολύ καλές . Η Fergie είναι perfomer, έχει φωνάρα οπότε ήταν στο στοιχείο της και δεν μπορεί να κριθεί . Η Lauren … ζει καλέ !! Η Penelope τέλεια στο νούμερο της αλλά, συγγνώμη, για ποιό λόγο είπαμε ότι ήταν υποψήφια για Β’ Γυναικείο ??? Η υπεραγαπημένη Dench απλώς διεκπεραιωτική .

Κι ερχόμαστε στην Kidman . Πίκρα . ΠΩΣ συνεχίζει αυτή η γυναίκα και παίρνει ρόλους με ΑΥΤΟ το πρόσωπο ? Απορώ πραγματικά όταν βλέπω στο imdb ότι θα βγάλει τρεις ταινίες τα επόμενα δυο χρόνια κι έχει στα σκαριά άλλες έξι ! Η μεγαλύτερη πρόκληση για τους μακιγιέρ και τους φωτιστές είναι αυτά τα χείλια ( το πάνω δεν κουνιέται πια, πέτρωσε ) . Και το μέτωπο . Και τα μάτια . Με την οποία Νικόλ δεν έχω τίποτα, ούτε κρύο ούτε ζέστη . Θαυμάστρια της δεν είμαι αλλά όλο περιέργως έχει παίξει σε αρκετές αγαπημένες μου ταινίες . Αλλά γιατί το κάνει αυτό στον εαυτό της ? Τί θέματα έχει ? Ένα γιατρούλη για τη Νικόλ, γρήγορα !

( προσοχή-λόγω κακής ποιότητας εικόνας το πετρωμένο χειλάκι και η παραμόρφωση του δεν φαίνεται στο γιουτουμπάκι που ακολουθεί )

Αχ … Πού είναι οι καλές στιγμές της Νικόλ ? Που πήγε εκείνη η περιβόητη «αναγέννηση» των κινηματογραφικών μιούζικαλ στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας ? Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, άντε δύο ( Σικάγο ) . Και ο- the -real -thing -κούκος ήταν τελικά το Moulin Rouge .

Τώρα που ξανασκέφτομαι την ταινία του Baz Luhrmann, την εκτιμώ ακόμη περισσότερο . Ταινιάρα στο είδος της . Και τόσο πρωτότυπη . Απ’όλες τις απόψεις . Με υπέροχες διασκευές και medleys τραγουδιών . Και φυσικά ΤΟ medley και ΤΗ σκηνή . Που αν και οι περισσότεροι μάλλον τα γνωρίζετε και τα έχετε δει και ακούσει δε νομίζω ότι θα σας χαλάσει μία επαναληψούλα !

(η επαναληψούλα  στην uncut version της και όχι όπως είναι στην ταινία για να μπορέσετε ν’απολαύσετε την τέλεια χορογραφία )

Vodpod videos no longer available.

Το El Tango De Roxanne πρέκυψε από τη μίξη δύο, κυρίως, κομματιών . Το ένα είναι το πασίγνωστο Roxanne των Police ( 1978 ) http://www.youtube.com/watch?v=a2Qad-gaHMg και το άλλο μία πανέμορφη σύνθεση του μεγάλου αργεντίνου μουσικοσυνθέτη και πιανίστα Mariano Mores με τίτλο Tanguera ( 1947 ) που δεν υπάρχει περίπτωση να μη σ'»αγγίξει» από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Εδώ σε μια ορχηστρική εκτέλεση του 1958 .

Trivia

* To Moulin Rouge του Baz Luhrmann κέρδισε το 2002 τα Όσκαρ Κοστουμιών και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης ενώ είχε προταθεί για άλλα 6 ( μεταξύ αυτών και για Καλύτερη Ταινία ).

* Χορογράφος της περίφημης σκηνής αλλά και ολόκληρης της ταινίας είναι ο John O’Conell στενότατος συνεργάτης του Luhrmann. Ο «ζηλιάρης Αργεντίνος» στη σκηνή του El Tango De Roxanne είναι ο πολωνός ηθοποιός και βαρύτονος τραγουδιστής Jasek Koman ο οποίος ζει κι εργάζεται μόνιμα στην Αυστραλία . Η «Ρωξάνη» είναι η αυστραλιανή χορεύτρια Caroline O’Connor η οποία έχει βραβευτεί στην πατρίδα της για το ρόλο της Βίλμα στο «Chicago» αλλά κι εκείνον της Εντίθ Πιάφ στο θεατρικό μιούζικαλ «Piaf».

* Την original μουσική του Moulin Rouge έγραψε ο Craig Armstrong . Αλλά τα cudos για όλα αυτά τα φοβερά medleys πάνε στους μουσικούς παραγωγούς Marius De Vries, Josh G. Abrahams και Anton Monsted ( όλοι ονοματάρες στον τομέα τους )

* Ο Sting εμπνεύστηκε τη «Ρωξάνη» του κοιτάζοντας τις γαλλίδες ιερόδουλες στους δρόμους τους Παρισιού όταν βρέθηκε εκεί με τους Police για κάποιες εμφανίσεις σε τοπικά clubs στο ξεκίνημα της καριέρας τους . Κάποιοι λένε ότι διάλεξε αυτό το όνομα από μια αφίσα του έργου Συρανό Ντε Μπερζεράκ που βρισκόταν στο φουαγέ του ξενοδοχείου όπου έμενε το συγκρότημα .

* Οι ίδιοι οι Police και κυρίως ο Stewart Copeland θεωρούν ότι το Roxanne είναι στην πραγματικότητα γραμμένο σε ρυθμό τάνγκο και όχι ρέγκε, όπως νομίζει ο περισσότερος κόσμος !

* Για τον Mariano Mores μπορείτε να διαβάσετε εδώ :http://en.wikipedia.org/wiki/Mariano_Mores

* Baz Luhrmann : » Moulin Rouge is ultimately about the journey from youthful idealism to the spiritual growth one seeks in adulthood. It is about one’s changing relationship to truth, beauty, freedom and above all things love. «

 

Δωράκι-δωράκι ! Από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές του φιλμ :

και το τραγούδι που «ανοίγει» και «κλείνει» την ταινία . «Nature Boy» ερμηνευμένο συγκλονιστικά από τον David Bowie . » The greatest thing you’ll ever learn is just to love and be loved in return « .

*  *  * Δεν υπόσχομαι τίποτα νομίζω όμως ότι επανακάμπτω αργά αλλά σταθερά παρά τη σκουριασμένη μπλογκοπένα μου . Εξουθενωτικό τo posting αλλά πάντα τόσο διασκεδαστικό .  😉  *  *  *

Advertisements

15 Comments

  1. welcome back!

    • αγκνιρα
    • Posted Μαΐου 27, 2010 at 14:50
    • Permalink

    Ααααα, η Άουρα ξαναγράφει! 🙂 🙂 Και τι πόστ! Εξαιρετικό, μπράβο! 🙂
    Το ταγκό της Ρωξάνης είναι από κάθε άποψη φανταστικό! Το Moulin Rouge θα πάω να το ψάξω, μου κίνησες το ενδιαφέρον, όχι μόνο με τα βίντεο και τις πληροφορίες, αλλά και με αυτή τη φράση: «Moulin Rouge is ultimately about the journey from youthful idealism to the spiritual growth one seeks in adulthood.»
    Η Κιντμαν τώρα: Χμμ… Είναι τραγικό πως ορισμένες όμορφες γυναίκες δεν σταματούν να αναζητούν τα αιώνια νιάτα. Βέβαια στο απόσπασμα που δείχνεις έχει τα χάλια της η Κιντμαν γενικά, βρίσκω ότι μοιάζει άρρωστη ή χαπακωμένη, ή και τα δύο. Μήπως όντως έχει κάτι σοβαρό; Κατά τα άλλα την λυπάμαι, γιατί κατά την γνώμη μου εκτός από ωραία ήταν και καλή ηθοποιός (θυμάσαι το dogville;). Last but not least, κακά τα ψέμματα: Δεν είναι εύκολο για μια γυναίκα να μπαίνει στην λεγόμενη τρίτη ηλικία…
    Ο Μπάουι ήταν και είναι από τους αγαπημένους μου μουσικούς, πολύ καλό το nature boy!
    Καλή σου μέρα, Άουρα! 🙂

  2. Τι καλά που ξαναγράφεις! 🙂

    Η Νικόλ δεν ήταν ποτέ του γούστου μου. ΄
    Όσο γι το 81/2 ήταν μια δύσκολη αν και θαυμάσια ταινία ήδη. Έλεοος με τη μανία των διασκευών!

    (Η πράσινη νεράιδα είναι η Κάιλι? )

    • teokaf
    • Posted Μαΐου 28, 2010 at 00:02
    • Permalink

    Καλώς την.

    Δεν θα γράψω τίποτε για το Μουλέν Ρουζ γιατί τα έχεις γράψει όλα ( απλά μια παρένθεση για τον υπέροχο ηθοποιό Γκρέγκορ που όσο περνάν τα χρόνια γίνεται όλο και καλύτερος, να δεις την τελευταία του Πολάνσκι και αυτήν με τον Κάρει που κάνει μια αδερφή, καλύτερος και από τον Πεν μου φάνηκε)

    Για την Νικόλ πράγματι ενώ είναι μια φοβερή ηθοποιός και πριν κάνει τα καραγκιοζιλίκια στην μάπα της κούκλα απίστευτη τώρα δεν μπορώ να την δω ακόμα κι αν με πληρώσουν. Έκανα να το λάθος να την δω σε μια ταινία με εξωγήινους μαζί με τον 007 και δεν μπορούσε να αλλάξει ούτε μια έκφραση από το πολύ μπότοξ ή τράβηγμα. Τι βλακεία αυτή με την γυναικεία ματαιοδοξία ( και καλά να είσαι το τέρας του Λόχνες πάει στο διάολο , αλλά να είσαι Θεά και να παίζεις την μούρη σου με τον διάολο, σημαίνει πως είσαι για πολλές σφαλιάρες)

  3. —–
    Κροτ @
    Ευχαριστώ ! Κι ελπίζω να μείνω και να παραμείνω έτσι για πολύ καιρό ( μ’έφαγε η ρημάδα η δουλειά γμτ και συνεχίζει να με τρώει … )

    —–
    αγκνιρα @
    Σ’ευχαριστώ πολύ ! Τη φόρμα μου δεν την έχω βρει ακόμη αλλά θα προσπαθήσω .

    Το Ροξάν είναι έτσι κι αλλιώς πολύ ωραίο τραγούδι αλλά η μετάλλαξη του στην ταινία το απογείωσε . Το Μουλέν Ρουζ το έχω δει μόνο μια φορά πριν από αρκετά χρόνια αλλά μου έχει «μείνει» . Η αλήθεια είναι ότι γράφοντας το ποστ ξεσηκώθηκα κι εγώ και τώρα θέλω να το ξαναδώ σύντομα ( χα χα ) και θα το κάνω . Να το δεις . Είναι ένα πολύχρωμο παραμύθι αγάπης γυρισμένο με βιντεοκλιπίστικο στυλ . Το στοιχείο όμως που προσωπικά με ξετρέλλανε στην ταινία είναι η προσθήκη στίχων από τραγούδια ή και ολόκληρων τραγουδιών στους διαλόγους του σεναρίου . Υπέροχο εύρημα .
    Ναι. Η Κίντμαν έχει όντως κάτι σοβαρό . Έναν κάλο «νααα» στον εγκέφαλο ! Και 42 χρονών είναι βρε αγκνιρα μου . Ποιά τρίτη ηλικία ? Δεν ξέρω αν το έκανε μόνο και μόνο για να παραμείνει νέα . Αυτό που πιστεύω είναι ότι μάλλον η Νικολ είχε ένα μεγάλο κόμπλεξ με το άνω χείλος της εξαποανέκαθεν ( όπως π.χ. η Μεγκ Ράϊαν ή η Δέσποινα Βανδή ) και πήγε κι έβαλε μόνιμο ένθεμα με αποτέλεσμα την παραμόρφωση . Διότι όταν βάζεις αυτό το παλιόπραγμα εξαφανίζεται το φυσικό λακκάκι που υπάρχει μεταξύ μύτης και χειλιών και γίνεσαι σαν πάπια ! Και όταν θέλεις να μιλήσεις το κάνεις πια κυρίως με το κάτω χείλος χααααα !!
    Αυτό που έχει βάλει η Κιντμαν είναι τόσο χάλια που στο 9, σε κάποια γκρο πλαν φαίνεται ένα αφύσικο ζάρωμα κάτω από τη μύτη που σε κάνει να ανατριχιάζεις . Ιουουου !!!

    • αγκνιρα
    • Posted Μαΐου 28, 2010 at 01:43
    • Permalink

    😯 42;;; Έτσι λέει; Εγώ έλεγα ότι περνάει τα 52…. Τότε τα παίρνω πίσω περι 3ης ηλικίας και δεν την λυπάμαι πια.
    Κάτα τα άλλα μ΄έκανες να γελάσω πολύ με αυτό το ένθεμα του χείλους. Άκου σαν πάπια! 😆 Να πούμε καλύτερα σαν πλάτυπους ή ορνιθόρυγχος!!

  4. —–
    Ρενάτα@
    Μου έκανε καλό το γράψιμο, ξεχάστηκα εντελώς από τα διάφορα που με κατατρέχουν αλλά μου χάλασε πάλι τις ώρες ύπνου . Δε θα ισορροπήσω ποτέ μου φαίνεται .

    Γράψε κι εσύ μωρέεε … 😉

    Άντε ντε ( με τις διασκευές ) ! Το 9 μου έκανε και λίγο σε ιεροσυλία . Ούτε κι εγώ πεθαίνω για Κιντμαν αλλά σκέφτομαι τις Ώρες, το Πορτραίτο Μιας Κυρίας, το Επιστροφή Στο Κολντ Μάουντεν κι όλο πάνω της πέφτω !

    Ναι, είναι η Κάϊλι και είναι μούρλια ! Αν δεν έπαιζε και η Κάϊλι στην σούπερ παναυστραλιανή υπερπαραγωγή ποιός θά’παιζε , εε ?? 😉

    —–
    Τεο@
    Το σκέφτηκα μετά ότι δεν έγραψα κάτι για τον αγαπημένο μου Γιούαν και καλά έκανες και το σχολίασες . Κι έπαιζε και στο Ιλλουμινάτι ( αρπαχτή κανονική ), τι σύμπτωση !
    Ο Αφανής Συγγραφέας ήταν και η τελευταία ταινία που είδα στο σινεμά φέτος και μου άρεσε πολύ . Από Το Όνειρο Της Κασσάνδρας είχα να δω τόσο καλή ερμηνεία από τον Γκρεγκορ, τον οποίο θαυμάζω από το Τρέϊνσποτινγκ ακόμη . Η άλλη που αναφέρεις δεν έχει βγει καν στην Αμερική, θα βγει το καλοκαίρι νομίζω . Καλή ?

    Η απάντηση μου για τη Νικολ είναι στο ποστ ( ευτυχώς πάντως που στο σώμα της δεν έχει κάνει τίποτα ) . Έναν γιατρούλη και γρήγορα !! Δεν εξηγείται διαφορετικά . Αν συνέχίσει έτσι ο άντρας της θα τη χωρίσει αφού το ξαναρίξει στο πιοτί .

    Και τρομερή η περιγραφή της Εισβολής ! 😆

  5. —–
    αγκνιρα@
    Ωχ … Μη σ’ακούσει η Νικόλ . Θα τρέξει να κάνει 100 πλαστικές ! 😆

    Όπως θες πέστο, κανένα πρόβλημα, μέσα . Αλλά αφού το ένθεμα αυτό κάνει: το εφφέ «παπί» . Προφίλ πάπιας και κίνηση στόματος σαν πάπια . Αααα ! Να την πούμε Νταίζη Ντακ ! Μη σου πω και Ντόναλντ …

  6. Συμφωνώ απόλυτα για το Moulin Rouge, μα απόλυτα!!! Βιντεοκλιπίστικη ατμόσφαιρα, απίθανα χρώματα…και το Ρωξαν πλέον δεν θέλω να το ακούω από την κλασσική βερσιόν 😉
    Και ότι και να λέμε η Νικόλ είναι πολύ καλή ηθοποιός, είναι (ήταν ) πανέμορφη και δυστυχώς είναι ματαιόδοξη. Λες να φταίει ο πρώην γάμος με τον προφήτη του Xenu?

  7. Xα χαααα ! Μπαλούν είσαι φοβερή.

    Μα βέβαια ! Ο Xenu ! Ε, κάτι καταλοιπάκια θα της έχει αφήσει της Νικόλ σίγουρα . Κανένα τσιπάκι ξεχασμένο στον εγκέφαλο που ενεργοποιείται με κάθε ένεση μπότοξ .

    Το μέλλον της φάτσας της διαγράφεται σκοτεινό … Ας ελπίσουμε πως όχι και της καριέρας της γιατί είναι όντως καλή ηθοποιός .

    Όσο για τη Ρωξάνη, η τάνγκο εκτέλεση της είναι πράγματι εθιστική . Δε χορταίνεται . Να όμως κι άλλη μια που μου αρέσει αρκετά . Την ανεβάζω για να δούμε όλοι μαζί πόσο καλά κρατιέται ο 58χρονος Στινγκ ( εντάξει, το βαμμένο γένι είναι λίγο υπερβολικό αλλά το παραβλέπουμε ) !! Είναι να έχεις το «κύτταρο» που λένε, πάει, τέλος . Και τι ωραίο, στυλάτο παίξιμο του μπάσου . Αλλά κι ο Στίβι δεν τα πάει άσχημα . Και το κούνημα του κεφαλιού αναλλοίωτο χα χα !

    Φιλιά

    • αγκνιρα
    • Posted Ιουνίου 2, 2010 at 18:00
    • Permalink

    Ωραίο το raconte-moi 🙂

  8. στο moulin rouge ήταν θεεική…ΑΠΛΑ!

  9. αγκνιρα @

    Μμμμ … ( ευχαρίστησης ) Ναι ! 😉

  10. glayki@

    Όντως, στις μεγάλες τις ομορφιές . Και μετά … την έπιασε το αυτοκαταστροφικό της φάτσας, μουα χα χα χαααα …

    ( Την Τοτού στο Κοκό Πριν Τη Σανέλ θα πας να τη δεις ? Εγώ ανυπομονώ )

  11. θα τη δω ναι…η Τοτού έχει το απόλυτο «γαλλικό»…και τρελαίνομαι για ό,τι έχει σχέση με Γαλλία!γενικώς!μπονζουρ!:)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: