Skip navigation

Monthly Archives: Νοέμβριος 2009

Η λίστα με ταλαιπώρησε, όπως ήταν λογικό, γιατί έμειναν απ’έξω αρκετές αξιόλογες ταινίες . Επίσης, από το νούμερο 9 και κάτω, για μένα είναι όλες ισάξιες, είχα μεγάλο πρόβλημα με την ιεράρχιση. Δε γινόταν να έχω 12 φορές το νούμερο 9? Δε γινόταν, ε? Ας είναι…

Τι δεν θα βρείτε σε αυτή τη λίστα:

  • Ασία και κλασικό αμερικάνικο κινηματογράφο με τίποτα –μπλιαχ de facto και εξ ορισμού.
  • Βιογραφίες (ήθελα να κάνω μια εξαίρεση με το La  Môme, αλλά τελικά δεν…)
  • Κλιντ Ήστγουντ (μανιέρα, μανιέρα, μανιέρα, booooooring!)
  • Batman, Spiderman, Harry Potter, Άρχοντες και δαχτυλίδια (λυπάμαι, δεν μπήκα καν στον κόπο να τα δω).

 

Πάμε λοιπόν ! Μοτέρ !

 

 

1/ Goodbye Lenin – Wolfgang Becker ( 2003 )

 Σαφώς η καλύτερη της δεκαετίας. Το σενάριο είναι απλά ιδιοφυές, μπερδεύει μια ανθρώπινη ιστορία, με την ιστορία της Γερμανίας (δλδ ολόκληρης της Ευρώπης) τα τελευταία 50 χρόνια, αναδεικνύει πόσο η ιστορία και η πολιτική είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Πάνω από όλα όμως, νοσταλγεί την Ανατολική Γερμανία, όπως θα ήθελε (και θα έπρεπε αυτή να είναι) και αποκαθηλώνει έντεχνα τις υποσχέσεις που δεν υλοποιήθηκαν. Κι ακόμα: η ταινία είναι ντυμένη με την υπεροχότατη μουσική του Τιρσέν, το μοντάζ κεντάει και η σκηνοθεσία μετατρέπει ένα σουρεαλιστικό σενάριο σε μαγεία.
Εννοείται βέβαια πως ένα μεγάλο ατού είναι ο Daniel Brühl !

 

 

 

2/ Waltz with Bashir ( Βαλς με τον Μπασίρ ) – Ari Folman ( 2008 )

Respect ! Σενάριο, πολιτική, ταμπού –και όλα αυτά σε animation. Ο Φόλμαν μιλάει για όλα εκείνα που κανείς δεν τολμά να αγγίξει, χρησιμοποιώντας το animation με τρόπο που αναδεικνύει και πληγώνει τόσο, όσο δεν θα κατορθωνόταν από μια κλασική ταινία με αληθινούς ηθοποιούς. Επίσης, και εδώ, όλα τα λεφτά η μουσική. (http://krotkaya.wordpress.com/2008/10/03/waltz-with-bashir/)

 

 

 

3/ Das Leben der anderen ( Οι Ζωές Των Άλλων ) – Florian Henckel von Donnersmarck ( 2006 ) 

Respect επίσης. Για τις ερμηνείες, για το σενάριο, για τις σιωπές –και για το βλέμμα του μακαρίτη του Ulrich Mühe. Απλά συγκλονιστική. (http://krotkaya.wordpress.com/2007/02/27/das-leben-der-anderen/)

 

 

 

4/ Gegen die Wand ( Μαζί Ποτέ ) – Fatih Akin ( 2004 )

  Εδώ είμαστε! Ο θεός Ακίν πιάνει όλα τα θέματα (Ισλάμ, μετανάστευση, βία, παραβατικότητα, συναισθήματα θαμένα, φόβο, οικογένεια και… και… και…) και τα κάνει φύλλο και φτερό. Ο τύπος δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο, με τους ελάχιστους δυνατούς διαλόγους. Μοντάζ και αισθητική clip κάνουν την ταινία τρομερά μοντέρνα, επίκαιρη, αληθινή –χωρίς να χάνεται η μαγεία του σινεμά.

 

 

 

5/ Ratatouille – Brad Bird+Jan Pinkava ( 2007 )

   E, τι να λέμε τώρα! Η ταινία που με έκανε φαν του animation –και μόνο αυτό είναι επιτυχία, αν σκεφτεί κανείς πόσο απόλυτα » κατά » ήμουν. Πολλαπλές αναγνώσεις, μια ταινία για ενηλίκους που απευθυνόταν σε παιδιά. Η Pixar δίνει μαθήματα οικογενειακής οργάνωσης, παιδαγωγικής, αντιμετώπισης των παιδιών, αξιών –και μαγειρικής. Αγαπώ τον Εμίλ! (http://krotkaya.wordpress.com/2007/08/11/tout-le-monde-peut-cuisiner/)

 

 

 

6/ Le fabuleux destin d’Amélie Poulain ( Αμελί ) – Jean Pierre Jeunet ( 2001 )

Ποίηση, σκηνοθεσία, μουσική, το παραμύθι στην αληθινή ζωή, γαλλική φινέτσα (ε, ναι!), Audrey Tautou και πάνω από όλα ο Μatthieu Kassovitz –δεν είμαι αντικειμενική μαζί του, σόρρυ. Η σκηνή με τα βελάκια στην Μονμάρτρη είναι όλα τα λεφτά. Και τα χρώματα –τα τελειότερα χρώματα που είχε ποτέ ταινία.

 

 

 

7/ L’auberge espagnole – Cedric Klapisch ( 2002 ) :

 Δυστυχώς δεν παίχτηκε πολύ στην Ελλάδα, κι είναι κρίμα. Ένας ύμνος στον… «διεθνισμό», στο «μάθε τους ξένους και σκότωσε όλα τα κλισέ», αλλά και στη φοιτητική ζωή, στο Εράσμους, στο ταξείδι. Τέλεια η Kelly Reilly, τέλεια η μουσική, τέλεια η Βαρκελώνη –μια εποποΐα για το πάρτυ, το ταξείδι, την τρέλα με βασικό μότο πως η ζωή είναι πολύ απλή!

 

 

 

8/ Requiem for a dream – Darren Aronofsky ( 2000 )  

E, το ακριβές αντίθετο της προηγούμενης, γιατί η ζωή τελικά μπορεί και να μην είναι απλή. Μεγάλο respect στην κλιπάτη σκηνοθεσία, ακόμα μεγαλύτερο στη θεϊκή μουσική –φανταστική η Jennifer Connely. Μια από τις ελάχιστες ταινίες που σκεφτόμουν για πολλές εβδομάδες μετά –αλλά: σκέτη κατάθλιψη, σκέτη φρίκη. Και food for thought για το ποια τελικά είναι τα αληθινά επικίνδυνα ‘ναρκωτικά’ .

 

 

 

9/ Entre les murs ( Ανάμεσα στους Τοίχους ) – Laurent Cantet ( 2008 )

 H ζωή στο γκέτο και πώς να την αποδομήσετε. Πάρα πολύ έξυπνη ιδέα, πολύ ρεαλιστική ταινία. Και πολύ μεγάλες αλήθειες –ειδικά για τη γαλλική κοινωνία και την υποκρισία της. Η απάντηση του σινεμά στο Σαρκοζύ και τη στάση του προς τους στασιαστές των γαλλικών banlieus. Επίσης, μια ταινία που πρέπει να δούν όλοι οι εκπαιδευτικοί και ειδικά όσοι εργάζονται στις «δύσκολες» περιοχές. (http://krotkaya.wordpress.com/2008/11/17/entre-les-murs/)

 

 

 

10/ Wall E – Andrew Stanton ( 2008 )

  H καλύτερη κριτική στον σύγχρονο τρόπο ζωής, στην συμπεριφορά του ανθρώπου προς το περιβάλλον, στον καταναλωτισμό και σε ό,τι τον γεννάει. Και πάλι σε animation και σχεδόν χωρίς διαλόγους. Ιδιοφυές! (http://krotkaya.wordpress.com/2008/08/26/wall-e/)

 

 

 

11/ Up! – Pete Docter+Bob Peterson ( 2009 )

  Mην τα ξαναλέμε για την Pixar και πόσο καλά τα καταφέρνει σε πολλά επίπεδα. Στο να απευθύνεται με την ίδια ευκολία ταυτόχρονα σε μεγάλα και μικρά παιδιά. Στο να φτιάχνει ποιητικές ταινίες για σκληρά και δύσκολα θέματα. Στο χιούμορ και την περιπέτεια. Στο σχολιασμό της σύγχρονης ζωής και των αρνητικών της. (http://krotkaya.wordpress.com/2009/10/18/up/)

 

 

12/ Auf der anderen Seite ( Στην Άκρη Του Ουρανού ) – Fatih Akin ( 2007 )

Κι άλλος Ακίν, αλλά το άτομο είναι τρελά ταλαντούχο. Πάλι πιάνει ένα σωρό θέματα: ομοφυλοφιλία, αριστερά, πολιτική, αυταρχισμό, έρωτα, οικογένεια. Πάλι τα σχολιάζει όλα καίρια. Κι όλα αυτά κρατώντας τον θεατή δεμένο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Κι έχοντας διαλέξει πολύ καλούς ηθοποιούς. (http://krotkaya.wordpress.com/2007/12/03/aufderanderenseite/)

 

 

13/ Vera Drake ( Το Μυστικό Της Vera Drake ) – Mike Leigh ( 2004 )

Η επιτυχία αυτής της ταινίας νομίζω πως είναι οι χαμηλοί της τόνοι. Η ταινία δε μιλάει από την έδρα, μιλάει ανθρώπινα, προσπαθεί να δει όλες τις πλευρές. Η σκηνοθεσία παίζει με τα πάντα, τις σκιές, τα χρώματα, τα βλέμματα – αποφεύγοντας τα γκρο πλαν. Και η Imelda Staunton) είναι απλά καθηλωτική.

 

 

14/ The Hours ( Οι Ώρες ) – Stephen Daldry ( 2002 )

  Tα’παν κι άλλοι. Όντως  η ταινία ήταν εξαιρετική –μην πούμε για τη μουσική. Το σπουδαιότερο πάντως ήταν πως κατάφερε να κάνει την Κίντμαν ηθοποιό – το’χε καταφέρει κι ο Κιούμπρικ βέβαια.

 

 

 

15/ Match point – Woody Allen ( 2005 )

Mην πυροβολείτε, αγαπώ τη Σκάρλετ Γιόχανσον, σόρρυ κιόλας. Αλλά, ο λόγος που αυτή η ταινία είναι στην 20άδα δεν είναι η Σκάρλετ. Απλά, δε γινόταν 20αδα χωρίς Woody. Κι ακόμη, το κεντρικό σημείο του σεναρίου, δλδ το τυχαίο που δεν είναι όμως η μοίρα, είναι παρουσιασμένο με απίστευτη δεξιοτεχνία. Για να μη μιλήσω και για το γεγονός πως με αυτή την ταινία ο woody ξεπέρασε τις εμμονές του και άνοιξε νέο κύκλο στη δημιουργία του!

 

 

16/ Il Divo – Paolo Sorrentino ( 2008 )

 Το respect πάει κυρίως στο γεγονός ότι η ταινία κατάφερε να καταστήσει συμπαθητικό, έναν από τους αντιπαθέστερους πολιτικούς του αιώνα. Και βέβαια, η ταινία είναι διαμάντι, για τη σκηνοθεσία της, την επιτυχέστατη προσήλωση στο κόκκινο χρώμα και τις σκιές, αλλά και για την πολύ καλή μουσική επένδυση. (http://krotkaya.wordpress.com/2009/03/08/il-divo-la-spettacolare-vita-di-giulio-andreotti/)

 

 

17/ 4 Luni, 3 Saptamani si 2 Zile ( 4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες ) – Cristian Mungiu ( 2007 ) H σκληρή ζωή δοσμένη ρεαλιστικά, χωρίς περικοκλάδες, χωρίς «εμμέσως πλην σαφώς». Αυτό είναι, take it or leave it. Και το θέμα πονάει πολύ –αλλά κανείς δεν μιλάει γι’αυτά. Μου άρεσε πολύ και η ρετρό αισθητική, που φυσικά ήταν συνυφασμένη με το θέμα, αλλά έδινε εξαιρετικά την εσάνς της παρακμής, της μιζέριας και την απογοήτευσης.  (http://krotkaya.wordpress.com/2007/10/09/432/)

 

 

18/ Mar adentro ( Η Θάλασσα Μέσα Μου ) – Alejandro Amenabar ( 2004 )

Aποκλειστικά και μόνο για τον Μπαρδέμ, ο οποίος είναι ηθοποιάρα.  Φούλστοπ.

 

 

 

19/ La mala educacion ( Κακή Εκπαίδευση ) – Pedro Almodovar ( 2004 )  

Δε μπορούσε να λείπει ο Αλμοδόβαρ, και ήταν η καλύτερή του ταινία σε αυτή τη δεκαετία. Λυπάμαι αλλά το «Μίλα της», για μένα ήταν πατάτα. Και το Volver που δεν ήταν πατάτα, είχε μέσα την Πενέλοπε και εγώ αυτή την ασχημομούρα δεν την πάω.

 

 

20/ Dancer in the Dark ( Χορεύοντας Στο Σκοτάδι ) – Lars von Trier ( 2000 )

  Αυτό είναι υπέρβαση : το γεγονός ότι βάζω στην 20αδα έναν από τους σκηνοθέτες που μισώ, σχεδόν όσο και τον Αγγελόπουλο (δλδ πάρα πολύ). Αλλά εδώ κάνω την εξαίρεση, γιατί αυτή ήταν ταινιάρα και από σενάριο, και από σκηνοθεσία και από όλα. Το εξυπνότερο στοιχείο της, για μένα, ήταν τα ψυχρά χρώματα, οι σκληρές και παγωμένες λήψεις. Είσαι στο σινεμά, αλλά νομίζεις πως βρίσκεσαι στο Βόρειο Πόλο φορώντας μπικίνι. Αυτό δείχνει απίστευτο ταλέντο – και ο Τρίερ είναι ταλαντούχος. Αλλά καταπιάνεται με κάτι θέματα, άστα να πάνε. Βέβαια δεν μπορώ να μη δώσω και τα εύσημα που αναλογούν στη θεότρελη Ισλανδή …

 

Cut! –and… don’t shoot the pianist, please !

 

[ Κροτ, σ’ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να σε φιλοξενήσω . Ελπίζω το αποτέλεσμα να σε ικανοποιήσει ]

Advertisements

» A film is never really good unless the camera is an Eye in the head of a Poet »
                                                                                                      Orson Welles

 

Ίσως η λίστα που ακολουθεί να ήταν εντελώς διαφορετική ΑΝ είχα δει αυτά τα δέκα χρόνια τις ( π.χ. ) : Requiem For A Dream, Mullholand Drive, Man Without Past, The Road, Persepolis, Donnie Darko, Let The Right One In, City Of God, Dancer In The Dark, The Others . Έχω δει όμως σχεδόν όλες τις υπόλοιπες κι έτσι οι είκοσι ταινίες που δεν μπορούσα με τίποτα να βγάλω έξω από την υποκειμενικότατη  λίστα μου, είναι …

 

 

 20. Before The Devil Knows You’re Dead ( Πριν Ο Διάβολος Καταλάβει Ότι Πέθανες ) – Sydney Lumet ( 2007 )

Ερμηνείες για υπόκλιση, σενάριο σαιξπηρικής έμπνευσης, πολύ ωραία σκηνοθεσία . Μου πήρε ώρα να συνέλθω μετά το τέλος της .

 

 

 

 19. Synecdoch New York ( Η Συνεκδοχή Της Νέας Υόρκης ) – Charlie Kaufman( 2008 )

Κάτι μου λέει ότι τα επόμενα χρόνια πολλοί από εκείνους που την έθαψαν θα έχουν αλλάξει γνώμη … Την έχω κάνει ποστ, δε γράφω περισσότερα .

 

 

 

 18. Les Invasions Barbares ( Η Επέλαση Των Βαρβάρων ) – Denys Arcand ( 2003 )

Μια ελεγεία για τη ζωή, τα λάθη της, το τέλος της . Βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή, συγκινητική, σαρκαστική, έξυπνη . Πεθύμησα να την ξαναδώ . Και θα την ξαναδώ, και θα την ξαναδώ …

 

 

 

 17. Match Point – Woody Allen ( 2005 )

Παιχνίδια ηθικής . Ανατροπές στην ιστορία που σε τρελλαίνουν . Όλοι οι χαρακτήρες αντιπαθείς . Η βέρα που κυλάει στο πλακόστρωτο . Στριφογυρίζεις διαρκώς στη θέση σου, δυσφορείς αλλά το ενδιαφέρον αμείωτο . Βγάζεις το καπέλο στον Άλλεν ( και τον αρχιτέκτονα του διαμερίσματος με τη φοβερή θέα, μην ξεχνιόμαστε ! ) .

 

 

 

16. Gegen Die Wand ( Duvara Karsi – Μαζί Ποτέ ) – Fatih Akin ( 2004 )

Θα μπορούσα κάλλιστα να είχα βάλει και το » Στην Άκρη Του Ουρανού » ( επίσης φοβερή ταινία ) . Είναι όμως η πρώτη ταινία του Ακίν που έχω δει, και δεν κρύβω πως αν και στο δεύτερο μισό γίνεται λίγο σαπουνόπερα για τα γούστα μου, με συγκλόνισε . Άντε να δούμε τι πουλιά θα πιάσει ο Φατίχ και στην κωμωδία …

 

 

 

 15. Atonement ( Εξιλέωση ) – Joe Wright ( 2007 )

Κάποιος είχε πει » Never judge a book by its movie « . Εννοείται ότι το βιβλίο είναι ανώτερο και αν δεν το είχα διαβάσει μόλις ένα μήνα πριν δω την ταινία, είμαι σίγουρη ότι το φιλμ θα μου άρεσε ακόμη περισσότερο . Η μεταφορά του πάντως στη μεγάλη οθόνη,  αξιοπρεπέστατη . Υπέροχη φωτογραφία, ατμόσφαιρα, εκπληκτική μουσική ( αυτή η γραφομηχανή … ) .

 

 

 

 14. There Will Be Blood ( Θα Χυθεί Αίμα ) – Paul Thomas Anderson ( 2007 )

Μμμ … Να τολμήσω να πω » Εναλλακτικός Πολίτης Κέην των ’00s ? Υπερβολικό ? Αυτό όμως μου ήρθε μόλις στο μυαλό . Η πρώτη σκηνή της ταινίας ( εκείνος ο βόμβος Θεε μου … ) και η τελευταία, εκπληκτικές και οι δύο, χαράσσονται στη μνήμη . Και στο ενδιάμεσο ο τεράστιος D. D. Lewis . Όλη η ταινία εκείνος . Και καθόλου δε με πειράζει !

 

 

 

 13. The Hours – Stephen Daldry ( 2002 )

Πριν λίγα χρόνια θα την είχα τοποθετήσει σε υψηλότερη θέση, σήμερα όμως είμαι αλλιώς ( έτσι κε Κρόνενμπεργκ ? ) . Δύσκολη ταινία, από τις πιο υπαινικτικές που έχω δει . Δεν ξέρω τι λέει ο Τεοκαφ για προβολή μια φορά την εβδομάδα, εγώ πάντως μια φορά την είδα, με σημάδεψε ( τότε ) και ακόμη δεν έχω βρει το κουράγιο να την ξαναδώ ( τη θυμάμαι σαν να την είδα χθες ) . Δε θα ξεχάσω ποτέ τη σκηνή με την Κιντμαν – Γουλφ να κοιτάζει το νεκρό πουλάκι και δε θέλω ποτέ να έρθει η στιγμή που θα κατανοήσω την κατάρρευση της Στριπ μπροστά στο νεροχύτη !

 

 

 

 12. Bourne Ultimatum ( Το Τελεσίγραφο του Μπορν ) – Paul Greengrass ( 2007 )

Η καλύτερη ταινία δράσης που έχω δει τα τελευταία χρόνια . Αριστουργηματικό μοντάζ, ήχος, χορογραφία μάχης . Από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο δεν με άφησε να πάρω ανάσα . Στο τέλος είχα πιαστεί από την αγωνία και το σφίξιμο . Τί κι αν είναι περιπέτεια ? Είναι μεγάλη ταινία .

 

 

 

 11. Le Scaphandre et Le Papillon ( Το Σκάφανδρο και Η Πεταλούδα ) – Julian Schnabel ( 2007 )

Σε αλλάζει αυτή η ταινία . Σε κάνει να σκεφτείς, να αναθεωρήσεις, να εκτιμήσεις . Και είναι τόσο υπέροχα κινηματογραφημένη η άτιμη . Και όλοι οι ηθοποιοί παίζουν τόσο καλά . Και στο τέλος ο σκηνοθέτης καταφέρνει και δε σε μιζεριάζει καθόλου, δε σε στενοχωρεί . Αντίθετα σε κάνει να θέλεις να ζήσεις περισσότερο και να υμνήσεις τη ζωή . Μεγάλο πράγμα n’est pas ?

 

 

 

 10. El Laberinto del Fauno  ( Ο Λαβύρινθος του Πάνα ) – Guillermo Del Toro ( 2006 )

Ο Πολάνσκι έχει πει ότι κύριος στόχος μιας ταινίας πρέπει να είναι το να σε κάνει να ξεχάσεις ότι βρίσκεσαι μέσα στην αίθουσα . Στην περίπτωση μου ο Ντελ Τόρο με το Λαβύρινθο του το κατάφερε πάρα πολύ καλά . Μαγεία, συμβολισμός και αλληγορία όλα μαζί στο πιο σκοτεινό παραμύθι της δεκαετίας . Άσε που μετά έψαξα για την ιστορία της Ισπανίας . Αυτό πού το πας ?

 

 

 

 9. The Constant Gardener ( Ο Επίμονος Κηπουρός ) – Fernando Meirelles ( 2005 )

Αααα … Εδώ μιλάμε για έναν έρωτα μεγάλο κι εσύ κολλάς σε κάτι πράγματα μικρά . Μιλάω για τον » έρωτα » μου με την Τessa Quayle . Ο πιο αγαπημένος μου γυναικείος χαρακτήρας για αυτή τη δεκαετία . Και η Weisz το άξιζε το Όσκαρ . Πέρα από αυτό όμως και η ( πολύ πολύ αγαπημένη ) ταινία είναι πάρα πολύ ωραία, η μουσική της απίστευτη και η φωτογραφία το ίδιο . Θα μπορούσε να είναι πιο χαμηλά στη λίστα αλλά δικιά μου είναι ( η λίστα ) και ό,τι θέλω την κάνω !

 

 

 

 8. Hable Con Ella – Pedro Almodovar ( 2002 )

Η καλύτερη, κατά τη γνώμη μου, ταινία του Αλμοδοβαρ ( βάλτε όπου θέλετε εσείς τον τόνο ) . Δεν μου αρέσουν όλα τα έργα του αλλά εδώ μεγαλούργησε . Μετέφερε όποια μηνύματα ήθελε μέσω της πιο ανατρεπτικής του ιστορίας . Κι εδώ συγκίνηση και χιούμορ και αγάπη και ανθρωπιά και μοναξιά και, και, και …

 

 

 

 7. Lost In Translation ( Χαμένοι Στη Μετάφραση ) – Sofia Coppola ( 2003 )

Ακόμη προσπαθώ να εξηγήσω γιατί έχω τοποθετήσει αυτή τη μικρή ταινία – διαμάντι τόσο ψηλά στη λίστα μου . Ίσως γιατί έχει μπει μέσα στην καρδιά μου . Ίσως γιατί ο Murray δίνει μια μεγάλη ερμηνεία . Γιατί αντιπροσωπεύει μια σκηνοθετική ματιά τόσο φρέσκια . Γιατί δείχνει τις καταστάσεις στις πραγματικές τους διαστάσεις, δεν παραμυθιάζει . Είναι ειλικρινής, αστεία, γλυκιά . Και γιατί λίγο πολύ, όλοι είμαστε χαμένοι σε μια μετάφραση . Αλλά θα τη βρούμε την άκρη … ( Ρε Τεο θα μας πεις τι της είπε στ’αυτί τελικά ??? Αμαν ! )

 

 

 

 6. Un Long Dimanche de Fiancailles ( Οι Ατελείωτοι Αρραβώνες ) – Jean Pierre Jeunet ( 2004 )

Πείτε ότι εδώ είναι και η θέση της Αμελί γιατί πραγματικά δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιά από τις δυο να βάλω . Η Αμελί έχασε, που λέει ο λόγος, γιατί προς τα μισά της με κούρασε και θα την προτιμούσα με μικρότερη διάρκεια ( έτσι γκρινιάζω, την αγαπώ την Αμελί ) . Οι Αρραβώνες όμως, που είναι κι ατελείωτοι … ε ? Σκηνοθεσία, φωτογραφία, κοστούμια, σκηνικά, η εποχή που λατρεύω, μυστήριο, πόλεμος, μοιραία γεγονότα, συμπτώσεις, μεταφυσική, η σπαρακτική ιστορία των στρατιωτών . Υπέροχη ταινία, υπέροχη …

 

 

 

 5. Amores Perros ( Χαμένες Αγάπες ) – Alejandro Gonzalez Inarritu ( 2000 )

Κι εδώ υπήρξε προβληματάκι . Να βάλω τις Αγάπες ή το Βαβέλ ? Επικράτησαν εν τέλει οι Χαμένες Αγάπες ( μπράβο Χαμένες ! ) Έπαθα πλάκα όταν είδα την ταινία . Το υπεραγαπημένο δίδυμο Ιναρίτου – Αριάγα στην πρώτη του συνεργασία . Και η συνταγή τους : τρεις φαινομενικά άσχετες ιστορίες που ξεδιπλώνονται και ταυτόχρονα συνδέονται σταδιακά . Εδώ όμως επιπλέον έχουμε έναν επιπλέον συνδετικό κρίκο, τρομερό εύρημα . Τους σκύλους ! Καταπληκτικό φιλμ, σπουδαίες ερμηνείες και ο αγαπημένος χαρακτήρας του Τσίβο .

 

 

 

 4. Fa Yeung Nin Wa  ( Ερωτική Επιθυμία ) – Wong Kar Wai ( 2000 )

Παράδεισος . Όσο κι αν λένε ότι είναι σούπερ αργή και νανουριστική και βαρετή ( έτσι λένε, αλήθεια ! ) εγώ τη βρίσκω μαγική, τη σκηνοθεσία τρομερή, τη μουσική φανταστική, την αισθητική της υψηλή . Και την είχα δει και πριν χρόνια στην ΕΤ1 αργά το βράδυ κι άντεξα . Άρα ? Εντάξει παιδιά, και το 2046 καλό, χρυσό, αλλά η Ερωτική Επιθυμία είναι αξεπέραστη .

 

 

 

3. 21 Grams( 21 Γραμμάρια ) – Alejandro Gonzalez Inarritu ( 2003 )

21 γραμμάρια, να τ’αφήσω ή να τα τυλίξω για το σπίτι ? Όπως καταλαβαίνετε έχω αρχίσει και τα παίζω . Κι εδώ το αγαπημένο δίδυμο, με τη διαφορά ότι εδώ έχουμε έναν Sean Penn κι Ένας είναι ο Sean Penn (σας είπα ότι και το  Hunger ήταν υποψήφιο για τη λίστα ? ) . Η ιστορία είναι μια αυτή τη φορά αλλά αριστοτεχνικά κομμένη στα τρία, στα τέσσερα, στα χίλια δεκατέσσερα . Σπαζοκεφαλιά κανονική, διανθισμένη από εξαιρετικές ερμηνείες, σκοτεινή ατμόσφαιρα, μαύρη φωτογραφία . Είναι αυτό το αγαπημένο που λέει ο Ιnarritu : η ζωή σου μπορεί ν’αλλάξει εντελώς μέσα σε δευτερόλεπτα αλλά δυστυχώς δεν ξέρεις το πότε .

 

 

 

 2. Eternal Sunshine Of The Spoteless Mind ( Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού ) – Michel Gondry ( 2004 )

Τί περιμένατε δηλαδή ? Αδυναμίες είναι αυτές . Εδώ έχουμε τον εγκέφαλο του Charlie Caufman σε μεγάλα κέφια, την ονειρώδη σκηνοθεσία του Gondry και την καλύτερη και πρωτότυπη ιστορία αγάπης για τα ’00s μέχρι στιγμής . Και πρώτη την έβαζα άμα λάχει ( θα αρχίσουν να λαλούν τα κοκκόρια σε λίγο ) . Αμ, το ηθικόν δίδαγμα ? Όσο και να προσπαθείς, το πεπρωμένο κλπ κλπ . Φιλί .

 

 

 

 1. Οldboy – Chan-wook Park ( 2003 )

Τέτοια ταινία δεν έχω ματαδεί . Και δεν είναι κι από εκείνες που μπορούν να επαναληφθούν . Δέος, τρόμος, σπαραγμός . Θα μπορούσα να αρχίσω να γράφω για αρχαίες τραγωδίες που παρουσιάζονται σαν video game, για σκηνές πανέμορφες και αποκρουστικές κι άλλα πολλά . Δεν το κάνω γιατί ήρθε η ώρα να πάω για ύπνο κι εσείς να ξυπνήσετε και να διαβάσετε τη λίστα . Έτυχε να τη βάλω πρώτη . Έτσι μου φαίνεται τώρα …