Παράκαμψη πλοήγησης

Daily Archives: 21 Νοεμβρίου, 2009

» A film is never really good unless the camera is an Eye in the head of a Poet »
                                                                                                      Orson Welles

 

Ίσως η λίστα που ακολουθεί να ήταν εντελώς διαφορετική ΑΝ είχα δει αυτά τα δέκα χρόνια τις ( π.χ. ) : Requiem For A Dream, Mullholand Drive, Man Without Past, The Road, Persepolis, Donnie Darko, Let The Right One In, City Of God, Dancer In The Dark, The Others . Έχω δει όμως σχεδόν όλες τις υπόλοιπες κι έτσι οι είκοσι ταινίες που δεν μπορούσα με τίποτα να βγάλω έξω από την υποκειμενικότατη  λίστα μου, είναι …

 

 

 20. Before The Devil Knows You’re Dead ( Πριν Ο Διάβολος Καταλάβει Ότι Πέθανες ) – Sydney Lumet ( 2007 )

Ερμηνείες για υπόκλιση, σενάριο σαιξπηρικής έμπνευσης, πολύ ωραία σκηνοθεσία . Μου πήρε ώρα να συνέλθω μετά το τέλος της .

 

 

 

 19. Synecdoch New York ( Η Συνεκδοχή Της Νέας Υόρκης ) – Charlie Kaufman( 2008 )

Κάτι μου λέει ότι τα επόμενα χρόνια πολλοί από εκείνους που την έθαψαν θα έχουν αλλάξει γνώμη … Την έχω κάνει ποστ, δε γράφω περισσότερα .

 

 

 

 18. Les Invasions Barbares ( Η Επέλαση Των Βαρβάρων ) – Denys Arcand ( 2003 )

Μια ελεγεία για τη ζωή, τα λάθη της, το τέλος της . Βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή, συγκινητική, σαρκαστική, έξυπνη . Πεθύμησα να την ξαναδώ . Και θα την ξαναδώ, και θα την ξαναδώ …

 

 

 

 17. Match Point – Woody Allen ( 2005 )

Παιχνίδια ηθικής . Ανατροπές στην ιστορία που σε τρελλαίνουν . Όλοι οι χαρακτήρες αντιπαθείς . Η βέρα που κυλάει στο πλακόστρωτο . Στριφογυρίζεις διαρκώς στη θέση σου, δυσφορείς αλλά το ενδιαφέρον αμείωτο . Βγάζεις το καπέλο στον Άλλεν ( και τον αρχιτέκτονα του διαμερίσματος με τη φοβερή θέα, μην ξεχνιόμαστε ! ) .

 

 

 

16. Gegen Die Wand ( Duvara Karsi – Μαζί Ποτέ ) – Fatih Akin ( 2004 )

Θα μπορούσα κάλλιστα να είχα βάλει και το » Στην Άκρη Του Ουρανού » ( επίσης φοβερή ταινία ) . Είναι όμως η πρώτη ταινία του Ακίν που έχω δει, και δεν κρύβω πως αν και στο δεύτερο μισό γίνεται λίγο σαπουνόπερα για τα γούστα μου, με συγκλόνισε . Άντε να δούμε τι πουλιά θα πιάσει ο Φατίχ και στην κωμωδία …

 

 

 

 15. Atonement ( Εξιλέωση ) – Joe Wright ( 2007 )

Κάποιος είχε πει » Never judge a book by its movie « . Εννοείται ότι το βιβλίο είναι ανώτερο και αν δεν το είχα διαβάσει μόλις ένα μήνα πριν δω την ταινία, είμαι σίγουρη ότι το φιλμ θα μου άρεσε ακόμη περισσότερο . Η μεταφορά του πάντως στη μεγάλη οθόνη,  αξιοπρεπέστατη . Υπέροχη φωτογραφία, ατμόσφαιρα, εκπληκτική μουσική ( αυτή η γραφομηχανή … ) .

 

 

 

 14. There Will Be Blood ( Θα Χυθεί Αίμα ) – Paul Thomas Anderson ( 2007 )

Μμμ … Να τολμήσω να πω » Εναλλακτικός Πολίτης Κέην των ’00s ? Υπερβολικό ? Αυτό όμως μου ήρθε μόλις στο μυαλό . Η πρώτη σκηνή της ταινίας ( εκείνος ο βόμβος Θεε μου … ) και η τελευταία, εκπληκτικές και οι δύο, χαράσσονται στη μνήμη . Και στο ενδιάμεσο ο τεράστιος D. D. Lewis . Όλη η ταινία εκείνος . Και καθόλου δε με πειράζει !

 

 

 

 13. The Hours – Stephen Daldry ( 2002 )

Πριν λίγα χρόνια θα την είχα τοποθετήσει σε υψηλότερη θέση, σήμερα όμως είμαι αλλιώς ( έτσι κε Κρόνενμπεργκ ? ) . Δύσκολη ταινία, από τις πιο υπαινικτικές που έχω δει . Δεν ξέρω τι λέει ο Τεοκαφ για προβολή μια φορά την εβδομάδα, εγώ πάντως μια φορά την είδα, με σημάδεψε ( τότε ) και ακόμη δεν έχω βρει το κουράγιο να την ξαναδώ ( τη θυμάμαι σαν να την είδα χθες ) . Δε θα ξεχάσω ποτέ τη σκηνή με την Κιντμαν – Γουλφ να κοιτάζει το νεκρό πουλάκι και δε θέλω ποτέ να έρθει η στιγμή που θα κατανοήσω την κατάρρευση της Στριπ μπροστά στο νεροχύτη !

 

 

 

 12. Bourne Ultimatum ( Το Τελεσίγραφο του Μπορν ) – Paul Greengrass ( 2007 )

Η καλύτερη ταινία δράσης που έχω δει τα τελευταία χρόνια . Αριστουργηματικό μοντάζ, ήχος, χορογραφία μάχης . Από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο δεν με άφησε να πάρω ανάσα . Στο τέλος είχα πιαστεί από την αγωνία και το σφίξιμο . Τί κι αν είναι περιπέτεια ? Είναι μεγάλη ταινία .

 

 

 

 11. Le Scaphandre et Le Papillon ( Το Σκάφανδρο και Η Πεταλούδα ) – Julian Schnabel ( 2007 )

Σε αλλάζει αυτή η ταινία . Σε κάνει να σκεφτείς, να αναθεωρήσεις, να εκτιμήσεις . Και είναι τόσο υπέροχα κινηματογραφημένη η άτιμη . Και όλοι οι ηθοποιοί παίζουν τόσο καλά . Και στο τέλος ο σκηνοθέτης καταφέρνει και δε σε μιζεριάζει καθόλου, δε σε στενοχωρεί . Αντίθετα σε κάνει να θέλεις να ζήσεις περισσότερο και να υμνήσεις τη ζωή . Μεγάλο πράγμα n’est pas ?

 

 

 

 10. El Laberinto del Fauno  ( Ο Λαβύρινθος του Πάνα ) – Guillermo Del Toro ( 2006 )

Ο Πολάνσκι έχει πει ότι κύριος στόχος μιας ταινίας πρέπει να είναι το να σε κάνει να ξεχάσεις ότι βρίσκεσαι μέσα στην αίθουσα . Στην περίπτωση μου ο Ντελ Τόρο με το Λαβύρινθο του το κατάφερε πάρα πολύ καλά . Μαγεία, συμβολισμός και αλληγορία όλα μαζί στο πιο σκοτεινό παραμύθι της δεκαετίας . Άσε που μετά έψαξα για την ιστορία της Ισπανίας . Αυτό πού το πας ?

 

 

 

 9. The Constant Gardener ( Ο Επίμονος Κηπουρός ) – Fernando Meirelles ( 2005 )

Αααα … Εδώ μιλάμε για έναν έρωτα μεγάλο κι εσύ κολλάς σε κάτι πράγματα μικρά . Μιλάω για τον » έρωτα » μου με την Τessa Quayle . Ο πιο αγαπημένος μου γυναικείος χαρακτήρας για αυτή τη δεκαετία . Και η Weisz το άξιζε το Όσκαρ . Πέρα από αυτό όμως και η ( πολύ πολύ αγαπημένη ) ταινία είναι πάρα πολύ ωραία, η μουσική της απίστευτη και η φωτογραφία το ίδιο . Θα μπορούσε να είναι πιο χαμηλά στη λίστα αλλά δικιά μου είναι ( η λίστα ) και ό,τι θέλω την κάνω !

 

 

 

 8. Hable Con Ella – Pedro Almodovar ( 2002 )

Η καλύτερη, κατά τη γνώμη μου, ταινία του Αλμοδοβαρ ( βάλτε όπου θέλετε εσείς τον τόνο ) . Δεν μου αρέσουν όλα τα έργα του αλλά εδώ μεγαλούργησε . Μετέφερε όποια μηνύματα ήθελε μέσω της πιο ανατρεπτικής του ιστορίας . Κι εδώ συγκίνηση και χιούμορ και αγάπη και ανθρωπιά και μοναξιά και, και, και …

 

 

 

 7. Lost In Translation ( Χαμένοι Στη Μετάφραση ) – Sofia Coppola ( 2003 )

Ακόμη προσπαθώ να εξηγήσω γιατί έχω τοποθετήσει αυτή τη μικρή ταινία – διαμάντι τόσο ψηλά στη λίστα μου . Ίσως γιατί έχει μπει μέσα στην καρδιά μου . Ίσως γιατί ο Murray δίνει μια μεγάλη ερμηνεία . Γιατί αντιπροσωπεύει μια σκηνοθετική ματιά τόσο φρέσκια . Γιατί δείχνει τις καταστάσεις στις πραγματικές τους διαστάσεις, δεν παραμυθιάζει . Είναι ειλικρινής, αστεία, γλυκιά . Και γιατί λίγο πολύ, όλοι είμαστε χαμένοι σε μια μετάφραση . Αλλά θα τη βρούμε την άκρη … ( Ρε Τεο θα μας πεις τι της είπε στ’αυτί τελικά ??? Αμαν ! )

 

 

 

 6. Un Long Dimanche de Fiancailles ( Οι Ατελείωτοι Αρραβώνες ) – Jean Pierre Jeunet ( 2004 )

Πείτε ότι εδώ είναι και η θέση της Αμελί γιατί πραγματικά δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιά από τις δυο να βάλω . Η Αμελί έχασε, που λέει ο λόγος, γιατί προς τα μισά της με κούρασε και θα την προτιμούσα με μικρότερη διάρκεια ( έτσι γκρινιάζω, την αγαπώ την Αμελί ) . Οι Αρραβώνες όμως, που είναι κι ατελείωτοι … ε ? Σκηνοθεσία, φωτογραφία, κοστούμια, σκηνικά, η εποχή που λατρεύω, μυστήριο, πόλεμος, μοιραία γεγονότα, συμπτώσεις, μεταφυσική, η σπαρακτική ιστορία των στρατιωτών . Υπέροχη ταινία, υπέροχη …

 

 

 

 5. Amores Perros ( Χαμένες Αγάπες ) – Alejandro Gonzalez Inarritu ( 2000 )

Κι εδώ υπήρξε προβληματάκι . Να βάλω τις Αγάπες ή το Βαβέλ ? Επικράτησαν εν τέλει οι Χαμένες Αγάπες ( μπράβο Χαμένες ! ) Έπαθα πλάκα όταν είδα την ταινία . Το υπεραγαπημένο δίδυμο Ιναρίτου – Αριάγα στην πρώτη του συνεργασία . Και η συνταγή τους : τρεις φαινομενικά άσχετες ιστορίες που ξεδιπλώνονται και ταυτόχρονα συνδέονται σταδιακά . Εδώ όμως επιπλέον έχουμε έναν επιπλέον συνδετικό κρίκο, τρομερό εύρημα . Τους σκύλους ! Καταπληκτικό φιλμ, σπουδαίες ερμηνείες και ο αγαπημένος χαρακτήρας του Τσίβο .

 

 

 

 4. Fa Yeung Nin Wa  ( Ερωτική Επιθυμία ) – Wong Kar Wai ( 2000 )

Παράδεισος . Όσο κι αν λένε ότι είναι σούπερ αργή και νανουριστική και βαρετή ( έτσι λένε, αλήθεια ! ) εγώ τη βρίσκω μαγική, τη σκηνοθεσία τρομερή, τη μουσική φανταστική, την αισθητική της υψηλή . Και την είχα δει και πριν χρόνια στην ΕΤ1 αργά το βράδυ κι άντεξα . Άρα ? Εντάξει παιδιά, και το 2046 καλό, χρυσό, αλλά η Ερωτική Επιθυμία είναι αξεπέραστη .

 

 

 

3. 21 Grams( 21 Γραμμάρια ) – Alejandro Gonzalez Inarritu ( 2003 )

21 γραμμάρια, να τ’αφήσω ή να τα τυλίξω για το σπίτι ? Όπως καταλαβαίνετε έχω αρχίσει και τα παίζω . Κι εδώ το αγαπημένο δίδυμο, με τη διαφορά ότι εδώ έχουμε έναν Sean Penn κι Ένας είναι ο Sean Penn (σας είπα ότι και το  Hunger ήταν υποψήφιο για τη λίστα ? ) . Η ιστορία είναι μια αυτή τη φορά αλλά αριστοτεχνικά κομμένη στα τρία, στα τέσσερα, στα χίλια δεκατέσσερα . Σπαζοκεφαλιά κανονική, διανθισμένη από εξαιρετικές ερμηνείες, σκοτεινή ατμόσφαιρα, μαύρη φωτογραφία . Είναι αυτό το αγαπημένο που λέει ο Ιnarritu : η ζωή σου μπορεί ν’αλλάξει εντελώς μέσα σε δευτερόλεπτα αλλά δυστυχώς δεν ξέρεις το πότε .

 

 

 

 2. Eternal Sunshine Of The Spoteless Mind ( Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού ) – Michel Gondry ( 2004 )

Τί περιμένατε δηλαδή ? Αδυναμίες είναι αυτές . Εδώ έχουμε τον εγκέφαλο του Charlie Caufman σε μεγάλα κέφια, την ονειρώδη σκηνοθεσία του Gondry και την καλύτερη και πρωτότυπη ιστορία αγάπης για τα ’00s μέχρι στιγμής . Και πρώτη την έβαζα άμα λάχει ( θα αρχίσουν να λαλούν τα κοκκόρια σε λίγο ) . Αμ, το ηθικόν δίδαγμα ? Όσο και να προσπαθείς, το πεπρωμένο κλπ κλπ . Φιλί .

 

 

 

 1. Οldboy – Chan-wook Park ( 2003 )

Τέτοια ταινία δεν έχω ματαδεί . Και δεν είναι κι από εκείνες που μπορούν να επαναληφθούν . Δέος, τρόμος, σπαραγμός . Θα μπορούσα να αρχίσω να γράφω για αρχαίες τραγωδίες που παρουσιάζονται σαν video game, για σκηνές πανέμορφες και αποκρουστικές κι άλλα πολλά . Δεν το κάνω γιατί ήρθε η ώρα να πάω για ύπνο κι εσείς να ξυπνήσετε και να διαβάσετε τη λίστα . Έτυχε να τη βάλω πρώτη . Έτσι μου φαίνεται τώρα …