Skip navigation

«The beauty of a woman is not in the clothes she wears, the figure that she carries, or the way she combs her hair. The beauty of a woman is seen in her eyes, because that is the doorway to her heart, the place where love resides. True beauty in a woman is reflected in her soul. It’s the caring that she lovingly gives, the passion that she shows & the beauty of a woman only grows with passing years. «

                                                  ~     ~    ~

                                                 

                                                   ~     ~    ~         

«There is more to sex appeal than just measurements. I don’t need a bedroom to prove my womanliness. I can convey just as much sex appeal, picking apples off a tree or standing  in the rain.»                                                              
 
 
 

 

«I never think of myself as an icon. What is in other people’s minds is not in my mind. I just do my thing.»

                                           ~     ~    ~

 

 

Εκθαμβωτική, αιθέρια, μαγική, γλυκιά, όμορφη, χαριτωμένη, υπέροχη, αέρινη, εξαίσια, λαμπερή, ανθρώπινη, γοητευτική, αριστοκρατική, κομψή, έξυπνη, χαμογελαστή, πνευματώδης, θαυμάσια, μοναδική, φιλάνθρωπος, ευγενής, κυρία, κορίτσι, γυναίκα, διαχρονική, ανεπανάληπτη, αξέχαστη . Και πάλι δεν κατάφερα να την περιγράψω όπως θα ήθελα …

 

 

 
 

Στα 1927 ο μέγιστος αμερικανός συνθέτης George Gershwin μαζί με τον στιχουργό και αδερφό του Ira έγραψε μια σειρά από τραγούδια για ένα μιούζικαλ με τον τίτλο Smarty . Ανάμεσα τους και το γλυκά μελαγχολικό How Long Has This Been Going On, ένα κομμάτι για δύο φωνές . Το έργο αποδείχτηκε μεγάλη αποτυχία και μέσα σε δύο μόλις εβδομάδες » κατέβηκε » . Μετά από πολλές αλλαγές στη δομή και το κείμενο το Smarty ονομάστηκε Funny Face και ξανανέβηκε στο Broadway με πρωταγωνιστές τον Fred Astaire και την αδερφή του  Adele κάνοντας μεγάλη επιτυχία . Μόνο που το How Long … δεν ακουγόταν πλέον στην παράσταση . Είχε θεωρηθεί «λίγο» και ακατάλληλο για τη φωνή του αρχικού πρωταγωνιστή και είχε ήδη αντικατασταθεί από το He Loves And She Loves

Για καλή του τύχη όμως το απορριφθέν τραγούδι, που μιλάει για τη μαγεία του πρώτου φιλιού, βρήκε θέση σε ένα άλλο μιούζικαλ το Rosalie ( 1928 ), ως σύνθεση για μία φωνή και μάλιστα γυναικεία . Αρχικά το How Long …, με τις jazz και Blues επιρροές του, δεν άρεσε και πολύ στον κόσμο, το οποίο το συμπάθησε με τον καιρό . Μην ξεχνάμε ότι τη δεκαετία του ’20 το ευρύ κοινό ακόμη πίστευε ότι τα τραγούδια με » νέγρικες » μελωδίες δηλητηριάζουν τη » λευκή » κουλτούρα και η Jazz θεωρούνταν η » μουσική του διαβόλου » . Το 1937  η υπόθεση του Rosalie γυρίστηκε ταινία  αλλά με καινούργια μουσική γραμμένη από τον Cole Porter ( τι μπέρδεμα κι αυτό, πάλι «ριγμένο» το τραγουδάκι … ) .

Επιτέλους η πλήρης αποδοχή του κομματιού και η επιτυχία ήρθε τη δεκαετία του ’40 όταν το ηχογράφησε η φοβερή και τρομερή Peggy Lee με τον Benny Goodman . Για ακούστε το, αξίζει : http://www.youtube.com/watch?v=j2C6yjbplxQ

 

Τριάντα περίπου χρόνια μετά η Paramount αποφασίζει να μεταφέρει το Funny Face στη μεγάλη οθόνη . Μετά από πολλές συζητήσεις, διαβουλεύσεις κλπ κλπ, οι παραγωγοί αλλάζουν εντελώς το σενάριο, κρατάνε τελικά μόνο τον τίτλο και τα τραγούδια των Gershwin  και ( γκαγκάν ! ) προσθέτουν σ’αυτά και το How Long … . Ακριβώς όπως ήταν στην αρχή .

Η υπόθεση του «μεταλλαγμένου» Funny Face θυμίζει κάτι από Σταχτοπούτα, Ασχημόπαπο και Πυγμαλίωνα, ενώ βασίζεται σε διάφορα περιστατικά από τις ζωές του μεγάλου φωτογράφου Richard Avendon ( συμμετείχε καθοριστικά στα γυρίσματα ως special visual consultant ) και του πιο διάσημου μοντέλου των ’50s, της Suzy Parker . Θέλουν για πρωταγωνίστρια την 28χρονη τότε Audrey Hepburn, η οποία δεν έχει ποτέ χορέψει ή τραγουδήσει σε ταινία . Η Hepburn βάζει όρο να παίξει στην ταινία μόνο αν έχει στο πλευρό της το ίνδαλμα της Fred Astaire, που στα 58 του χρόνια θεωρείται πλέον «μύθος» . Ο Astaire δέχεται ( τα παιχνίδια της ζωής ! ), κάνει εξαντλητικές πρόβες με την Audrey που αποδεικνύεται άριστη και πειθαρχημένη μαθήτρια, η ταινία γυρίζεται και κάνει εισπρακτική επιτυχία .

Κάπως έτσι εγένετο, όχι ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ ( δεν είναι, αν το κρίνουμε αυστηρά, αν και έχει όλα τα κλασσικά χαρακτηριστικά  του είδους, όπως ήταν τότε δλδ απλοϊκό σενάριο, απόλυτα προβλέψιμη ιστορία, μηδενικούς σχεδόν ή στερεοτυπικούς χαρακτήρες, πολύ χρώμα, πολύ ρομαντισμό, πολλή μουσική, πολύ χορό ), αλλά το πιο-πιο αγαπημένο μου . Και πως να μην είναι ? Έχει ωραίο χιούμορ, υπέροχα σκηνικά και κοστούμια, καταπληκτικά locations, ειδικά στο Παρίσι . Έχει τη » ματιά » του Avendon, τη μουσική του Gershwin, το How Long …, τον Fred Astaire και, φυσικά, έχει την Audrey .

 

Οι εκτελέσεις του How Long … είναι πάμπολλες, όπως συμβαίνει με όλα τα jazz standards τραγούδια, και με διάφορες παραλλαγές στους στίχους του . Στο Funny Face η Hepburn μας χαρίζει μια μοναδική ερμηνεία του κομματιού, που γίνεται ακόμη πιο σπουδαία αν σκεφτεί κανείς ότι είναι η πρώτη φορά που τραγουδά . Το είχε ευχαριστηθεί δε τόσο πολύ που βρίσκω απόλυτα δικαιολογημένα την απογοήτευση και το θυμό της όταν χρόνια μετά, ντουμπλάρανε τη φωνή της στο » Ωραία Μου Κυρία » . Προσέξτε πως τονίζει τις λέξεις ( ειδικά εκείνο το » all of this » στο 3:35 ), πως αλλάζει τις εκφράσεις του προσώπου της, πως κινεί τα χέρια και το σώμα της . Είναι μια κοπέλα ( Jo Stocton ) που μέχρι εκείνη τη στιγμή, το μόνο που την ενδιέφερε ήταν τα βιβλία και η δουλειά της στο βιβλιοπωλείο και μόλις έχει φιληθεί για πρώτη φορά στη ζωή της από έναν άγνωστο φωτογράφο ( Dick Avery ) που μπήκε ξαφνικά με την ομάδα του μέσα στο χώρο της για να κάνει μια φωτογράφιση μόδας και να φύγει το ίδιο απότομα, αφήνοντας μόνο ένα καπέλο, ενθύμιο του συμβάντος . Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα και το νιώθουμε απόλυτα από τον τρόπο που τραγουδά .

Αν έγραφα όλα όσα ήθελα για την Audrey Hepburn θα μ’έβρισκε το 2010 ακόμη εδώ …

Δεν μπόρεσα ν’αντισταθώ όμως και να μην ανεβάσω μια ακόμη αγαπημένη σκηνή από το Funny Face . Η αισθητική του Avendon συναντά την, ντυμένη με Givenchy από την κορυφή μέχρι τα νύχια, Audrey στο Παρίσι .  Προσέξτε τους έξυπνους διαλόγους . Το σκυλάκι στη σκηνή με το τρένο είναι το δικό της !

Πολλές σκηνές του Funny Face έχουν καθιερωθεί πια ως κλασσικές . Η εταιρεία ρούχων Gap χρησιμοποίησε το σουρεάλ χορευτικό της bohemian Jo Stocton για να διαφημίσει ένα μαύρο στενό παντελόνι . Ήταν φθινόπωρο του 2006 και ξαφνικά η Audrey ζωντάνεψε μπροστά στα μάτια των τηλεθεατών χορεύοντας το Back In Black των AC/DC ! Σαν να μην πέρασε μια μέρα . http://www.youtube.com/watch?v=T_K-GxEk3K0

 

Έχω αδυναμία στα παλιά μιούζικαλ . Επίσης τέτοιες μέρες κάθε χρόνο με πιάνει κάτι και θέλω πολύ ν’ακούω τραγούδια των ’40s-’50s και τις Big Bands .  Την Audrey τη λατρεύω και ήθελα να γράψω κάτι, έστω λίγο για εκείνη . Προσπάθησα όλα αυτά να τα συνδυάσω. Ήταν ένα ποστ – μαμούθ . Τα έξτρα – μπόνους δωράκια για τον ηρωικό αναγνώστη, που είχε αποτοξινωθεί από τις ποστάρες μου και τον ξανάριξα στα » σκληρά «,  δε θα μπορούσαν να μην έχουν σχέση με την Hepburn . Και είναι και ψιλοντοκουμέντα για τους σινεμάνιακς . Μη βιαστείτε να πείτε ότι δεν παίζουν ( καταραμένο embedding !! ) . Κάνετε κλικ πάνω τους και τα βλέπετε στο Youtube .

Δωράκι νο. 1 1954. Η 25χρονη Audrey παραλαμβάνει το πρώτο της Όσκαρ και είναι τόσο σαστισμένη που δεν ξέρει προς τα που να πάει ! Επίσης από τότε οι αμερικάνοι προσπαθούσαν να κάνουν τις απονομές – τύπου «σκετσάκια»  χα, χα .

 

Δωράκι νο.2 ( και φρέσκο – προχθές ανέβηκε ) 1990. Χρυσές Σφαίρες . Η 71χρονη Audrey παραλαμβάνει το ειδικό βραβείο για την προσφορά της στην έβδομη τέχνη και είναι το ίδιο απλή, σεμνή, πανέμορφη ( ούτε μπότοξ, λίφτινγκ κλπ ) όπως και το 1954 . Και πάλι βάζει τον εαυτό της στην άκρη κι ευχαριστεί τους άλλους . Προσέξτε πως ανεβάζει τον τόνο της φωνής της όταν λέει το όνομα του Astaire . Τρία χρόνια μετά έφυγε από τη ζωή …

* * * Τελείωσε . Σχεδόν . Αποφώνηση με το πασίγνωστο αγαπημένο » ποίημα » της  Audrey …

For attractive lips, speak words of kindness. For lovely eyes, seek out the good in people. For a slim figure, share your food with the hungry.

For beautiful hair, let a child run his/her fingers through it once a day. For poise, walk with the knowledge that you never walk alone.

People, even more than things, have to be restored, renewed, revived, reclaimed, and redeemed; never throw out anyone.

Remember, if you ever need a helping hand, you will find one at the end of each of your arms. As you grow older, you will discover that you have two hands; one for helping yourself, and the other for helping others.   * * *
 

Advertisements

35 Comments

  1. Η λέξη «μπράβοοο!» είναι λίγη για να εκφράσω αυτό που ένιωσα με την ανάρτησή σου. Ήταν εκπληκτικός άνθρωπος, ποιούσε ήθος κυριολεκτικά.

    Μου άρεσε πολύ στη Σαμπρίνα (ειδικά η σκηνή που γυρίζει απ΄το Παρίσι κι είναι η κομψότητα προσωποποιημένη) τη λάτρεψα στο «Αστείο Μουτράκι» και έμεινα άφωνη στο «πρόγευμα στο Τίφανι».
    Μου αρέσουν πολύ και τα μιούζικαλ (κόλλημα ειδικά με το Φρέντ στο Τοπ Χατ) ειδικά με τέτοια μουσική!

    Μας είχαν λείψει πραγματικά τα μαμούθ-ποστς σου! 😉

  2. Να ΄σαι καλά γι’ αυτό το ποστ… Το χρειαζόμουν. Συγκινητικά όμορφη ύπαρξη. Αγαπημένο μου το «My fair lady»

    • teokaf
    • Posted Δεκέμβριος 12, 2009 at 00:47
    • Permalink

    εμ χμ δεν έχω δει τίποτις από αυτά. Θα κάνω πως δεν το είδα το ποστ και θα ξαναμπώ στο επόμενο.

  3. Renata@

    Ακριβώς Ρενάτα μου . Ήταν ένα αξιοθαύμαστο πλάσμα απ’όλες τις απόψεις .

    Τη θυμάμαι τη σκηνή από τη Σαμπρίνα . Στο Τίφαννυς έφτιαξε μια κατάδικη της Χόλυ Γκολάϊτλυ και την καθιέρωσε ( αν διαβάσεις το βιβλίο θα καταλάβεις τι εννοώ )

    Τοπ Χατ ! Τοπ Χατ ! Λατρεύω τη σκηνή που ο Φρεντ χορεύει αφού πρώτα έχει ρίξει άμμο στο πάτωμα για να νανουρίσει την Τζίντζερ . Αλλά και τόσες άλλες … Για το Cheek To Cheek … θα δεις . 😉
    Κι άλλη συγκυρία : στη θεατρική παράσταση του Funny Face ο Φρεντ εμφανίστηκε για πρώτη φορά φορώντας το » σήμα κατατεθέν » του, το ψηλό μαύρο καπέλο ( Τοπ Χατ ! ).

    Για τα μιούζικαλ τα έχουμε ξαναπεί και συμφωνούμε . Εμένα πάντα μου φτιάχνουν τη διάθεση . Στις μέρες των γιορτών δε, » χτυπάω » 2-3 !

    Σ’ευχαριστώ, Καλό Σαββατοκύριακο !

    * * *

    Σκαλίδη @

    Σ’ευχαριστώ πολύ Σταυρούλα μου !

    Όμορφη και εξωτερικά και εσωτερικά . Και πέτυχε αυτό που πιστεύω ότι πρέπει να κάνει κάθε γυναίκα, να γεράσει με χάρη .

    Κι εγώ λατρεύω το » Ωραία Μου Κυρία » !! Αξεπέραστο μιούζικαλ ( και βέβαια το θεατρικό έργο του Σω ).

    Να έχεις μια όμορφη μέρα γλυκιά μου !
    ( σε ζηλεύω, φέτος έχεις δει όσες ταινίες έχω χάσει … 😉 )

    * * *

    τεοκαφ @

    Ok …

    Τουλάχιστον την Audrey Hepburn την έχεις δει ποτέ ? ( αν και στους περισσότερους άντρες δεν κάνει » κλικ » )

    Καλό Σ/Κ !!

    • αγκνιρα
    • Posted Δεκέμβριος 13, 2009 at 02:11
    • Permalink

    Καλησπέρα, Άουρα, ουφ, ξεμπλεξα με τις γρίππες και βρίσκω επιτέλους καιρό να δω τι κάνεις.

    Τεράστιο αφιέρωμα στην όντρει χέμπορν 🙂 🙂 Μπράβο!! Μ’ άρεσαν πάντα τα έργα της, τα μιούζικαλ βεβαίως, αλλά και τα πιο σοβαρά της έργα, όπως αυτό που παίζει την καλόγρια ή το άλλο που παίζει μια τυφλή σ’ ένα σπίτι όπου γίνεται διάρρηξη (φοβερό εργο, η ερμηνεία της είναι συγκλονιστική). Αδύνατον να θυμηθώ τους τίτλους.
    Ανυπομονώ να τα δω αύριο τα βιντεάκια σου (τώρα είναι προχωρημένη η ώρα).
    Καληνύχτα!:-)

  4. Σιδερένια !
    Καλημέρα αγκνιρα από μια ηλιόλουστη αλλά με πολύ κρύο Αθήνα !! 🙂

    Χαίρομαι που σου άρεσε το ποστ και που τελικά όλες μας θαυμάζουμε το ίδιο τη Χεπμπορν . Οι ταινίες που δε θυμάσαι είναι το A Nun’s Story ( 1959 ) και το Wait Until Dark ( 1967 ), το οποίο όμως δεν έχω δυστυχώς δει …

    Πότε με το καλό θα ταξιδεψεις για Ελλάδα ?

    • Ανώνυμος
    • Posted Δεκέμβριος 13, 2009 at 16:32
    • Permalink

    Καλημέρα, Άουρα, τα κοίταξα τα βιντεάκια. Τα τραγούδια του Γκέρσουιν μ΄αρέσουν έτσι κι αλλιώς (τα τραγουδούσα παλιά που είχα καιρό για χόμπι, είναι ένας από τους αγαπημένους μου συνθέτες.
    Να πούμε βέβαια και μια μικρή διαφορετική αλήθεια: Η Όντρει είναι εκπληκτική, ένας συμπαθέστατος άνθρωπος, καλή ηθοποιός, χορεύει φανταστικά (ιδίως με τον Φρεντ Αστερ σαν πάρτνερ είναι απόλαυση), αλλά κατά την γνώμη μου η φωνή της δεν φτάνει τα υπόλοιπα ταλέντα της. Νομίζω μάλιστα ότι στο Ωραία μου Κυρία που έχει πολλά απαιτητικά τραγούδια την ντουμπλάρανε σε ωρισμένα (δεν είμαι όμως σίγουρη).
    Το Wait until dark να το δεις οπωσδήποτε, Άουρα!
    Την Παρασκευή φεύγουμε…:-)

    • αγκνιρα
    • Posted Δεκέμβριος 13, 2009 at 16:36
    • Permalink

    εγώ ήμουν!!!

  5. αγκνιρα@
    Συμφωνώ για τη φωνή της αγκνιρα μου . 😉

    Ως ηθοποιός όμως προσφέρει κάτι διαφορετικό, προσφέρει ερμηνεία . Μετάφέρει, με άλλα λόγια, συναίσθημα και φωνητική εκφραστικότητα και χρώμα κι αυτό είναι σημαντικό γιατί μ’αυτό τον τρόπο, το τραγούδι γίνεται μέρος του ρόλου, προέκταση του χαρακτήρα που παίζει . Και γι’αυτό οι παραφωνίες της συγχωρούνται .

    Θυμάσαι πόσο όμορφα τραγουδά το » Moon River » ? Το αισθάνεται, το ζει .

    Ναι, στο Ωραία Μου Κυρία είναι συνεχώς ντουμπλαρισμένη, ευτυχώς όμως επιτυχημένα .

    Με το καλό να έρθεις και σου ετοιμάζουμε και χιόνια ! ( ελπίζω … )

    Καλή Εβδομάδα ! 😀

    • αγκνιρα
    • Posted Δεκέμβριος 14, 2009 at 00:36
    • Permalink

    Όχιιιι! δεν θέλω χιόνια!!! Τάχω εδώ!!! Πάω σε σπίτι στην εξοχή με ξυλόσομπα και τζάκι, πλιζ, όχι πολλά κρύα!!! 😉 Μόνο τα χιόνια στην Αθήνα (και όχι στο αεροδρόμιο), εντάξει; 😀
    Και σένα καλή εβδομάδα!

  6. Κανένα πρόβλημα αγκνιρα ! Παίρνω πίσω τα χιόνια . Για τη βροχή όμως δεν μπορώ να κάνω τίποτα … 😉
    Φιλιά

    • αγκνιρα
    • Posted Δεκέμβριος 15, 2009 at 01:02
    • Permalink

    Τελικά δεν πειράζει, ό,τι και νάναι, αρκεί να έχω επιτέλους διακοπές. Δεν είναι κατάσταση να δουλεύω τέτοια ώρα… 😦
    Πάω, καληνύχτα!

  7. Εχω αρρωστεια με τους αριστοκρατικούς ανθρώπους…τόσο στην εμφάνιση όσο και στη συμπεριφορά…είναι κάτι εξάλλου που λείπει σήμερα…εξαιρετικό αφιέρωμα!

  8. * * *
    αγκνιρα @

    Έλα αγκνιρα και οι μέρες περνούν . Άρχισε να ετοιμάζεις βαλίτσες ! Κουράγιο ! 😀

    * * *
    glaykidarling @

    Η Audrey έδινε μαθήματα σ’αυτόν τον τομέα . Διαχρονικό πρότυπο . Ας ανοίξουμε κι εμείς τα στραβά μας μπας και πάρουμε τίποτα γιατί έχεις δίκιο, πολύ «φτωχή» η εποχή μας από τέτοια άτομα .

    ( μόνο μη μας βγει, κατα λάθος, αντί για Audrey-style κανένα Ζαμπούνης-style χαχα ! Ξενέρωμα … 😯 )

    Σ’ευχαριστώ ! 😳

    • Julie
    • Posted Δεκέμβριος 16, 2009 at 02:35
    • Permalink

    Τι ωραίο αφιέρωμα Aura! Λατρεύω Audrey!
    Βασικά μου αρέσουν πολύ τα posts σου, γιάυτο άλλωστε αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου blog.
    P.S: Είπα να σταματήσω να μπαίνω κρυφά στο blog σου κ να σου αφήσω ένα σημειωματάκι.

  9. Γεια σου Julie !

    Παρά ( τρίχα ) τρεις ώρες να σου απαντούσα την επόμενη μέρα, πάλι καλά …

    Καλέ, έχω κρυφούς αναγνώστες ?? Έχω κρυφούς, μυστικούς αναγνώστες ??? 😯 😯 😀

    Πολύ καλά έκανες και βγήκες από την κρυψώνα σου γιατί μου έδωσες μεγάλη χαρά με το σχόλιο σου, το οποίο ελπίζω να μην αποδειχτεί πυροτέχνημα … 😉

    Σ’ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και να μας έρχεσαι συχνά, έτσι ?

    * * *

    ( τελικά αυτό το ποστ ήταν «γυναικεία υπόθεση » – λίγο μόνο ξεμύτισε ο Τεο και ξανακρύφτηκε ! 😆 )

    • αγκνιρα
    • Posted Δεκέμβριος 17, 2009 at 01:40
    • Permalink

    Άαααουραααα! Τι κάνεις; Είμαι στις καλές μου απόψε, ξαλαφρώνω από δουλειές όσο πάει και περισσότερο, μόνον 36 ώρες ακόμα!!!! 😉 🙂
    Καληνύχτα ωραίες μου κυρίες! 😀

  10. Είναι να μην είσαι καλά αγκνιρα ?? Αφου ετοιμάζεσαι για εορταστικό φευγιό ! 😉

    Γράφω μ’ένα μάτι ( το άλλο κοιμάται ). Είμαι καλά ( το λέω πολλές φορές και το εμπεδώνω ) και πριν λίγες ώρες γύρισα από το Μέγαρο Μουσικής . Είδα και άκουσα τον Jeremy Irons να διαβάζει τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Ντίκενς κι ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει . Ποιό ? Αυτό που παρακολούθησα, την υποκριτική δεινότητα του Irons και το κα-τα-πλη-κτι-κό κείμενο του Ντίκενς . Το ένα ανταγωνιζόταν το άλλο σε ομορφιά σε όλη τη διάρκεια της παράστασης .

    Ωραία ξεκίνησε η εορταστική περίοδος ! 🙂

    Φιλιά και καληνύχτα …

    • teokaf
    • Posted Δεκέμβριος 17, 2009 at 17:59
    • Permalink

    Τι δίκιο που έχεις καλή μου Άουρα όταν λες πως η συγκεκριμένη δεν μιλάει καθόλου στους άντρες. Παρ όλα αυτά πήγα και αγόρασα ( το έχουν 9€) το μπρέκφαστ ιν τιφανι να το δω και θα μιλήσω μετά ούγκ.

  11. Μολόγα ΠΟΥ το βρήκες !!! 👿

    Πέρυσι το έψαχνα σε όλα τα μεγάλα ντιβιντάδικα του κέντρου και δεν το έβρισκα ! 😥

    ( το τέλος της ταινίας είναι ξενέρωτο – του βιβλίου πολύ καλύτερο )

  12. Τουτο το ποστ δεν ειναι γυναικεία υπόθεση, Αουρα!!! 😈

    Επειδή παρακολουθούμε κρυφα δεν σημαινει πως δεν υπάρχουμε! Ενταξει; [ειμαι και γω ενας αόρατος θαυμαστής σου, δεν θα στο συγχωρήσω πότε που με εκανες και φανερωθηκα! κλαψ, λυγμ, μπου χου χου!]

    [μπηκα απο την πρωτη μερα, χοροπήξα απο τη χαρά μου, δεν ειχα χρονο παρά για ενα «Υπεροχο ποστ! Γιουπι!» αλλά ειπα να μην ερθω με αδεια χέρια… Δεν κανει… Οπότε, κατά καιρους ξαναμπαινα, να δω πώς παει κι η κουβέντα. Αλλά σημερα…. Ε,αυτο ειναι άνω ποταμων! Ακου εκει «γυναικεία υπόθεση» Ξαναηρθα! Με γεμάτα χερια!]

    Βλογοδεσποινα μου, τούτη η αναρτηση ειναι αξια του μόχθου σου. Ασμενως να ομολογήσω γοητευμενος με την εικόνα της ακόμη και στα 71 της άστρα. Τι φινετσα!

    Δεν εχω και πολυ χρονο να πω περισσότερα [ετοιμαζω κι εγω βαλίτσες το Σάββατο για Αθηνα, και τρεχω για τις εκκρεμότητες στη δουλεια και στη ζωή]

    Ιδου η αγαπημενη μου σκηνή από το Funny Face.

    Καλό Βράδυ!

    [και προς αποφυγην παρεξηγήσεως: τουτα δω δεν τα εγραψε η κα Συκοφαγου…. 😉 ]

  13. Ξεχασα!

    Να συμφωνησω κι εγω με την Αουρα, Τεό, το βιβλίο ειναι πολύ καλυτερο [συνηθως δε αυτο γινεται… Τωρα τελευταία μαλιστα έχουμε και το αναποδο στο Χολυγουντ: καλές ταινίες ή εστω ταινίες επιτυχιας να μεταφερονται σε βιβλία].

    Τεό, θαψε επιτελους το τσεκουρι του πολεμου, και κατσε στον καναπε μαζι μας να δουμε μια ταινια της Οντρει!

    Αουρα, θα κεράσεις το ποπ κορν, τορτιγια, κοκα κολα, σοκολατα, κατι επιτελους να πειστει;

    • teokaf
    • Posted Δεκέμβριος 17, 2009 at 20:09
    • Permalink

    Μετρόπολις στο χάος του υπογείου

    • teokaf
    • Posted Δεκέμβριος 17, 2009 at 20:12
    • Permalink

    Θα κάνετε επιτέλους ησυχία στην γαλαρία για να δω την ταινία. Εσύ Συκοφάγε σταμάτα να μασουλάς ποπ κορν γιατί με αποσπάς ( είναι βέβαια και αυτό το γ@μημ@νο το πάπμπερ ακράτειας που δεν μου έχει καθίσει καλά και με ενοχλεί)

    • teokaf
    • Posted Δεκέμβριος 17, 2009 at 20:13
    • Permalink

    Α και να δείτε ( αν δεν την έχετε δει) το away we go . Αξιοπρεπέστατο όπως όλες οι δουλειές του Μεντεζ. Νομίζω καλύτερο από το τελευταίο. Πάω για Οντρει.

  14. Τεο @
    Έχω στα χέρια μου το Mad Men Season 3 και δεν πρόκειται να δω τίποτε άλλο ( σχεδόν … ) μέχρι να το τελειώσω !!! My precious !!!

    Είχα κοιτάξει και στο Μετρόπολιιιιςς !!! Και τους είχα ρωτήσει κιόλας !!! Ααααα !!! ( τα νεύρα μου ) 👿

    Δες το Tiffany’s και περιμένω δηλώσεις ! 😉

    * * *

    Συκοφάγε είσαι μέσα στην καρδιά μου . Έχεις δει το Funny Face !! Yeeeeaaaah ! 😀
    Και σου αρέσει το ποστ μου και κατάλαβες το πόοοσο κουράστηκα να το γράψω ! Και η σκηνή που ανέβασες είναι φοβερή και σ’ευχαριστούμε . Κι έχεις διαβάσει και το βιβλίο του Καπότε . Και συγχαρητήρια για το γούστο σου !! Και για το γούστο της κας Συκοφάγου ! 😀

    Φιλιά, φιλιά, φιλιά και καλό σου ταξίδι ( μην πούμε ακόμη Καλές Γιορτές, νωρίς δεν είναι ?? )

    * * *

    Guys, είμαι ψόφια γι’αυτό αν κοιμηθώ κατά τη διάρκεια της ταινίας … μη με ξυπνήσετε . Ούτε όταν φέρουν την pizza .
    Την άλλη φορά να προτείνετε εσείς έργο !! 🙂

    • teokaf
    • Posted Δεκέμβριος 17, 2009 at 23:10
    • Permalink

    Ντόοουουουου ( Χομερ Σιμσον) το έργο δεν είναι στο Παρίσι αλλά στην ΝΥ.
    Ντόοουουουου Είναι του Μπλέικ Εντουαρντς
    Ντόοουουουου Είναι του Τρούμαν Καπότε.
    Ντόοουουουου Ο Πέπαρντ είναι (ήταν) γ@μώ τους γκόμενους
    Είναι προφανές πως ήξερα μόνο τον τίτλο από το έργο και μάλιστα λάθος.
    Ότι πρέπει για Χριστούγεννα.
    Με συγκινούν αυτά τα έργα. Ακόμα και η Καρέζη-Όντρει μου άρεσε ( εγώ είμαι της Βουγιουκλάκη φαν).
    Μα εμένα μου άρεσε το τέλος, είναι κακό αυτό; Σνιφ, λιγμ κλπ
    Μόνο τα φρύδια της Όντρει δεν μου άρεσαν που ήταν σαν του μακαρίτη του Καραμανλή.

    • αγκνιρα
    • Posted Δεκέμβριος 17, 2009 at 23:52
    • Permalink

    😆 😆 😆
    Καλές γιορτές και τα λέμε μετά των Φώτων! 🙂

    • Julie
    • Posted Δεκέμβριος 18, 2009 at 02:36
    • Permalink

    Αχ είμαι κρυφή,μυστική αναγνώστρια!Aura μην ανησυχείς μιλάς με κάποια που έχει απαντήσει στο mail κάποιου με 1 μήνα καθυστέρηση(αφού πρώτα αυτομαστιγώθηκε επειδή άργησε λιγουλάκι να το δει).
    Μήπως ο Jeremy σου είπε αν θα περάσει από τη Θεσσαλονικη να με δει κ εμένα? Ε?
    Α κ εδώ γύρω θα είμαι για να αφήνω σημειωματάκια.

    ***
    Συκοφάγε μη μου κλέβεις τον τίτλο της κρυφής θαυμάστριας! Ok?

    ***
    Teokaf πέθανα στο γέλιο με το τελευταίο σου σχόλιο. Δεν έχω ιδέα γιατί.

  15. Τεοκαφ @
    Χαίρομαι που το ποστ μου ήταν το έναυσμα για να δεις μια τόσο όμορφη και χαριτωμένη ταινία που ναι, είναι ό,τι πρέπει για χαλάρωση και για αυτές τις μέρες . 😀

    Βουγιουκλάκη ???? Όξωωωωω !!
    Τέλος πάντων, εγώ όποτε σκέφτομαι τη χάρη της Audrey πρώτα έρχεται στο νου μου η Έλλη Λαμπέτη ( η πιο αγαπημένη μου απ’όοοολες ) και μετά η Καρέζη . Χμμ …

    Ο Peppard είναι λίγο βουτυρομπεμπές για τα γούστα μου … Ιουκ !!

    Η Audrey ΔΕΝ έχει φρύδια Καραμανλή σ’αυτή την ταινία ! Άντε ! 👿
    ( στο Funny Face τα έχει πιο χοντρά χο, χο )

  16. * * *
    αγκνιρα @
    Μπορεί και να έχεις φτάσει Ελλάδα αυτή την ώρα … Και πάλι Καλές Γιορτέεεες ! 🙂

    * * *

    Julie @

    Δεν αντέχω να έχω θαυμαστές – θαυμάστριες . Είναι too much για το κυκλοφορικό μου . Κοκκινίζω λέμεεε !! 😳

    Φίλες και φίλους, ναι . Χαίρομαι που ξαναεμφανίστηκες . Να έρχεσαι όποτε θες και να γράφεις ό,τι θες . Θεσσαλονίκη ε ? Ωραία !

    Ο Jeremy … Πικρή ιστορία … Εδώ βρε δεν βγήκε μετά το τέλος της παράστασης να χαιρετίσει δέκα-δεκαπέντε ανθρώπους που περίμεναν, όχι για αυτόγραφο αλλά για να του πουν συγχαρητήρια και να του σφίξουν το χέρι . Πώς περιμένεις τότε να έρθει Θεσ/κη ? 😦
    Αν ήταν έτσι, πακέτο θα στον έστελνα !
    Συγχωρεμένος όμως γιατί είναι φωνάρα και ηθοποιάρα ! Σ’αρέσει κι εσένα ε ? Εύγε !!

    Ο Συκ ταξιδεύει και δε νομίζω ν’απαντήσει . Για τον Τεο κι εγώ δεν έχω ιδέα για πολλά πράγματα . Άβυσσος … 😆

    Καλό σου βράδυ ! 😉

    • Julie
    • Posted Δεκέμβριος 20, 2009 at 06:01
    • Permalink

    Ώστε ετσι ο Jeremy…Κρίμα κ τον συμπαθώ. Παντως συμφώνω είναι από αυτούς τους καλλιτέχνες στους οποίους μπορούμε να συγχωρέσουμε τέτοιου είδους συμπεριφορές.
    Ναι μ’άρεσει κ εμένα αν και δεν έχω δει πολλές ταινίες του. Δεν φταίω εγώ. Αυτός άρχισε να βγάζει ταινίες πριν ακόμα γεννηθώ. Ε και μέχρι να μεγαλώσω, ν’αρχίσω να βλέπω ταινίες, μέχρι να τον μάθω…Καταλαβαινεις…
    Καληνύχτα! Καλημέρα! Τι να πω τώρα? Μάλλον καληνύχτα!

  17. Απ’ό,τι κατάλαβα έτσι κάνει γενικά . Το έχει σαν κανόνα . Θα έχεις τον καιρό να τον δεις και σε άλλες ταινίες, αν και τα τελευταία χρόνια οι επιλογές του δεν είναι ισάξιες του ταλέντου του …

    Καλημέρα, καλημέρα ! 😉

    • teokaf
    • Posted Δεκέμβριος 22, 2009 at 23:36
    • Permalink

    Καλή μου Άουρα είδα το Αβαταρ σε 3D, θα κάνω να κλείσω το στόμα μου καμιά βδομάδα. Α Π Ι Σ Τ Ε Υ Τ Ο. Φυσικά μόνο έτσι αξίζει να το δει κανείς γιατί κατά τα άλλα είναι μια ταινία του επιπέδου του Κάμερον. Καλή, αλλά αυτό που βλέπεις Ουαουουου. Προσοχή όμως γιατί δεν το παίζουν όλοι οι κινηματογράφοι σε τρισδιάστατο.

  18. Χωρίς να το έχω δει ακόμη νομίζω ότι θα συμφωνήσω μαζί σου Τεο . Το story πρέπει να είναι 150% προβλέψιμο και άρα βαρετό ( για τρελλά χασμουρητά ή γέλια, ανάλογα σε τι φάση βρίσκεσαι ).
    Η περιέργεια μου όμως για το τεχνολογικόν του θέματος μάλλον θα υπερισχύσει και θα το δω μέσα στις γιορτές . Ήδη η παρέα πιέζει και ήδη έχω θέσει τον μοναδικό όρο μου : 3D ή τίποτα . 😉

    ( έχω χάσει πολλές ταινίες φέτος – το σκέφτομαι και με φτύνω … 😦 )


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: