Παράκαμψη πλοήγησης

Daily Archives: 10 Σεπτεμβρίου, 2009

[ Προειδοποίηση : όσα ακολουθούν είναι άσχετα μεταξύ τους, δεν βγάζουν και δεν έχουν νόημα, διαβάζετε με δική σας ευθύνη, τα είπα και νίπτω τας μαγικάς χείρας μου ]

 

 

 

 

 Έχω χαθεί στον κόσμο των » Δαιμονισμένων « του Ντοστογιέφσκι αυτές τις μέρες και κυριολεκτικά το απολαμβάνω !

Η αναγνωστική φόρα που έχω πάρει γενικώς, έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες και χαίρομαι που δεν λέει να τελειώσει . Το βιβλίο ( εκδ. Ίνδικτος 2008 ) το είχα αγοράσει εδώ και … έχω ξεχάσει πόσο, αλλά  κάθε φορά που έβλεπα τις 1261 σελίδες του  ξεροκατάπινα ( κακώς ), διότι … ( έ-έ-έρχεται το » κλασσικό »  ) … δεν έχω χρόνο λέμε κλπ κλπ .

 Παρόλ’αυτά ο κος Φιοντόρ  με περίμενε υπομονετικά  μήνες ολόκληρους με το βιβλίο του στο χέρι, πάνω σ’ένα ράφι της βιβλιοθήκης μου ( όπως υπομονή  επιθυμεί και από τον αναγνώστη του –  υπομονή, συγκέντρωση, καθαρό μυαλό την ώρα της ανάγνωσης και η επιβράβευση έρχεται εγγυημένα ) . Κι όσο εκείνος με κοιτούσε από εκεί πάνω θλιμμένα, εγώ συνέχιζα να τον στήνω στο ραντεβού  . Ε, μια μέρα αποφάσισα να του κάνω τη χάρη ! ( αφού, κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον προηγούμενο μήνα ως γνωστόν ) . Κι έτσι, η ανάγνωση των Δαιμονισμένων έγινε ένας από τους στόχους του Σεπτέμβρη . ( μτφ. : πάει τελείωσε, θα το ξεκινήσω τον ρημαδοτσιμεντόλιθο και θα τον τελειώσω μέσα στο μήνα, βαρέθηκα να τον κοιτάζω και να με κοιτάζει, μου έχει σπάσει τα νεύρα, τέρμα ) . Φοβερούς στόχους βάζω ε ? Είναι να μην τ’αποφασίσω … ( τους υπόλοιπους στόχους, αφήστε, ΔΕ θέλετε να τους μάθετε χε, χε, χε ) . Να τολμήσω να πω ( να ψελλίσω  μάλλον ) κάτι για το βιβλίο ?  Η μαγεία δεν περιγράφεται, η τελειότητα δεν αναλύεται, η χαρά δεν εκφράζεται . Τι κέντημα της γλώσσας, τι περιγραφή και  ανάλυση της ανθρώπινης φύσης και συμπεριφοράς, τι εκπληκτικό χιούμορ . Ό,τι κι αν γράψω είναι λίγο …

Με αυτά και μ’εκείνα όμως,την επιστροφή από Κρήτη μετά την 20η Αυγούστου, την ανωμαλότατη προσγείωση στη δουλειά ( με το » καλημέρα » με αρπάξαν από τα μούτρα και ξέχασα νησιά, κυματάκια, μπαλωθιές, ρακόμελα και πεντοζάλια ), το διάβασμα των Δαιμονισμένων κλπ, δεν έχω ακόμη κατορθώσει η σινεφίλη, να πάω στο σινεμά και να δω το » Άδωξοι Μπάσταρδη « του αγαπημένου Ταραντίνο ( και με τι μούτρα να σχολιάσω μετά στου zamuc και να πω καλό χειμώνα  εεε ??? ) . Ω, ναι … Η κινηματογραφική σεζόν για εμένα ΔΕΝ έχει αρχίσει ακόμη …

Αίσχος, ντροπή και όνειδος ( δλδ ντροπή και πάλι, τεσπαν ) !!!!! Το Σ/Κ δεν μου ξεφεύγει η ταινία με τίποτα κι έχω μέχρι στιγμής ακούσει και διαβάσει πολύ καλά λόγια γι’αυτήν. Προσφιλές και μισητό μου ( γιατί την έχει ήδη δει ) άτομο, με έχει προϊδεάσει με τον καλύτερο τρόπο περιγράφοντας μου σκηνή ( spoilerrrr ! ) όπου, η Melanie Laurent,  το 1940something, ντυμένη και στολισμένη, καπνίζει λίγο πριν ανατινάξει τον κινηματογράφο του οποίου είναι ιδιοκτήτρια, υπό τους ήχους του » Cat People ( Putting Out Fire ) « του David Bowie του 1982 !  Sooo Tarantino !

Και αίφνης ( που λέει και ο Φιοντόρ ) μετά τη διήγηση της αποπάνω σκηνής ένιωσα μεγάλη ανακούφιση και έπαψα να προβληματίζομαι, γιατί εφόσον ένα τραγούδι των ’80s μπορεί να ντύσει μουσικά μια σκηνή των ’40s, δεν υπάρχει επομένως κανένα πρόβλημα που, όταν διάβασα μια σκηνή μεγάλης έντασης στους Δαιμονισμένους, μέσα στο μυαλό μου, ασυναίσθητα, άκουσα το αποκάτω :

 

16 CHINGON – MALAGUENA SALEROSA (LA MALAGUENA).mp3

 

Άρα … είμαι καλά !

Χμμ … Ή μήπως πάλι … όχι ?

 

Το » Malaguena Salerosa « είναι ένα υπέροχο, παραδοσιακό και πολύ δημοφιλές μεξικάνικο τραγούδι (μιλάει  για μια όμορφη σαν ροδοπέταλο κοπέλα από τη Μάλαγα και σε πάρα πολύ ελεύθερη μετάφραση είναι κάτι σαν το » δεν έχω να σου δώσω παλάτια και λεφτά / εσύ αν έχεις πλούτη εγώ έχω καρδιά » αλλά στα μεξικάνικα, έτσι ? ) .  Mέχρι σήμερα ευτύχησε να ακουστεί σε άπειρες εκτελέσεις και ενορχηστρώσεις ( το έχει πει εώς ΚΑΙ η Νάνα Μούσχουρη – όχι που θα της ξέφευγε ) .

Η πιο πρόσφατη, επιτυχημένη εκτέλεση του Malaguena Salerosa, είναι από το μεξικάνικο συγκρότημα Chingon και αυτήν επέλεξε ο Ταραντίνο για τους τίτλους τέλους του Kill Bill Vol. II ( 2004 ) . Ιδανικό κλείσιμο . Θυμάστε όλες αυτές τις φοβερές φάτσες και από τις δύο ταινίες ?

 

 

Το Salerosa όμως έχει επιλεγεί στο παρελθόν και για να ανοίξει, αυτή τη φορά, μια ταινία . Το » Once Upon A Time In Mexico «  ( 2003 ) του άλλου τρομερού τύπου Robert Rodriguez ( ο οποίος έχει δημιουργήσει και το συγκρότημα των Chingon ! ) . Ανεβάζω τη σκηνή γιατί έχει Αντόνιο – βιρτουόζο κιθαρίστα, στα καλύτερα εμφανισιακά του για να χαρεί το ματάκι μας . Την ταινία δεν την έχω δει ακόμη ( αίσχος ), αλλά μου μυρίζεται σαν καλή και απ’ότι βλέπω πολλοί latin stars είναι μαζεμένοι εκεί μέσα + Johnny Depp – Mickey Rourke ! Πολύ όμορφη έναρξη για φιλμ .

 

 

Φοβερό trivia από το wiki . Το Malaguena είναι πρόκληση για τους μεξικάνους τραγουδιστές γιατί, λέει, όσο πιο πολύ κρατάει η φωνή π.χ. το » e » στο » Malagueeeeena «, τόσο πιο καλός τραγουδιστής θεωρείσαι ( καταλαβαίνετε τι φωνητικές κόντρες έχουν γίνει ) !!  Ορίστε  και μια πιο classic εκτέλεση από τον Placido Domingo ( θα τους έτρωγε όλους στο » εεεεε » ) .

 

 

* * * Παραληρώ για ένα βιβλίο που ΔΕΝ έχω ακόμη τελειώσει και για μια ταινία που ακόμη ΔΕΝ έχω δει . Αν καταφέρω να γράψω ένα ποστ της προκοπής αυτόν τον μήνα, να με φτύσω ! * * *