Παράκαμψη πλοήγησης

Daily Archives: 14 Νοεμβρίου, 2009

[ Κι εκεί που το μπλογκ μου είχε πέσει σε μια κατάσταση χειμερίας νάρκης, σκόνη και αράχνες ( και διάφορα άλλα που δεν ξέρω πως τα λένε ) είχαν κάνει κατάληψη κανονική, ήρθε ο Τεοκαφ να δώσει τη λύση ( αλληλούϊα !! ) με το πρώτο ( και τελευταίο ? ) επίσημο ποστ του ως φιλοξενούμενος μου .
Ο Τεο έκανε μια προσωπική, κινηματογραφική αναδρομή της δεκαετίας που τελειώνει σε λίγες εβδομάδες και κατέληξε στις δικές του 20 καλύτερες ταινίες από το 2000 μέχρι το 2009 . Με μεγάλη μου χαρά παρουσιάζω τη λίστα η οποία συμμετέχει στη μεγάλη μπλογκοψηφοφορία που έχουν ξεκινήσει οι http://seagazing.blogspot.com/ και λήγει στις 30/11 .  Ο λόγος τώρα στον Τεο : Action ! ]

teokaf

 

 

 

 

Spiderman20. Spider man – Sam Raimi (2002) : Remember, with great power, comes great responsibility. Είναι η πρώτη φορά που η ουσία των υπερηρώων  δίνεται τόσο ξεκάθαρα. Τέλεια περιπέτεια, με ουσία ( δεν το συναντάς καθημερινά νομίζω).

 

 

 

 

Matchpoint

19.  Match Point – Woody Allen (2005) : Η τύχη που τόσο απασχόλησε τους αρχαίους ημών προγόνους μέχρι που σήκωσαν τα χέρια ψηλά και τα έριξαν στους Θεούς, αυτή η ίδια είναι που απασχολεί και τον μεγάλο δημιουργό. Κι αυτός μένει εκστατικός   στο μεγάλο μυστήριο της πολυπλοκότητας και απροσδιοριστίας της ζωής. Τόσο, που τον αναγκάζει να ξεφύγει απ την πεπατημένη της τραγωδίας ( δεν υπάρχει κάθαρση) και απλά να μας δείξει την αλήθεια στυγνή, λιτή και τόσο καθημερινά συνηθισμένη. Πόσες φορές η τέχνη έχει δείξει ένα πτώμα που σήπεται κάτω απ τον καυτό ήλιο; Πολύ λίγες. Δεν αρέσει. Δεν κόβει  εισιτήρια. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

 

 

 

Bourne Ultimatum18. The Bourne Ultimatum ( To Τελεσίγραφο του Μπορν ) – Paul Greengrass (2007) : I had to close down everything / I had to close down my mind / Too many things could cut me / Too much could make me blind / I’ve seen so much in so many places / So many heartaches, so many faces / So many dirty things / You couldn’t even believe /    I would stand in line for this / It’s always good in life for this  Ο Μόμπι τα λέει όλα, για τις καλύτερες περιπέτειες  των τελευταίων 20 χρόνων ( μαζί με τα δύο προηγούμενα έργα της σειράς). Μέσα σε ένα στίχο μας λέει : Αυτός είναι ο Τζέϊσον Μπόρν ( για στάσου μήπως είμαι εγώ; ).

 

 

 

Collateral17. Collateral – Michael Mann (2004) (αντί για Insider που είναι του 1999) : Vincent : 17 million people. This is got to be the fifth biggest economy in the world and nobody knows each other. I read about this guy who gets on the MTA here, dies. Max: Oh. Vincent : Six hours he’s riding the subway before anybody notices his corpse doing laps around L.A., people on and off sitting next to him. Nobody  notices.

 

 

Traffic16. Traffic – Steven Soderbergh (2000) : Η καλύτερη ταινία για ναρκωτικά που γράφτηκε ποτέ. Και όσοι πιστέψουν πως η λύση που δίνει ο σκηνοθέτης είναι ρομαντική, απλά ο άνθρωπος  εκτός από μεγάλος δημιουργός είναι και  μεγάλος ρεαλιστής.

 

 

 

 

Sin City15. Sin City – Frank Miller, Robert Rodriguez (2005) :  John Hartigan: An old man dies. A young woman lives. A fair trade. I love you, Nancy.

 

 

 

 

 

The Departed14. The Departed ( O Πληροφοριοδότης ) – Martin Scorsese(2006) : Σε μια εποχή που είναι πολύ δύσκολο να δεις ποιός είναι ποιός. Που το κακό με το καλό εναλλάσονται με ταχύτητα φωτός. Όχι σε άλλους ανθρώπους, αλλά σε μας τους ίδιους ( άνθρωποι χωρίς αρχές, που εύκολα προδίδουν τα πάντα για ένα πινάκιο φακής –  βλέπε σήμερα για  μια  Πράντα ή ένα μίνι Κούπερ τούρμπο ). Σε μια τέτοια εποχή, πώς να ξεχωρίσεις το κακό από το καλό, το ψεύτικο απ το κίβδηλο ;  Ο μεγάλος σκηνοθέτης έχει βρει επιτέλους τη φόρμα του και μας δείχνει τον τρόπο : Η αμόλυντη διαίσθηση της γυναίκας. Ο μεγάλος σκηνοθέτης γυρνάει στο παρελθόν για να μας πει μια αλήθεια κλασσική : Ο Χριστός αναστήθηκε, γιατί πρώτη Εκείνη το είδε πως αναστήθηκε. Ξέρει πως χωρίς  Εκείνη, σωτηρία και ανάσταση δεν υπάρχει για αυτόν τον κόσμο. Σ ευχαριστούμε που επέστρεψες μεγάλε δημιουργέ.

 

 

 

Batman Begins13. Batman Begins – Christopher Nolan (2005) : Enormous Prisoner: You are in hell, little man! [punches Bruce Wayne] Enormous Prisoner: And I am the devil! [punches him again] Bruce Wayne: You’re not the devil. You’re practice. Τέτοιες ατάκες έχουν να ειπωθούν  από την εποχή των σπαγγέτι γουέστερν . Αλλά και ένα σύνολο που δικαιώνει τα μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ . Μα πίσω από όλα, ο πλέον ταλαντούχος νέος σκηνοθέτης .

 

 

 

The Last Samurai12. Τhe Last Samurai ( Tελευταίος Σαμουράι ) – Edward Zwick (2003) : Katsumoto: You believe a man can change his destiny? Algren: I think a man does what he can, until his destiny is revealed. Όταν λέμε τέλεια χολιγουντιανή παραγωγή κάτι τέτοιο πρέπει να έχουμε στον νου μας. Όλα άψογα. Μια ιστορία που σε παρασύρει στην μυθολογία της.  Μπήκες στο σινεμά Δυτικός και βγήκες Σαμουράι.  [With his dying breath]  Katsumoto: Perfect… They are all… perfect…

 

 

 

The Wrestler11. The Wrestler ( O Παλαιστής ) – Darren Aronofsky (2008) : Όταν αποφασίζεις πως δεν θα  ακούσεις  τις Σειρήνες που σε καλούν ( Χόλιγουντ) τότε σίγουρα θα βρεις την Ιθάκη που σε περιμένει. Θα μπορούσε εύκολα ο Αρονόφσκι να κάνει μια πλούσια καρικατούρα. Έκανε ένα οδυνηρό αριστούργημα.  Με γραφή απλή, ρεαλιστική κατορθώνει να μας δώσει την καθημερινότητα μιας άλλης Αμερικής. Φτωχής, απελπισμένης αλλά που στην τελική μπορεί να έχει κάποια ελπίδα κρυμμένη μέσα στα σκουπίδια της. Ο Ήρωας πεθαίνει μπας κ εμείς αποκαλύψουμε τον κρυψώνα  αυτής της ελπίδας.

 

 

 

Borat10. Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan – Larry Charles (2006) : Οπαδός απ την πρώτη στιγμή, φανατικός, από εκείνους που ζωγραφίζουν τα χρώματα της σημαίας του Καζακστάν στο πρόσωπό τους. Με τέτοιο μπακράουντ φοβάμαι πως δεν έχω ίχνος αμεροληψίας για να πω κάτι για την ταινία εκτός από συνθήματα γηπεδικά. 

 

 

 

25th Hour9. 25th Hour ( 25η Ώρα ) – Spike Lee (2002) : Η καλύτερη ταινία του Σπάικ Λι. Μόνο  τον μονόλογο του Νόρτον μπροστά  στον καθρέφτη να είχε η ταινία θα ήταν πολύ καλή ούτως ή άλλως. Μα έχει τόσα πολλά. Για τις σχέσεις των ανθρώπων. Την καθημερινότητα. Τη δύσκολη ώρα. Την μια επιπλέον ώρα που θέλουμε κάποιες στιγμές και δεν έχουμε.  Μόλις έβγαλε τα ρατσιστικά γυαλιά του ( Σπάικ Λι ) έγινε υπέροχος.

 

 

 

The Hours8. The Hours – ( Οι Ώρες ) – Stephen Daldry (2002) : Τόσο επίκαιρη ταινία. Θα έπρεπε να την βλέπουν οι γυναίκες μια φορά κάθε βδομάδα για να τους θυμίζει πως υπάρχει  ζωή και μετά τον άντρα. Μα και τόσο ξεπερασμένη από την καθημερινότητα : το μεγάλο μπούστο ( φυσικό ή τεχνητό), όνειρο και ελπίδα για  κάθε κοπέλα. Η ανδροκρατούμενη κοινωνία παράγει καθημερινά πρότυπα Μπίμπο και μετά καταναλώνει η ίδια τα περιττώματά της, έτσι που δεν ξέρεις ποιός βγήκε πρώτος : η κότα ή τα αυγό ( η καταπίεση του άντρα ή η ηλιθιότητα της γυναίκας ).

 

 

 

Crash7. Crash – Paul Haggis (2004) : Η καλύτερη καταγραφή του σημερινού ρατσισμού. Αυτού που περνάει μέσα από τον καθένα μας ( όχι η ευκολία  του άσπρου – μαύρου ). Του ρατσισμού που εμποτίζει τόσο τα θύματα όσο και τους θύτες. Με τον ίδιο τρόπο. Ένας ρατσισμός που τον φοράμε σαν ένα ξένο ρούχο ( χωρίς να έχει κάποιο ουσιαστικό βάθος και αιτία ) και βγαίνουμε κάθε μέρα έξω.   «Μα εγώ θα σε σώσω κι ας είσαι γυναίκα και μάλιστα μαύρη. Θα σε σώσω, γιατί την ψυχή μου η κοινωνία δεν μπόρεσε να την ξεχαρβαλώσει ακόμα. Θα σε σώσω χωρίς να ξέρω το γιατί. Ίσως κάπου, κάποτε να είμαστε και οι καλύτεροι φίλοι, είμαι σίγουρος γι αυτό.»

 

 

4m 3w 2d6. 4 Luni, 3 Saptamani, si 2 zile ( 4 μήνες, 3 εβδομάδες & 2 ημέρες ) – Cristian Mungiu (2007) : Αυτός είναι ο πραγματικός κινηματογράφος. Να περιγράφεις μια κατάσταση και να είναι, εσύ που την βλέπεις,  σαν να τη ζεις. Μόνο όσοι ξέρουν μπορούν να καταλάβουν πόσο δύσκολο είναι  να δείχνεις το απλό σαν τέτοιο. Μηδέν σενάριο, τόσο υπέροχη σκηνοθεσία τόσο υπέροχο έργο. Αυτός είναι ο πραγματικός κινηματογράφος.

 

 

 

Lost In Translation5. Lost In Translation ( Xαμένοι στην Μετάφραση ) – Sofia Coppola (2003) : Ποτέ κανείς δεν έγραψε τόσο καλά πως αισθάνεται ένας άντρας στην κομβική ηλικία των 40 όσο αυτό το κορίτσι ( Κόπολα) . Και να είναι όλα ένας ψίθυρος, όπως και η ταινία. Και όποιος βρέθηκε ποτέ στην θέση του τυχερού αυτού 40άρη φυσικά ξέρει τι της είπε στο τέλος στ’ αυτί. Λίγο να με πιέσετε και θα σας πω.    ( » Πες βρε Τεο, πεεεεες !!!! » – η μοναδική παρέμβαση Βολούπτας   😉  )

 

 

In The Valley Of Elah4. In The Valley Of Elah ( Στην κοιλάδα του Ιλά ) – Paul Haggis (2007) : Τα παιδιά που στέλνουμε στη ζωή ( ή στον πόλεμο ) με μια σφεντόνα να νικήσουν τα θηρία που εμείς δεν μπορέσαμε να αναμετρηθούμε μαζί τους.  Και έχουμε την απαίτηση να γυρίσουν χωρίς μια γρατζουνιά. Δύστυχη κοινωνία, δύστυχοι γονείς. Να χαίρεστε αν γυρίσουν καν. Ο καλύτερος μακράν σεναριογράφος έχει γίνει ένας υπέροχος σκηνοθέτης.

 

 

 

 

Pan's Labyrinth3. Εl Laberinto del Fauno ( O Λαβύρινθος του Πάνα ) – Guillermo del Toro (2006) : Μαγεία, νόημα, καλλιτεχνική αρτιότητα, εικόνες, συμβολισμοί, αίσθημα, ΠΟΙΗΣΗ. Πόσα χρόνια για να δούμε μια αριστερή ταινία, και την είδαμε από έναν «λακέ» του Χόλυγουντ ( Θεός φυλάξει).

 

 

 

In Bruges2. In Bruges ( Aποστολή στην Μπρίζ ) – Martin McDonagh (2008) :  Η ειρωνεία είναι ένας ξεχασμένος στους αιώνες τρόπος  συμπεριφοράς ( σε ανθρώπους και καταστάσεις ). Είναι ένας δύσκολος και για τον σύγχρονο κόσμο, άγνωστος τρόπος. Πολλές φορές τον συγχέουμε με άλλους τρόπους. Πολύ λιγότερο πολιτισμένους και χονδροειδείς. Οι αρχαίοι Έλληνες τον είχαν σαν τρόπο, τόσο στη ζωή τους όσο και στην τέχνη τους.  Οι σύγχρονοι πολύ σπάνια. Μόνο οι προικισμένοι του είδους μας. Όλο αυτό το έργο είναι η απόλυτη ειρωνεία. Σε όλα τα ζητήματα που βάζει, αλλά κατά βάση στον πυρήνα του: Ο  μόνος άνθρωπος με αρχές που υπάρχει ( υπάρχουν σήμερα τέτοιοι άνθρωποι; ) είναι ένας αρχηγός μιας τοπικής μαφίας.  Ένα οπτικό αριστούργημα, εύκολο για κάποιους και οδυνηρά  βαθύ για κάποιους άλλους.

 

 

 

KAI …

Million Dollar Baby1. Million Dollar Baby – Clint Eastwood (2004) : Η κορύφωση ενός δημιουργού. Η κορύφωση ενός μεγάλου μαθητή και ταυτόχρονα δάσκαλου. Αλλά πάνω απ όλα η ποίηση. Γιατί μόνο έτσι μπορεί κάποιος να περιγράψει ( στην ουσία εκφράζει την αδυναμία του να περιγράψει)  τον τρόπο  με τον οποίο ο δημιουργός αφήνει το άρωμα της ερωτικής σχέσης του αρσενικού ( του παντοτινού αρσενικού ) με το θηλυκό ( του παντοτινού θηλυκού ).  Ένα άρωμα που δεν το σβήνουν ούτε χρόνια, ούτε κοινωνικοί προσδιορισμοί. Απλά όταν υπάρχει, υπάρχει. Και μπόρεσε να μας κάνει να το μυρίσουμε. Ένα άρωμα  τόσο  διακριτικό που  θα αναρωτιόμαστε ακόμα και μετά από τόσα χρόνια αν πράγματι υπήρχε ή ήταν η ιδέα μας. Μα και ο Θάνατος του Κλίντ, ίδιος με τον Θάνατο του Μπέρκμαν, Μπιορκστραντ.  Είπαμε, ένας μεγάλος μαθητής και ένας μεγάλος δάσκαλος ταυτόχρονα.

 

* * *  Η δική μου λίστα την επόμενη εβδομάδα ( άντε, να πάρω λίγο μπρος ! )  😉  * * *