Skip navigation

Κάθε μέρα που ξημερώνει στο κάτεργο σκέφτομαι το θάνατο . Και κάθε μέρα παλεύω μαζί του . Με λένε Φίνι και είμαι είκοσι εννιά χρονών . Είναι σκοτάδι βαθύ στο θάλαμο και τίποτα άλλο δεν ξεχωρίζει παρά τρομαγμένα μάτια που λάμπουν στο κενό φλογίζοντας ελπίδα ή παραίτηση . Τυλίγομαι με την κουβέρτα μου και ακούω τις ραφές της να τρίζουν σαν δόντια αρουραίου . Υπάρχει κρύο εδώ μέσα, τόσο κρύο που γονατίζει ψυχές και ξεγελάει συνειδήσεις .

Έπαψα από καιρό να μυρίζω οτιδήποτε . Η μυρωδιά της απλυσιάς, αυτή η όξινη μαχαιριά που αναδίδει το ανθρώπινο σώμα μετά από από μήνες αποχής από το νερό, ή η βρόμα των ούρων, της τουαλέτας γενικά, δε φτάνει στα ρουθούνια μου, ή την αισθάνομαι τόσο εξασθενημένη, σαν αναπνοή ετοιμοθάνατου ανθρώπου .

Σχεδόν όλοι δίπλα μου κοιμούνται . Ακούγονται καθαρά τα ροχαλητά τους μοιρασμένα στις ψηλές κουκέτες . Δεν μπορώ να καταλάβω αν ξημερώνει . Στο θάλαμο δεν υπάρχουν παράθυρα . Ο θάλαμος όπου μένουμε βρίσκεται κάτω από τη γη . Κι η γη από πάνω μας είναι σκεπασμένη από ένα παχύ στρώμα χιονιού και πάγου .

Ξαφνικά όλα μοιάζουν να δέχονται μια έκρηξη . Μια σειρήνα ουρλιάζει εκκωφαντικά, τόσο ώστε νιώθω ότι τα τύμπανα μου θα σπάσουν και θ’αρχίσει να τρέχει αίμα απ’τ’αφτιά μου .Ταυτόχρονα ανάβουν τα εκτυφλωτικά φώτα που είναι στερεωμένα σε μακριές ίσιες σειρές στο ταβάνι . Δημιουργούν μια φωταψία τόσο έντονη, που μας κάνουν να ντρεπόμαστε για την εικόνα που παρουσιάζουμε . Μια σειρά ρακένδυτων ανθρώπων βουτάει στο παγωμένο πάτωμα . Άλλοι πηδάνε από τα ψηλά κρεβάτια, άλλοι άνθρωποι απ’τα χαμηλότερα . Όλοι κινούνται νευρικά . Ντύνονται, συμμαζεύονται, κουκουλώνονται, ετοιμάζονται, τρέχουν . Εγώ προσπαθώ να μη σκέφτομαι . Ο Πίρσον λέει : μη σκέφτεσαι το πρωινό ξύπνημα . Μη σκέφτεσαι τίποτα παρά το όνομα σου . Τον συμμερίζομαι .

         Με λένε Φίνι .

 

 

http://www.box.net/shared/zfyrxhi5uz

Oh big stripey lie moving
Like a wavy line
Coming up behind

All young gentle dreams drowning
In life’s grief

Can you hang on to me?

Don’t want to hurt you baby
I only want to help you
I could be good for you

Your name is being called by sacred things
That are not addressed nor listened to
Sometimes they blow trumpets

Only want to help you
Never want to hurt you
I know I could be good for you

Oh my God it’s a jungle in here
You’ve got wild animals loose in here

Want to help you
Never hurt you
Good for you

Hey all you little waves run away
Mmm run away

 

Σε τράβηξαν όσα διάβασες ? Σε ρούφηξαν ? Δεν σε κάνουν να θέλεις να μάθεις τι θα συμβεί παρακάτω ? Γιατί εγώ αυτό έπαθα !

Δεν είναι δικό μου το άνωθεν κείμενο ( αλίμονο ! ) . Είναι οι πρώτες παράγραφοι από το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Μαμαλούκα με τίτλο » Κοπέλα Που Σε Λένε Φίνι « . Κι αυτό το ποστ δεν είναι μια παρουσίαση του βιβλίου, ούτε καν κριτική του ( αλίμονο – πάλι – σιγά μην τολμούσα ! ) . Είναι μια προσπάθεια καταγραφής των εντυπώσεων μου ως απλή αναγνώστρια . Όσοι έχουν διαβάσει Μαμαλούκα θα με καταλάβουν . Ζητώ συγγνώμη από τους μη «μυημένους» .

1. Μην αφήνεις να σε ξεγελούν οι τίτλοι και τα εξώφυλλα των βιβλίων του Μαμαλούκα . Σ’αυτό εδώ, την πάτησα περισσότερο από ποτέ !

2. Έχει ταλέντο στην αφήγηση ο Μαμαλούκας . Όταν ξεκινάς ένα βιβλίο του είναι σαν να του λες » Έλα, θα μου πεις τώρα μια ιστορία από εκείνες τις φοβερές που φτιάχνεις στο μυαλό σου ? « Κι εκείνος αρχίζει ήρεμα κι ωραία να σου την αφηγείται . Ακόμη και τις πιο φρικιαστικές, αποκρουστικές καταστάσεις, τις πιο ανατριχιαστικές σκηνές, έτσι αισθάνομαι ότι τις διηγείται . Ήρεμα κι ωραία ! Με χειρουργική ψυχραιμία . Όμως εσύ δεν μπορείς  να ηρεμήσεις αν δεν μάθεις τι θα γίνει στη συνέχεια . Θέλεις να δεις αν οι σκέψεις σου, οι υποθέσεις σου θα επαληθευτούν . Αν είσαι το ίδιο έξυπνος με τον συγγραφέα . Και συνεχίζεις .

3. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ένιωθα έντονα ότι δεν διαβάζω μόνο ένα βιβλίο αλλά ότι παρακολουθώ μια ταινία δράσης, μια κινηματογραφική περιπέτεια . Ή ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας ? Ή ένα δραματικό φιλμ για την πορεία μιας χιλιοβασανισμένης γυναικείας ψυχής προς αυτό που εκείνη θεωρεί ελευθερία ? Ή όλα αυτά μαζί ?

4. Επειδή έχω διαβάσει κι άλλα βιβλία του Δημήτρη, είμαι πάντα υποψιασμένη, χε, χε, και δεν επαναπαύομαι . Κανένας ήρωας δεν είναι απόλυτα καλός ή κακός, η ανατροπή σε περιμένει στην «επόμενη στροφή», ο βασικός ήρωας έχει πάντα, μα πάντα, οργανώσει ένα ( σχεδόν ) τέλειο σχέδιο στο μυαλό του . Ε, εδώ την πάτησα πάλι ( αν και πλησίασα αρκετά, εντάξει ??? ) . Με παρέσυρε τόσο πολύ η αφήγηση ( σε πρώτο πρόσωπο ) της Φίνι, που γρήγορα άρχισα να βλέπω τα γεγονότα με τα μάτια της, ν’ακούω μέσα από εκείνη και να πιστεύω ό,τι πιστεύει κι αυτή . Η «πισινή» που κράταγα άρχισε να εξασθενεί, όσο προχωρούσα το βιβλίο . Στο ιλλιγιώδες τέλος δεν προλάβαινα να συμμαζέψω τ’ασυμμάζευτα !

5. Οι τελευταίες και πιο αποκαλυπτικές σελίδες του βιβλίου, μ’έκαναν ν’αναρωτηθώ για πολλά ( δε θα τα γράψω εδώ γιατί έχουν να κάνουν με ανθρώπινες συμπεριφορές και χαρακτήρες και θα ήταν καραμπινάτα spoilers ) και κυρίως για την πραγματική έννοια της ελευθερίας . Βρίσκεται σ’όσα ζούμε εκεί έξω ή μήπως  όχι ? Βρίσκεται μέσα μας ? Και διαβάζοντας την τελευταία, συγκλονιστική, φράση, είπα από μέσα μου » Μαμαλούκα, πάλι έπαιξες με το μυαλό μου . Και δεν με πειράζει καθόλου που νίκησες ! « .

6. Ναι, η Φίνι είναι μια νεαρή γυναίκα που ζει κι εργάζεται σ’ένα εφιαλτικό, φουτουριστικό εργοστάσιο-κάτεργο . Ναι, έχει ψυχικά αποθέματα που ο καθένας θα ζήλευε και θέλει να δραπετεύσει . Ναι, περνάει του Χριστού τα Πάθη ( και λίγα λέω ) και ναι, θα προσπαθήσει να φύγει από εκεί μέσα . Και μετά, το χάος … Αυτά, για να γράψω και λίγα στοιχεία για την  ιστορία .

Η μουσική δε θα μπορούσε να λείπει από κανένα ποστ μου . Ήθελα να είναι ένα τραγούδι που θα περιέγραφε τη φοβερή αυτή κοπέλα που τη λένε Φίνι και το κλίμα του βιβλίου . Ένα τραγούδι που θα μπορούσε να είναι εκείνη που το τραγουδά . Και να είναι και αγαπημένο μου . Παιδεύτηκα πάρα πολύ αλλά ήταν μια δημιουργική διαδικασία .

Το Big Stripey Lie είναι το αριστούργημα, κατά τη γνώμη μου, από το παρεξηγημένο άλμπουμ της Kate Bush, The Red Shoes ( 1993 ) . Περιγράφει τη συναισθηματική κατάσταση μιας γυναίκας μετά από τη μεγάλη αποκάλυψη μιας αλήθειας ( ή ενός ψέματος ) . Σαν ένα χαστούκι που τσούζει τρομερά . Έναν κόσμο που γκρεμίζεται . Μια πίστη που χάνεται και τρελλαίνει .

Η φωτογραφία είναι από τη Λευκή Έρημο στην Αίγυπτο . Μια προσπάθεια απεικόνισης της Γκρίζας Γης που εκτείνεται αχανής πάνω από το κάτεργο, γεμάτη λυσσασμένα, θηριώδη, νυκτόβια τέρατα, και που το πέρασμα της οδηγεί στην ελευθερία .

 

*  *  *    » Ξύπνησα στα χέρια τους . Ένιωσα πάνω στο πρόσωπο μου σάλια . Σήκωσα τα χέρια να πολεμήσω . Και πολέμησα . Με νύχια και με δόντια . Όπως έκανα πάντα . Κι όλη την ώρα έλεγα από μέσα μου : Με λένε Φίνι . Κι εγώ θα ζήσω . «   *  *  *

Advertisements

19 Comments

  1. Τα ΄πες όλα ειδικά στα τέσσερα!!!Όλα όσα σκέφτηκα!Το 5 το σκέφτομαι ακόμα, ειδικά απ’ όταν το τέλειωσα!
    Ο Δημήτρης πάλι μεγαλούργησε! 😀

    Εξαιρετική επιλογή εικόνας, καθηλωτική σαν το βιβλίο!Το τραγούδι δεν το ΄ξερα, θα τ’ ακούσω αύριο, αλλά οι στίχοι χτυπούν διάνα!

    Μπράβοοοοοοοοοοο, κούκλα μου!!

    • Julie
    • Posted Ιανουαρίου 25, 2010 at 05:31
    • Permalink

    1)Ωραία φωτογραφία!
    2)Θα πάω αύριο (δηλ. σήμερα) να αγοράσω το βιβλιο! (αν κ το Μαμαλούκας μου είναι γνωστό ως επίθετο δεν έτυχε μέχρι τώρα να διαβάσω κάποιο βιβλίο του. Πρέπει να αρχίσω να διαβάζω περισσότερο έλληνες συγγραφείς…τώρα που το σκέφτομαι)
    3)Thanks γιατι είσαι κ εσύ μία από αυτους που με έκαναν να κολλήσω με την Kate Bush.
    P.S: Γιορτές,πρακτική,εργασίες, εξεταστική……δεν πρόλαβα να σου πω Χρόνια Πολλά. Χρόνια Πολλά λοιπόν Aura! Καλό 2010! Τις καλύτερες ευχές μου (ελπίζω φέτος να πραγματοποιηθεί η ευχή σου που πιστέυεις πως είναι λιγότεο πιθανό να πραγματοποιηθεί (τωρα μου ήρθε αυτο!) 🙂

  2. Σαφέστατα ένα από τα καλύτερά του μυθιστορήματα, αν όχι το καλύτερο (προς το παρόν)…
    Μου άρεσε κι εμένα, άουρα.

    Πολύ ωραία επιλογή φωτογραφίας για το ποστ. Θα μπορούσε άνετα να είναι και εξώφυλλο του βιβλίου 😉

    • Mamaloukas
    • Posted Ιανουαρίου 25, 2010 at 15:22
    • Permalink

    Αγαπητή Άουρα σας ευχαριστώ πολύ για το ψαγμένο, απόλυτα ειλικρινές, θερμό, ακομπλεξάριστο κι απελευθερωμένο ποστ σας
    που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη (σας) όσο και στη δική μου.

    Grazie!

  3. Πολύ όμορφα δεμένη ανάρτηση, Αυρα.

    Επειδή δεν έχω διαβάσει Μαμαλούκα, μπορώ να σταθώ στο αισθητικό-εικαστικο κομμάτι στησίματος της ανάρτησης σου [ο καθείς κι η πετριά του].

    Αυτό το γαλάζιο [σε φωτο και γραμματοσειρα] ηρεμεί την αγριότητα που δειχνει να υπόσχεται το βιβλίο. Η έρημος κρύβει την ανθρωπινη παρουσία. [Και σαν να να βγαίνει η αίσθηση πως η ζωή σφαλίστηκε στην πέτρα να σωθεί].

    Καλη σου εβδομάδα. 🙂

    υ.γ1. από τις λίγες φορές που την μουσική σου την ακουσα σε πρωϊνό φως. Μα θα γυρίσω στις σωστές μου βάρδιες όπου να ‘ναι.

    υ.γ2. έχει δίκαιο η Ρενατα. Στο 4 είσαι στη ρίζα των ανθρώπων: κανεις δεν ειναι φτιαγμενος με μανιχαϊστικο τροπο.

  4. Έχω διαβάσει 3 βιβλία του καλού συγγραφέα και τα βρήκα όλα αρκετά καλά αλλά κανένα δεν μου πήρε πραγματικά το μυαλό. Ελπίζω να το κάνει τώρα η Φίνι.

  5. Renata@

    Σ’ευχαριστώ πάρα πολύ .
    Τι χαρά !! Που το έχεις διαβάσει κι εσύ και που συμπίπτουμε στις σκέψεις πάνω στο βιβλίο . Αν το πρόσεξες, είναι η πρώτη φορά που σε βιβλίο του Μαμαλούκα ο κεντρικός ήρωας είναι μια γυναίκα . Ίσως ΚΑΙ γι’αυτό η Φίνι να μας άγγιξε τόσο πολύ ώστε να κάνουμε μαζί της το «ταξίδι» . Φταίνε βέβαια και οι τόσο ζωντανές και ρεαλιστικές περιγραφές του Μαμαλούκα . 😉

    Η φωτογραφία μου πήρε δυο μέρες ψάξιμο ( είμαι πολύ ψυχαναγκαστική σ’αυτά, κολλάω αφάνταστα, ήθελα να με καλύπτει απόλυτα ) αλλά άξιζε ο κόπος αφού σας άρεσε . Ουφ !

    Το τραγούδι έχει την ατμόσφαιρα που ζητούσα . Οι «μπλε» στίχοι είναι η Φίνι και οι «λευκοί» η Φίνι που ειρωνεύεται τα λόγια που της είχε πει ο Γκον .

    Άλλος αγώνας εκεί !

    ( θέλω να το πω γιατί είχε μεγάλη φάση και θέλω τη γνώμη σου – εσύ είχες σκεφτεί καμιά μουσική επένδυση ? )

    Μια σκεφτόμουν τη Sinead O’Connor, μια την Bjork ( πολύ την Bjork ) ή την Tori Amos . Και Moby σκέφτηκα να βάλω . Η Bush νίκησε τελικά, όχι όμως εξαιτίας της αδυναμίας που της έχω . Ο ηλεκτρονικός, άγριος ήχος : όσα βιώνει η Φίνι . Το βιολί : ο πόνος της και η γυναικεία της φύση .

    Φιλιά πολλά κι αν έχει να συμπληρώσεις κάτι με χαρά θα το φιλοξενήσω . 🙂

    * * *

    Julie@
    Πού’σαι βρε Julie ? Μαύρα μάτια κάναμε να σε ξαναδούμε . Ok όμως, είσαι απόλυτα δικαιολογημένη από αυτά που γράφεις .

    1. Σου άρεσε η φωτό, ευχαριστώ ! Με τόση Λευκή Έρημο που είδα την προηγούμενη εβδομάδα, τώρα σκέφτομαι μήπως τη δω κι από κοντά κάποια μέρα . Βράχο προς βράχο την ξέρω, πέτρα προς πέτρα, με κλειστά μάτια θα πάω ! 😆
    Άλλο τοπίο . Φευγάτο .

    2. Μαμαλούκας κι εξεταστική … Χμμ … Σου συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο, υπολογίζω να σου πάρει, με αργούς ρυθμούς, το πολύ μια εβδομάδα . Όμως ! Σε προειδοποιώ ότι είναι αρκετά εώς πολύ σκληρό ανάγνωσμα και με πολύ σασπένς . Αν σου αποσπάσει τη σκέψη από τη μελέτη, μην πεις μετά ότι δεν στο είχα πει ! Αλλά αν το αγόρασες ήδη, είναι πλέον αργά … 😉

    3. Προς το τέλος του μήνα είχα προγραμματίσει » καταιγίδα Μπους » ! Μετά όμως από αυτό το άσμα, θα το καθυστερήσω λίγο, μη σας πέσει βαριά, ε ? Εύγε, συνέχισε έτσι ! Η μουσική της Kate πολλαπλασιάζει τα εγκεφαλικά σου κύτταρα !

    4. Η ευχή σου μ’αποτέλειωσε χα, χα ! Τέλεια . Ευχαριστώ κι εσένα φέτος να σου πάνε ΟΛΑ καλά ! 🙂

    * * *

  6. skalidi@
    Το ξέρω Σταυρούλα μου από το πολύ ωραίο ποστ που ανέβασες κι εσύ για το βιβλίο !!
    Και συμφωνώ μαζί σου . Τώρα έχω τη Φίνι «φρέσκια» και λέω ναι, είναι ίιισως το καλύτερο του . Αλλά και τον Μόστρα που τον πας ? Στη Φίνι πάντως έδεσε το γλυκό ( με σχεδόν όλα τα Μαμαλούκεια στοιχεία-υλικά ) πολύ καλά .

    ( Να τον πειράξουμε λίγο ? ) Εμένα πάντως Σταυρούλα μου τα ρολόγια και τ’αυτοκίνητα καθόλου δεν μου έλειψαν αυτή τη φορά ! Καθόλου λέμε !

    Αυτό με το εξώφυλλο που λες δεν είναι άσχημο … Αλλά πάλι ο άνθρωπος που διάλεξε τον Μοντιλιάνι μπορεί να ξέρει καλύτερα, τι να πω …

    Φιλιά να πω . Και μια καλή εβδομάδα ! 🙂

    * * *

    ( Ω … Ο συγγραφεύς ! Να πάρω το επίσημο μου ύφος, γκουχ-γκουχ … τι να πω ? )

    mamaloukas@
    😳 😳 😳
    Δημήτρη, έχω διαβάσει αρκετά βιβλία αυτόν τον καιρό, αλλά πραγματικά για τη Φίνι ένιωσα την ανάγκη να γράψω κάτι, να επικοινωνήσω κάποιες από τις σκέψεις μου . Ήθελα να γράψω κι άλλα, σκεφτόμουν όμως ότι δεν είναι σωστό για όσους δεν γνωρίζουν το βιβλίο .

    Δεν καταλαβαίνω από κόμπλεξ κλπ . Γράφω όπως μιλάω . Έτσι μου βγήκε, έτσι το έγραψα . Και αφού σε άγγιξε, χαίρομαι διπλά, τριπλά και τετραπλά !!

    Ήσουν και είσαι ένας καλός μπλογκοφίλος ( για τις ένδοξες μέρες αυτό – καλέ, απαντώ σ’εσένα καπάκι μετά τη Σκαλίδη ! – Από πότε έχει να γίνει αυτό ??? Αααχχχ … εε … ξανασοβαρεύω ) κι ένας ικανότατος συγγραφέας .

    Σ’ευχαριστώ για την επίσκεψη πολύ-πολύ .

    * * *

  7. sikofagos@

    Πόσο χαίρομαι όταν σε βλέπω εδώ, αγαπημένε μου interior designer ! Εγκρίνεις λοιπόν ! Τέλεια !

    Και λέω τέλεια γιατί τούτη τη φορά, το στήσιμο του ποστ μου πήρε περισσότερο χρόνο από το κείμενο ( 30′ γράψιμο – παγκόσμιο ρεκόρ Βολούπτας, γιεςςς ) και η κρίση σου μετράει πολύ .

    Αλλά μ’αυτό το » Και σαν να να βγαίνει η αίσθηση πως η ζωή σφαλίστηκε στην πέτρα να σωθεί » γούρλωσε το ματάκι μου !
    Διότι δεν μπορείς να φανταστείς πόσο » μέσα » έχεις πέσει !!! Δεν μπορείς ! Αν ποτέ τύχει και διαβάσεις το βιβλίο θα καταλάβεις τι εννοώ .
    ( μπάϊ δα γουέϊ, αν σου έρθουν τίποτα αριθμοί στο μυαλό, στείλτους μου σε μέηλ και μη σε απασχολεί τι θα τους κάνω – έτσι, απλά τους θέλω ) 😉

    Ποτέ . Ποτέ το Big Stripey Lie δεν το ακούμε το πρωί . Την ώρα εκείνη η φωνή της Κέητ μας θυμίζει π.χ. την κυρία που πατήσαμε τις προάλλες στο Μετρό και μας καταριόταν μέχρι να βγούμε στο Σύνταγμα ?? Αυτό .

    Φιλιά σταυρωτά Συκ !

    * * *

    zamuc@
    Έλα βρε zamuc ! Κι εσύ του κλαμπ ? Ευχάριστη έκπληξη-σύμπτωση . Βγάζοντας τη Φίνι έξω, έχεις διαβάσει πάνω από τα μισά . Μη βρεθούμε και μακρινά ξαδέρφια στο τέλος χι, χι !

    Δεν ξέρω αν η Φίνι θα σου πάρει το μυαλό, ούτε για εμένα έχω καταλήξει πάνω σ’αυτό . Μπορώ όμως να σου εγγυηθώ ότι στο βιβλίο περιγράφονται τόσο έντονες εικόνες που σίγουρα, άρεσε-δε σου άρεσε, θα τις σκέφτεσαι αρκετές φορές μετά . Και ότι διαβάζεται μονορούφι . 🙂

    * * *

    • αγκνιρα
    • Posted Ιανουαρίου 26, 2010 at 01:28
    • Permalink

    Άουρα, πολύ καλογραμμένο ποστ (όπως πάντα!). Τον συγγραφέα δεν τον ξέρω, το βιβλίο ακούγεται ενδιαφέρον.
    Η φωτογραφία μ’ αρέσει πολύ, ο ορίζοντας, η ερημιά, το φως και η πέτρα που στέκει αγέρωχα στην μέση, γερά στερεωμένη, όλα είναι εντυπωσιακά.
    Το βίντεο θα το ακούσω το πρωί.
    Καληνύχτα, καλά νάσαι!

    • αγκνιρα
    • Posted Ιανουαρίου 26, 2010 at 01:32
    • Permalink

    Ωχ, τώρα το διάβασα: δεν κάνει το βίντεο να το ακούσουμε το πρωί;

    Τώρα το πρόσεξα: η πέτρα είναι σε χρυσή τομή στην φωτό.

  8. αγκνιρα @

    Καλησπέρα αγκνιρα ! Ευχαριστώ ! Λιγουλάκι δύσκολο να γνωρίζεις τον Δημήτρη Μαμαλούκα, λογικό . Τα βιβλία του δεν κυκλοφορούν στην Ελβετία ( yet ! ). Ελπίζω τουλάχιστον να σου άρεσε το απόσπασμα .

    Η έρημος για έναν φωτογράφο προσφέρει μεγάλες δυνατότητες για ωραίες φωτογραφίες ( να στείλουμε τον Μούργο εκεί, τί λες ? ). 😉

    Το τραγούδι της Κέητ είναι ιδιαίτερο . Καλό είναι να είσαι μόνη σου και π.χ. να μη μαγειρεύεις ή βάζεις πλυντήριο εκείνη την ώρα, λέμε τώρα . Το δίνω για «κατέβασμα» . Μπορείς να το κατεβάσεις και να το ακούσεις όποτε θες .

    Φιλιά πολλά και καληνύχτες 😀

    * * *

  9. Καινούριο βιβλίο του Μαμαλούξ?!
    αχ και πώς θα το προμηθευτώ? κλαψ! πότε θα έρθει κάποιος από ελλάδα να μου το φέρει?

    και δεν είναι καν αστυνομικό? Πάντα μας εκπλήσσει ο Μαμαλούξ!!!

    τέλεια!

  10. * * *

    Krot, νομίζω ότι είναι πλέον πανεύκολο να το αποκτήσεις μέσω του διαδικτύου . Όλα σχεδόν τα μεγάλα γνωστά βιβλιοπωλεία το έχουν στην ιστοσελίδα τους, όπως και οι εκδόσεις Λιβάνη στη δική τους βεβαίως . Εκτός κι αν είσαι κατά των αγορών με αυτόν τον τρόπο, οπότε πάω πάσο .

    Ναι !! Δεν είναι αστυνομικό . Αλλά είναι Μαμαλούκας 100% . 😉

    Φιλιά !

  11. Το εξώφυλλο με πίνακα του Μοντιλιάνι μου άρεσε πολύ και ταίριαζε στο βιβλίο, γιατί είναι σαν να είναι η ηρωίδα του.

    Απλώς και η φωτογραφία που ανακάλυψες μου, είναι εντυπωσιακά όμορφη.

    Ρολόγια και αυτοκίνητα και πουράκια δεν έλειψαν ούτε σε μένα 😉 , αλλά αστυνομικό δικό του χωρίς αυτά δεν γίνεται. Έγινε πιο «λακανικός» αυτή τη φορά… 🙂

  12. Άουρα, σωστά, θα το e-αγοράσω!

    Σκαλιδάκι, χμ, ειδικά τα αυτοκίνητα, δε θα μου λείψουν! 😉

    Δε μου λέτε, μιας και το διαβάσατε και οι δύο, μήπως διαβάσατε το 13ο Υπόγειο; Γιατί σαν κόνσεπτ μοιάζει αρκετά.

  13. * * *
    skalidi@
    Σωστήηη … 😉 😉 ( ναι, ναι ! – πουράκια και ουϊσκάκια, βέεεβαια ! )

    krot@
    Ωραία ! Κι όταν με το καλό το τελειώσεις, θα μ’ενδιέφερε πολύ η άποψη σου . 🙂

    Όχι … Το βιβλίο του Βαγγέλη δεν το έχω διαβάσει … ( ακόμη ! )

  14. Να το διαβάσεις οπωσδήποτε, ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!

  15. Ok !


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: