Skip navigation

Με αφορμή το σχόλιο του Τεοκαφ στο προηγούμενο ποστ και το λινκ που έστειλε .
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=84&artid=4505664

Τεο, άργησα πολύ αλλά, απαντώ !

Οι περισσότερες κριτικές του Δημήτρη » Hate to love / Love to hate « Δανίκα είναι σχεδόν πάντα γεμάτες spoilers κι αυτό μου τη δίνει . Έτσι τις διαβάζω πάντα αφού δω τις ταινίες που μ’ενδιαφέρουν . Και για τον ίδιο λόγο άργησα επίτηδες να δω το λινκ σου …

Το συγκεκριμένο άρθρο το διάβασα και στον Ταχυδρόμο το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής, μετά την επιστροφή μου από την προβολή του Slumdog Millionaire . ΠΟΥ πήγε το μυαλό του ανθρώπου, ΠΟΥ το έφτασε και ΤΙ μας είπε !!! Χαααα !!! Ο Χαρδαβέλλας είναι οδοντόκρεμα μπροστά του . Δώστε ΤΩΡΑ τηλεοπτική εκπομπή στον Δανίκα » Οι ΣινεΠύλες Του Ανεξήγητου » . Το απαιτεί ο » λαός » του ! Μας κάνουν πλύση εγκεφάλου και δεν το έχουμε πάρει είδηση . Ευτυχώς που υπάρχει ο Δ.Δ. να μας πετάει την αλήθεια κατάμουτρα .

Για να πούμε όμως και του στραβού το δίκιο, έπιασα τον εαυτό μου να συμφωνεί με τις τελευταίες προτάσεις του άρθρου του . Όλα κι όλα . Το Slumdog είναι μια  καλή ταινία, μια πανέξυπνη ιδέα που σκηνοθετήθηκε άψογα αλλά το παραλήρημα των τελευταίων μηνών γύρω από αυτή, το βρήκα υπερβολικό . Να τονίσω επίσης ότι στις ίδιες σελίδες του περιοδικού φιλοξενήθηκε και μια πιο ψύχραιμη ματιά πάνω στην ταινία, αυτή του Δ. Πολιτάκη, η όποια και με εκφράζει περισσότερο .

Πέρασα πολύ καλά βλέποντας το Slumdog . Θεωρώ ότι είναι μια εντυπωσιακή ταινία με μια πολύ πρωτότυπη αφήγηση . Η ιστορία είναι εξωπραγματική, από τις περιπτώσεις που αναφωνείς » αυτά γίνονται μόνο στο σινεμά ! » . Κανονική » παραμύθα » . Μόνο που η ζωή στην Ινδία δεν είναι έτσι, και εμένα δε μου φάνηκε ότι ο σκηνοθέτης αγνόησε αυτό το στοιχείο ή ότι το χειρίστηκε πολύ επιδερμικά, όπως κατηγορήθηκε ότι έκανε . Όταν βγήκα από την αίθουσα, η χαρά και το αισιόδοξο μήνυμα της ταινίας είχαν μέσα μου την ίδια βαρύτητα με τη στενοχώρια για τις άθλιες συνθήκες ζωής των φτωχών Ινδών . Οι εικόνες από την παραγκούπολη της Βομβάης δεν είχαν σε καμία περίπτωση σβηστεί από μέσα μου . Εξάλλου και οι ίδιοι οι μελοδραματικοί Ινδοί ξορκίζουν τη δυστυχία τους και προσπαθούν να ξεχνούν τα βάσανα τους μέσω των πολύχρωμων ταινιών του Bollywood . Γιατί να » πυροβολούν » τον Danny Boyle λοιπόν ? Δεν είναι πάντοτε υποχρεωτικό να ψυχοπλακώνεις τον θεατή μέχρι να πει » ήμαρτον » για να του επιστήσεις  την προσοχή στα προβλήματα ενός λαού . Μπορείς να του χαρίσεις και ένα χαμόγελο στο τέλος, να τον αφήσεις να πάρει και μια βαθιά ανάσα . Ίσως και να σε » ευγνωμονήσει » από μέσα του για αυτό, όταν πάει σπίτι του . Εμένα πάντως, πάνω από όλα, μου έμεινε στο νου η Αξιοπρέπεια και η Ακεραιότητα του ήρωα . Αυτά τα πέρι μαρτυρίας και παθητικότητας του Δ.Δ. τα κάνω γαργάρα . Έλεος !

Προσωπικά το στυλ του Boyle μου αρέσει  πολύ . Και δεν είναι όλοκληρο το Slumdog ένα τεράστιο βίντεο κλιπ, αλίμονο ( Και ΠΟΙΟ είναι το πρόβλημα με το βιντεοκλιπίστικο στυλ επιτέλους ? Σάμπως κι αυτό δε θέλει ταλέντο ? Μπορούν όλοι να κινηματογραφήσουν έτσι ? ) . Εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας μου ( τότε ) και όντας φρεσκότατη σινεφίλ, θυμάμαι ότι είχα πάθει την πλάκα της ζωής μου όταν είδα το Trainspotting στον κινηματογράφο και το είχα τοποθετήσει αυτομάτως στο προσωπικό μου Τοπ 3 ( εντάξει, δεν είχα δει και πάαρα πολλές ταινίες μέχρι τότε ) . Σήμερα παραμένει αγαπημένη μου ταινία αλλά μπορώ να τη δω με » άλλο μάτι » και να την κρίνω διαφορετικά . Όλα παίζουν το ρόλο τους .

Να τολμήσω να παρατηρήσω ( με αφορμή το Trainspotting και σκεπτόμενη το Slumdog ), ότι τελικά ο Boyle φροντίζει πολύ τους ηθοποιούς του, τους αναδεικνύει και τους καθοδηγεί άψογα . Υπάρχουν ασφαλώς οι πρωταγωνιστές, αλλά στο μυαλό σου μένει τελικά η συνολική εικόνα, ολόκληρο το cast ( δεν είναι τυχαία τα βραβεία ) . Και στο Slumdog τα απίστευτα πιτσιρίκια κλέβουν κυριολεκτικά την παράσταση, θυμάσαι τον Τζαμάλ αλλά εξίσου θυμάσαι και τον παρουσιαστή του παιχνιδιού, ο αστυνομικός στο τμήμα σου κάνει την ίδια εντύπωση με το μαφιόζο-εκμεταλλευτή των παιδιών.  Επίσης φροντίζει πάρα πολύ τη μουσική επένδυση των ταινιών του ( και από το Trainspotting είχαν βγει πολλά hits ) . Αδύνατον να σκεφτείς έστω μια σκηνή του Slumdog χωρίς τη μουσική του .

Από εκεί και πέρα όμως, τίποτα περισσότερο . Πήγα προετοιμασμένη να δω μια εκδοχή του αμερικάνικου ονείρου αλά ινδικά, λίγο τραβηγμένη από τα μαλλιά και όμορφα κινηματογραφημένη, χωρίς να έχω μεγαλύτερες προσδοκίες . Δεν ήταν η καλύτερη ταινία που είδα φέτος, δεν είναι αυτή που θα θυμάμαι και θα ριγώ, δε θα επιθυμίσω να την ξαναδώ στο άμεσο μέλλον . Θα κουβαλάω όμως μέσα μου τις σκληρές εικόνες του φιλμ, θα πάρω οπωσδήποτε τo OST του και αν το πετύχω αργότερα σε κανένα τηλεοπτικό κανάλι, σίγουρα θα κάτσω να το δω .

 

Third World Democracy … I got more records than the K.G.B. … So, uh, no funny business … Are you ready y’all ?

 
Vodpod videos no longer available. 

 

 » Τί προτιμάς ? Να μείνω εδώ και να φροντίζω εσένα και τα παιδιά  ή  να φύγω για να φροντίσω χιλιάδες ανθρώπους και να σώσω ζωές ? «

Αγγλία 1977 . Η Kala Pragasam πρέπει να πάρει μια μεγάλη απόφαση, καθοριστική για εκείνη και τα παιδιά της . Ο  άντρας της έχει ήδη πάρει τη δική του και της έχει θέσει ένα μάλλον ρητορικό ερώτημα . Κι εκείνη ξέρει πολύ καλά ότι δεν μπορεί να τον μεταπείσει .

Ο Arul Pragasam είναι ένας νεαρός ακτιβιστής Ταμίλ από το νησί της  Σρι Λάνκα που εργάζεται στο Λονδίνο .  Μηχανολόγος μηχανικός, απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Φιλίας των Λαών της Μόσχας ( ιδρύθηκε προκειμένου να σπουδάσουν σ’αυτό νέοι από υπανάπτυκτες χώρες του τρίτου κόσμου ), μαρξιστής και μέγας βιβλιοφάγος, ονειρεύεται την επανάσταση της καταπιεσμένης  από την κυβέρνηση των σιναλέζων της Σρι Λάνκα ( πλειοψηφία στο νησί – βουδιστές ) μειονότητας των Ταμίλ ( παλαιότεροι ιθαγενείς – ινδουϊστές/χριστιανοί ) και την ιδρύση του ανεξάρτητου κρατιδίου του Ταμίλ Εελάμ στα βόρεια του νησιού . Η κατάσταση στη χώρα του είναι πλέον έκρυθμη, ο εμφύλιος προ των πυλών και τίποτα δεν μπορεί να τον κρατήσει στο αγγλικό έδαφος . Το 1975 ιδρύει το Επαναστατικό Φοιτητικό Κίνημα για την αυτονόμηση του Ταμίλ Εελάμ και το 1976  φεύγει για το Λίβανο προκειμένου να εκπαιδευτεί στον ανταρτοπόλεμο από παλαιστίνιους αντάρτες της Φατάχ . Επιστρέφει μετά από λίγους μήνες στην Αγγλία και ετοιμάζεται να φύγει για τη Σρι Λάνκα .

Μόνο που ο Arul έχει ξεχάσει στην πορεία μια » μικρή » λεπτομέρεια . Τη μοδίστρα γυναίκα του και τις δύο του κόρες, την Kali και την μόλις έξι μηνών Matanghi » Maya « ( αργότερα θα αποκτήσει και τρίτο παιδί, τον Sugu ) . Η Kala θα τον ακολουθήσει τελικά στη Σρι Λάνκα και ο γολγοθάς της οικογένειας θα ξεκινήσει . Ο Arul ως αντάρτης – επαναστάτης αλλάζει το όνομα του σε Arular, περνάει στην παρανομία και η επικοινωνία με την οικογένεια είναι πλέον δύσκολη . Βλέπει κρυφά τα παιδιά του, σχεδόν μια φορά το χρόνο, πάντα βράδυ και για μισή ώρα το πολύ . Παρουσιάζεται ως » θείος «, τους μιλάει, τους δίνει λίγες ρουπίες για να πάρουν παγωτό και εξαφανίζεται . Για ένα μικρό χρονικό διάστημα και για την ασφάλεια τους η Kala θα μετακομίσει με τα τρία της παιδιά στη Ινδία, θα επιστρέψει όμως για άλλη μια φορά στη Σρι Λάνκα για να ξαναπροσπαθήσει .

Το 1983 ξεσπά ο εμφύλιος και οι συνθήκες ζωής για τη Matanghi και τα αδέρφια της είναι άθλιες . Φτώχια, πείνα, φόβος . Το σχολείο που πηγαίνει θα καταστραφεί από βομβαρδισμό και η ίδια θα δει μικρούς συμμαθητές της να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια της . Το 1986 η μητέρα της θα αποφασίσει να επιστρέψει  μόνιμα στην Αγγλία και να απομακρυνθεί οριστικά από το σύζυγο – φάντασμα . Και η 9χρονη Maya, πίσω στη χώρα όπου γεννήθηκε, θα γνωρίσει για δεύτερη φορά την προσφυγιά . Η οικογένεια ζει αρχικά σε ένα άσυλο προσφύγων, τα παιδιά δεν μιλούν καθόλου αγγλικά, όλα πέφτουν πάνω στην πλάτη της νεαρής μητέρας . Πάλι φτώχεια και πείνα . Κόντρα σε όλα αυτά και χάρη στον αγώνα της Kala η οικογένεια τελικά θα επιβιώσει και η ζωή της θα βελτιωθεί .

 

 Στην κακόφημη γειτονιά όπου μεγαλώνει η μικρή Maya, πέρα από το να αισθανθεί στο πετσί της έννοιες όπως » μετανάστης «, » πρόσφυγας «, » ρατσισμός «, θα έρθει σε επαφή και με την κουλτούρα του δρόμου . Ακούει μανιωδώς χιπ χοπ και μυείται στην τέχνη του γκράφιτι . Καταφέρνει να μπει με υποτροφία στο κολλέγιο Καλών Τεχνών του Saint Martin στο Λονδίνο και να αποφοιτήσει ως εξαιρετικό ταλέντο . Από τις αρχές της δεκαετίας του 90 κάθε επαφή με τον επαναστάτη πατέρα της έχει κοπεί, αν και εκείνος, μετά την πτώση του σοσιαλισμού και βλέποντας των αριθμό των νεκρών συμπατριωτών του να αυξάνεται συνεχώς, έχει πια απομακρυνθεί από την ενεργό δράση, έχει αλλάξει πάλι το όνομα του ( A. R. Arudpragasam ) και έχει αναλάβει το ρόλο του πολιτικού διανοούμενου και επιστήμονα που προσπαθεί πλεόν μέσα από το διάλογο και τη συγγραφή βιβλίων να βοηθήσει στην εύρεση μιας λύσης για το ζήτημα του Ταμίλ Εελάμ .

Το 2001 η Maya θα ταξιδέψει ξανά στη Σρι Λάνκα όπου ο εμφύλιος μαίνεται ακόμη ( Μέχρι και στις μέρες μας η κατάσταση δεν έχει εξομαλυνθεί πλήρως αν και έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια και έχουν πεθάνει χιλιάδες άνθρωποι . Εδώ και δύο μήνες  μάλιστα, τα πράγματα έχουν πάλι χειροτερεύσει . Οι Ταμίλ μιλούν πλέον για γενοκτονία τους από τους σιναλέζους . ) . Οι άνθρωποι εκεί θα της μιλήσουν για την κατάσταση των Ταμίλ, θα της πουν για τον πατέρα της, για το πόσο σπουδαίος είναι και ότι τον θεωρούν ήρωα . Η πολιτική συνείδηση της θα αφυπνιστεί . 

Πίσω στην Αγγλία . Η Matanghi αλλάζει το όνομα της σε Μ.Ι.Α. ( Missing In Action ) . Ζωγραφίζει, γυρίζει φιλμς, γράφει τραγούδια . Όλα της τα έργα έχουν εμφανείς επιρροές από την πατρίδα της, οι στίχοι της μιλούν ενίοτε για τον πόλεμο των Ταμίλ, τη ζωή των μεταναστών, το ρατσισμό . Κερδίζει βραβεία ως graphic designer, αρχίζει να διαδίδει τη μουσική της στο ίντερνετ και σε χρόνο ρεκόρ γίνεται αστέρι του διαδικτύου . Το 2005 κυκλοφορεί το πρώτο της άλμπουμ . Θέλει να επικοινωνήσει με τον πατέρα της, να του δώσει το στίγμα της . Ονομάζει το άλμπουμ » Arular « με την ελπίδα εκείνος να το δει . Κι έτσι γίνεται . Η αντίδραση του ? Ένα τηλεγραφικό σχεδόν μήνυμα . » Θέλω να ξέρεις ότι είμαι πολύ περήφανος για εσένα . Σε παρακαλώ πολύ όμως να αλλάξεις τον τίτλο του δίσκου σου . Ο μπαμπάς σου . «

Ο δίσκος παίρνει πολύ καλές κριτικές, παρά το έντονο πολιτικοποιημένο προφίλ των στίχων και του art direction . Η μουσική της, ένα δυνατό κράμα multi ethnic ήχων, χιπ χοπ, ποπ, νεο-ντίσκο και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας, θεωρείται από πολλούς » το Μέλλον » . Το 2007 βγαίνει στην κυκλοφορία το δεύτερο άλμπουμ της » Kala « ( προς τιμήν της μητέρας της αυτή τη φορά ) . Η Μ.Ι.Α. είναι πλέον μεγάλο αστέρι . Οι κριτικοί την υμνούν, το περιοδικό Rolling Stone ανακηρύσσει το » Kala » καλύτερο άλμπουμ του 2007 ( με το » Magic » του B. Springsteen στη δεύτερη θέση ), το μεγάλο hit του δίσκου, το καταπληκτικό » Paper Planes « κερδίζει υποψηφιότητα για Grammy, ο Α. R. Rahman της ζητά να συνεργαστεί μαζί του για το σάουντρακ του Slumdog Millionaire στο τραγούδι « O … saya « . Νομίζω ότι ο Rahman έκανε την καλύτερη επιλογή στο πρόσωπο της Μ.Ι.Α. . Μόνο κάποια που έχει ζήσει, έτσι όπως έχει ζήσει εκείνη, θα μπορούσε να » αισθανθεί μουσικά » την ιστορία του Τζαμάλ . Το τραγούδι μπαίνει υποψήφιο για το Όσκαρ Τραγουδιού 2009 . Προσωπικά, δεν ξέρω αν το άξιζε, αναμφίβολα όμως είναι καλύτερο από το » Jai Ho « και ένα τέλειο παράδειγμα για το πόσο πολύ μπορεί, η κατάλληλη μουσική, να αναδείξει μια κινηματογραφική σκηνή . Ιδού η απόδειξη .

 

 Σήμερα …

Η Matanghi » Maya » Arulpragasam ( aka M.I.A. ) ζει στη Νέα Υόρκη με το σύζυγο της που είναι επίσης μουσικός . Τον προηγούμενο μήνα κι ενώ ήταν έγκυος 9 μηνών ( ! ), τραγούδησε ζωντανά  στην τελετή των Grammys και αποθεώθηκε . Την επόμενη ακριβώς μέρα γέννησε τον γιο της . Στις συνεντεύξεις της μιλά πάντα για την κατάσταση στη Σρι Λάνκα, ενώ όταν τη ρωτούν για τον πατέρα της απαντά ότι δεν του κρατάει κακία, είναι πια για εκείνη κάτι σαν » μύθος » και ότι το μόνο του λάθος ήταν το ότι παντρεύτηκε και έκανε τρία παιδιά .

Η αδελφή της Kali Arulpragasam, είναι μια πολύ επιτυχημένη σχεδιάστρια κοσμημάτων .

Ο A. R. Arudpragasam είναι 60 χρονών και έχει αφιερωθεί στη δουλειά του ως μηχανικός και εφευρέτης, ενώ συνεχίζει τη συγγραφή βιβλίων .

Η Kala Pragasam καμαρώνει την επιτυχία των παιδιών της και εξακολουθεί να μη θέλει να δει το σύζυγο της ούτε  ζωγραφιστό .

 

Trivia

* Το περίφημο ρεφρέν του Paper Planes γράφτηκε από τη Μ.Ι.Α. με αφορμή τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπισε στην έκδοση βίζας για να ταξιδέψει στις Η.Π.Α. και να προωθήσει τη δουλειά της . Υπήρχε έντονη καχυποψία εξαιτίας του παρελθόντος της αλλά και των συχνών αναφορών στην αυτονομιστική οργάνωση των Τίγρεων των Ταμίλ στα τραγούδια της . Η ίδια είπε ότι η όλη διαδικασία ήταν εξωφρενική, όχι μόνο για εκείνη, αλλά και για οποιοδήποτε άλλον θέλει να βγάλει βίζα για την Αμερική . » Σου φέρονται με τέτοιο τρόπο, που θέλεις να γυρίσεις και να τους πεις, ναι ρε, αυτό που θέλω στην πραγματικότητα, όταν έρθω στη χώρα σου, είναι να σε σκοτώσω και να σου φάω τα λεφτά ! Ευχαριστημένος τώρα ? »

* Το Paper Planes είναι το τρίτο single από το » Kala » και περιέχει sample από το » Straight To Hell « των Clash . Υπάρχει επίσης στα soundtracks των ταινιών » Pineapple Express « και » Hancock « . Μετά το Slumdog όμως θα είναι πάντα συνδεδεμένο με τη σκηνή στο τραίνο …

* Το βίντεο γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη με σκηνοθέτη τον Bernard Gourley ( 50 Cent – Follow My Lead ). Αρχικά ήθελαν να το γυρίσουν στα σύνορα του Εκουαντόρ αλλά τα γνωστά προβλήματα με τις βίζες και τις μετακινήσεις της Μ.Ι.Α. άλλαξαν τα σχέδια τους .

* 2:50 – Cameo εμφάνιση των Mike D + Ad Rock από τους Beastie Boys !!

* Ο A. R. Rahman στην Ινδία λατρεύεται σαν θεός . Είναι ο άνθρωπος που έχει γράψει τις μεγαλύτερες μουσικές επιτυχίες σε bollywood ταινίες .

 

Τελείωσε το ποστ ! Τελείωσε το ποστ !

Ο κουρασμένος αναγνώστης, ευτυχισμένος χορεύει υπό τους ήχους του » Jai Ho «, να, όπως στο τέλος του show της Ellen DeGeneris ( εύγε στο ακομπλεξάριστο control room, πού τέτοια στην Ελλάδα ! ) και εύχεται η Aura Voluptas να μην ξαναγράψει για τον επόμενο χρόνο, αν είναι να γράψει τόσα πολλά !! Αμήν !

 

 

*** Μου ήταν αδύνατον να γράψω για τη μουσική της Μ.Ι.Α. χωρίς να γράψω την ιστορία της, μια διαφορετική » slumdog millionaire » ιστορία . Ρενάτα, χρωστάω και μπλογκοπαίχνιδο ! Δεν το ξεχνώ, θα παίξω ( φέτος, εννοείται ) … 😉 ***

Advertisements

41 Comments

  1. Το Slumdog δεν το είδα και μάλλον δεν θα το δω. Γενικά βαριέμαι τις παραμύθες, έχω δει μερικές στη ζωή μου και μου αρκούν.
    To Trainspotting μου είχε αρέσει, αλλά δεν είχα εκστασιαστεί.

    Όσο για την σκηνοθεσία τύπου κλιπ, κανένα πρόβλημα, ναι θέλει ταλέντο, όπως και το μιούζικαλ. Απλά, προσωπικά, μου φέρνουν και τα δύο υπνηλία, όσο και οι ταινίες του Δαλιανίδη. Που σημαίνει πως επιτελούν ένα έργο, και μάλιστα με προστατεύουν από τα ηρεμιστικά που κάνουν κακό!

    Τέλος, για τα happy end κάθε είδους, τα αντιπαθώ: τα βρίσκω βαρετά και συνήθως είναι κλισαρισμένα. Το να αποφύγεις το κλισέ στο happy end είναι πάρα πολύ δύσκολο και είναι ελάχιστοι αυτοί που το καταφέρνουν.

    Νομίζω πως η βασική μου διαφωνία είναι στο σημείο του ότι δεν βλέπω κανένα είδος τέχνης σαν θέαμα. Ούτε τον κινηματογράφο. Αυτός είναι και ο λόγος που βαριέμαι τη Μαντόνα και δεν θα έσκαγα επ’ουδενί όχι 100 αλλά ούτε 10 ευρώ για να τη δω. Και αυτός είναι και ο λόγος που βαριέμαι τις κάθε είδους βιομηχανίες που τελειώνουν σε -γουντ. 🙂

    Την κριτική του Δανίκα δεν την διαβάζω, γιατί μου αρκεί το να θάψει ο Δανίκας μια ταινία για να πάω να τη δω. Κι επειδή, αν κατάλαβα καλά το θάβει το Slumdog, αλλά εγώ δεν θέλω να το δω, καλύτερα να μην τη διαβάσω! 🙂

  2. Love to hate κάποτε ο Δ.Δ.. Πλέον απλά γραμμένο τον έχω, μια και κατάντησε γραφικός και μαϊντανός.

    Θα πάω να το δω τούτη τη βδομάδα το φιλμ. 😉 Την προηγούμενη είδα του Κλιντ. Το Jai ho δε μ΄αρέσει καθόλου!

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 16, 2009 at 18:20
    • Permalink

    Ο γενικά αγαπημένος, αλλά και πολύ μεγάλος, Κιουμπρικ είχε πει πως το σημαντικό σε μια ταινία είναι να περνάει καλά ο θεατής τις 2 ώρες που διαρκεί η ταινία. Και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Όχι βέβαια η μόνη, αλλά είναι πολύ σημαντική. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να καταλάβουν μερικοί κριτικοί και γι αυτό τους διέφυγαν ( όταν ήταν στην ακμή τους όχι μετά θάνατον) μεγάλοι σκηνοθέτες γιατί θεωρούσαν πως απλά επειδή είναι εύκολοι είναι και μικροί. Ο Σακελλάριος είναι μια τέτοια περίπτωση στην Ελλάδα. Μα δεν ήταν και ο Σίγκελ ή ο Ίστγουντ, ή ο Ρ Σκοτ, ή ο Ροντρίγκεζ πιο πρόσφατα κλπ κλπ;
    Με τον αστείο κομπλεξικό ανθρωπάκο δεν θα ασχοληθώ γιατί όπως πολύ σωστά είπε η Ρενάτα είναι ένας γραφικός μαϊντανός.
    Το έργο όμως χρήζει μιας στοιχειώδους κριτικής. Γενικά θα συμφωνήσω μ αυτά που λες. Αρνητικά και θετικά. Όντως δεν είναι καμιά φοβερή ταινία και η φασαρία είναι δυσανάλογη της ποιότητάς της. Απ αυτές πάντως που διαγωνίστηκαν ήταν μακράν η καλύτερη. Το ότι ήταν ψιλοανεξάρτητη παραγωγή κλπ ήταν που της έδωσε μεγαλύτερη προσοχή απ ότι της άξιζε. Το πιο σημαντικό στοιχείο της πάντως ήταν πως αυτή η ιστορία μπορούσε και άγγιζε τον καθένα που την παρακολουθούσε. Μεγάλη δύναμη απ τον σκηνοθέτη αυτό και μπράβο του. Αλλά ένα τέτοιο θέμα δεν έχει εκ προοιμίου μεγάλες δυνατότητες για να σε πάει πιο πέρα.
    Εγώ θα παραμείνω στην άποψή μου πως ο Παλαιστής και φυσικά η αποστολή στην Μπριζ ήταν οι καλύτερες ταινίες που είδα.
    Διάβασα όλο το πόνημα περί Μ.Ι.Α. και διαφωτίστηκα όπως συμβαίνει πάντα με τα πόστ σου.

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 16, 2009 at 18:23
    • Permalink

    Και απλά θα πω στην Κροτ να προσέχει τι λέει γιατί σε γουντ τελειώνει και ο Ιστγουντ ( ακούς εκεί να μου θάψει το ίνδαλμα).

  3. Κροτ @

    Έχουν ενδιαφέρον οι απόψεις σου Κροτ και τις σέβομαι . Κανένα πρόβλημα, αλίμονο . 🙂

    Από καθαρή περιέργεια και μόνο θα ήθελα πάρα πολύ να μου αναφέρεις ένα happy end που σου άρεσε σε ταινία ή κάποιον ( όπως λες ) που το έχει πετύχει . Εμένα πάντως το καλύτερο μου είναι όταν μια ταινία τελειώνει κάπως διφορούμενα ή με μια » υπόσχεση » θετικής έκβασης προς το θεατή, χωρίς να το ξεκαθαρίζει απόλυτα . Ένα κλείσιμο του ματιού που αφήνει ελεύθερη τη φαντασία .

    Ένα κουφό τέλος ταινίας, που μόλις θυμήθηκα και με άφησε τίγκα στα ερωτηματικά ήταν, ας πούμε, το τέλος στο Πορτραίτο Μιας Κυρίας ( μια μέτρια για τους πολλούς ταινία, που εμένα όμως μου άρεσε, ανεξήγητα, πολύ ). Η Νικόλ ανοίγει την μπαλκονόπορτα του σπιτιού … τίτλοι τέλους !! Με ώθησε όμως στο να αγοράσω το βιβλίο – τσιμεντόλιθο, κάτι είναι κι αυτό .

    Κι εγώ έχω προσέξει ότι όταν ο Δ.Δ. θάβει μια ταινία, συνήθως μ’αρέσει … Αν και τους τελευταίους μήνες έχω συμφωνήσει σ’αρκετά μαζί του . Ωχ … 😦

    Γνωρίζεις για το φιάσκο με τις » Ζωές Των Άλλων » και τον Δ.Δ. ? Πολύ γέλιο και μεγάλη ιστορία . 😆

  4. Renata @

    Ρενάτα πώς σου φάνηκε το Grand Torino ??? Πες, πες, πεεες ! Και όταν δεις το Slumdog, να μας πεις, εντάξει ?

    Το Jai Ho έχει πολύ πλάκα και είναι χαριτωμένο, τίποτα περισσότερο . Δεν αρκεί αυτό για να πάρει ένα τραγούδι το Όσκαρ . Κι εμένα δεν με πολυενθουσιάζει .

    Μαϊντανός λες, ε ? Έχεις δει τον Δανίκα από κοντά ? Χα χα χαα ! Τον έχω πετύχει 2-3 φορές πηγαίνοντας στη δουλειά . Τη μία κόντεψαμε σχεδόν να κουτουλήσουμε ( μαμά μου ! ) . Μαμούνι . 😯

    Η ραδιοφωνική εκπομπή του πάντως πρέπει να είναι καλή …

  5. τεοκαφ @

    Ακόμη δεν μπορώ να πω με σιγουριά Τεο, αλλά μάλλον τείνω να συμφωνήσω για τον Παλαιστή . Μου έχει μείνει αυτή η ταινία … Αλλά και το Βαλς Με Τον Μπασίρ και το Ιλ Ντίβο και το Τορίνο και τα Σφραγισμένα Χείλη … Δεν έχω καταλήξει ακόμη .

    Γόμμορα και Φροστ/Νίξον με κοιτούν με στραβό μάτι δίπλα από την τηλεόραση και με βρίζουν που δεν τα έχω δει ακόμη . Είδα όμως το Μιλκ ! Τί να πω για τον Πεν ? Δικαιολογημένη η » κόντρα » με τον Ρουρκ . Και … συγγνώμη … Όσκαρ Σεναρίου είπαμε ??? Από πού κι ως πού ??? Έλεος !

    Υ.Γ. Μια χαρά τα λες στο σχόλιο σου ! 😉
    Και σ’ευχαριστώ που κατάφερες και διάβασες την ιστορία της Μ.Ι.Α., το εκτίμησα πολύ. Με παίδεψε διότι δεν είμαι πολύ καλή σ’αυτά ( να γράφω ιστορίες δλδ ). 😀

  6. Teo, αναφερόμουν σε γεωγραφικούς προσδιορισμούς σε -γουντ, όπως Χόλυγουντ, Μπόλυγουντ, όχι στους ανθρώπους! Αν και ο Ιστγουντ δεν με ενθουσιάζει. Οκ, καλός είναι, το Million dollar baby υπερτιμημένο.
    Πολλή μαγκιά, πολλή σοβαροφάνεια, πολύ uch ado about nothing γενικά.

    Άουρα, χμ, δύσκολα μου βάζεις. Ένα πολύ ωραίο χάπυ έντ είχε η Αμελί: κλισέ χωρίς κλισέ, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, αλλά με κέρδισε. Συχνά πάντως ξενερώνω με το χάπυ εντ. Προτιμώ τα διφορούμενα που λες κι εσύ, προτιμώ να συνεχίσω να σκέφτομαι την ταινία μετά, κι όχι να κλείσει το θέμα μόλις ανάψουν τα φώτα.

    Όχι το φιάσκο για τις «Ζωές των άλλων» δεν το ξέρω: τι έγινε; Την είχε θάψει?

    Κατά την ταπεινή μου γνώμη οι καλύτερες ταινίες της χρονιάς ήταν ένα animation, μια πολιτική/ποιητική ταινία και μια πολιτική/ποιητική animation: Τουτέστιν:
    1. wall-e
    2. Il Divo
    3. Waltz with Bashir

    Kαι όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά προτεραιότητας. 🙂

    Τέο, έχουμε εντελώς αντίθετες απόψεις στο σινεμά, είναι φοβερό!
    Μόνο στο Σακελλάριο συμφωνούμε! 🙂

  7. μόλις εξαφανίστηκε ένα ποστ?!?!?!

  8. Το Γκραν Τορίνο μ΄άρεσε. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου (σχόλια του προηγούμενου ποστ). Τον θαύμασα το μπαγάσα! Ψιλοσυγκινήθηκα στο τέλος, γιατί να το κρύψω άλλωστε.

    Το καλύτερο είναι πως το ΄δα με μια φίλη κι είμαστε εμείς και άλλοι 4 μες στην αίθουσα, οπότε ενόσω τρώγαμε το ποπ-κορν μας σχολιάζαμε άνετα τις σκηνές της ταινίας. 😉

    Το «κοπρόσκυλο» αναβλήθηκε για την επόμενη, μιας και δεν βολεύει το πρόγραμμα ούτε της μιας ούτε της άλλης (θα πάμε 4 συνάδελφοι) τούτη τη βδομάδα .

  9. Με πρόλαβες με το «Η ραδιοφωνική εκπομπή του πάντως πρέπει να είναι καλή …». Ήθελα ακριβώς να γράψω ότι πολλά μπορούμε να πούμε για το Δανίκα αλλά το μόνο που μπορώ να πω σίγουρα είναι ότι τον ακούω κάθε πρωί και ρίχνω γέλιο.
    Συμφωνούμε για το Slumdog
    Να δεις Frost/Nixon. Οπωσδήποτε και γρήγορα. Αλλά και το Gomorra κάποια στιγμή.
    Εξαιρετικα ενδιαφέροντα τα περι ΜΙΑ. (Ναι το διάβασα όλο!)

  10. και εγω το διαβασα ολο!
    τι κερδιζω; 😀

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 17, 2009 at 21:54
    • Permalink

    @ Κροτ: Κάτι τέτοια λες και μετά πρέπει να με φέρνεις σε δύσκολη θέση να συμφωνώ με τον Μούργο πως είσαι Βέλγα. Ναι το ήξερα πως είναι γεωγραφικός προσδιορισμός.
    Θα μου πεις βέβαια πως απ τις 10 κουβέντες που λεω οι μισές είναι λογοπαίγνια και οι άλλες μισές βλακείες οπότε σε καταλαβαίνω γιατί μπερδεύεσαι.
    Λοιπόν γρήγορα εντατικά μαθήματα για τον Κλιντ. Να δεις με την εξής σειρά ( αν χαλάσεις την σειρά πάει χάθηκε όλη η μαγεία και δεν θα κερδίσεις και τζάμπα φαί στον Τέλη στην Κουμουνδούρου, οκ το ξέρω καταξοδεύτηκα αλλά αν κοιμηθείς με τυφλό, βλέπε Μούργο, ξυπνάς το πρωί Σάυλοκ)
    1)The Outlaw Josey Wales
    2)White Hunter Black Heart ( για κάποιο άγνωστο σε μένα λόγο νομίζω πως αυτό θα είναι του απολύτου γούστου σου)
    3) Unforgiven ( αυτή είναι του απολύτου γούστου μου)
    4)The Bridges of Madison County
    5)True Crime (και αυτή θα σ αρέσει)
    6)Mystic River
    τις άλλες τις έχεις δει. Τώρα που λες για το 10000000$ baby θα με βρεις απόλυτα αντίθετο. Βέβαια είναι απόλυτα αντρική ταινία. Βέβαια είναι απόλυτα Μπερκμανική ταινία made in USA οπότε σε καταλαβαίνω γιατί δεν σ αρέσει ( η ερωτική σχέση του Κλιντ με την πιτσιρίκα που περνάει στην ταινία μόνο σαν πρωινό αεράκι που το νιώθεις μόνο στο δέρμα σου, η φάτσα του θανάτου σε στιλ 7ης σφραγίδας κλπ)
    Τουλάχιστον ο Σακελάριος κάτι είναι κ αυτό ( μήπως και ο Τεό; οκ πλάκα κάνω)

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 17, 2009 at 21:56
    • Permalink

    @Μούργο: Τ @ρχ#ι@ μου ( με παρακάλεσε η Άουρα γιατί δεν έχει)

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 17, 2009 at 22:09
    • Permalink

    @Άουρα: Λοιπόν το ΓΟΜΟΡΡΑ είναι καλή ταινία αλλά απλά καλή ( όταν κάτι γίνεται εκτός USA επειδή έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη να βλέπουμε δημιουργίες και από αλλού του βάζουμε κάτι παραπάνω) Το Φροστ Νίξον είναι καλή επίσης αλλά επίσης τίποτε παραπάνω ( σε κρατάει στην τσίτα χωρίς να έχει κανένα πτώμα ή μυστήριο είναι πάντα μάγκας σ όλες του τις ταινίες ο Χαουαρτν και αυτή σίγουρα είναι η καλύτερή του).
    Περιμένω εναγωνίως αυτά που λες για τον γελοίο ( οχι τον Μούργο τον άλλον) περί Ζωές των Άλλων.
    Για τα όσκαρ στο Μίλκ δεν θα πω τίποτε άλλο ( εκτός βέβαια από αυτό του Πεν που ήταν δίκαιο) γιατί θα βγει ο Μούργος και θα με κράζει πως θέλω να σταυρώνω ντιγκιντάγκες στη πλατεία. Πράγμα που είναι ψέματα γιατί εγώ είμαι Ζυγός και ως τέτοιος δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι ομοφοβικός καθ ότι όλοι οι ζυγοί είναι επαμφοτερίζοντες γενικά. ( κοίτα κανονικά πρέπει σ αυτά που γράφω να τους βάζω ένα μάτσο ανθρωπάκια που γελάνε από πολύ μέχρι δακρύων αλλά βαριέμαι)

  11. aura μου κι εγώ το διάβασα όλο το ποστ! είδα και την ταινία και μου άρεσε πολύ πολύ! το τελευταίο βιντεάκι πολύ ανεβαστικό κυριολεκτικά! πολύ χαλαρή και η de generis και μη σου πω ότι αυτή ήξερε καλύτερα τη χορογραφία…οι άλλοι σαν να την είχαν ξεχάσει! χα χα! milk μου άρεσε πολύ. το gomorra θα σου έλεγα καλύτερα να το διαβάσεις. η μεταφορά του σε ταινία για εμένα ήταν ατυχής και σε μεγάλο βαθμό χανόταν η πραγματική πληροφορία που παρέχει για τη σημερινή Ιταλία το βιβλίο. παραπάνω κριτική…δεν τολμώ να κάνω…οι υπόλοιποι σχολιαστές φαίνονται πολύ διαβασμένοι…το προσωπικό μου γούστο εξέφρασα (μην πέσει να με φάει κανείς…)χιχι

  12. Παιδιά, μπορεί αυτό που θα γράψω να φανερώνει μεγάλη χαζομάρα ή μεγάλη ανασφάλεια εκ μέρους μου αλλά …

    😳

    … χαίρομαι πάρα πολύ ( μέχρι συγκίνησης, που λέει ο λόγος ) που διαβάζετε ό,τι γράφω και το βρίσκετε, έστω και λιγάκι, ενδιαφέρον . Πραγματικά δεν περίμενα με τίποτα, να διαβάσει κάποιος/α την ιστορία της Μ.Ι.Α. την οποία έψαξα και έγραψα κάτω από δύσκολες συνθήκες και μεγάλη πίεση χρόνου ( στην ουσία ανύπαρκτου ). Μεγάλο, τεράστιο ευχαριστώ ! Μακάρι να την είχα αποδόσει όπως ήθελα αλλά δε διαθέτω τέτοιου είδους ταλέντα …

    Αυτά . Ξεκινά ο μαραθώνιος απαντήσεων ! :mrgreen:

  13. Κροτ @

    Κροτάκι, δεν ήταν τίποτα σοβαρό, απλά, έπεσες πάνω σε ποστ-φαντομά ! Το κάνω εδώ και κάτι μήνες . Ανεβάζω ένα τραγούδι που με εκφράζει πολύ εκείνη τη στιγμή και θέλω να το δω ποσταρισμένο, και μετά από κάποιες ώρες το διαγράφω . Αν σου ξανατύχει, μην ξαφνιαστείς . Τα κουλά που κάνω είναι ! 😉

    Λοιπόν ! Λοιπόν ! Αν ο Δ.Δ. παίζει με τον Γούγλη και τ’όνομα του, και πέσει πάνω μας, θα έχουμε πολύ γέλιο .

    Μόλις άρχισε στην Ελλάδα η προβολή του » Οι Ζωές Των Άλλων «, ο Δ.Δ. γράφει κριτική και καταθάβει την ταινία ( πιο βαθιά δε γίνεται )! Μιλάμε για πολύ θανατερή κριτική, αν θυμάμαι καλά . Η ταινία από τους υπόλοιπους παίρνει θαυμάσιες κριτικές και στις λίγες αίθουσες που παίζεται, σπάνε τα ταμεία και ανοίγουν οι σαμπάνιες . Εβδομάδες μετά, και χωρίς καμιά διαφήμιση, η ταινία συνεχίζει να κόβει τρελλά εισιτήρια, κυρίως γιατί μεταφέρεται » από στόμα σε στόμα » το πόσο καλή είναι .

    Και τότε ο Δ.Δ. πηγαίνει, με την ουρά στα σκέλια, και ξαναβλέπει την ταινία και παίρνει Ο,ΤΙ είχε πει ΠΙΣΩ !! Χα χα ! Γράφει ολόκληρο άρθρο-απολογία στον » Τ » για το πόσο φοβερή ταινία είναι, καταπληκτική, και πόσο μεγάλο λάθος έκανε και ό,τι μάλλον ήταν προκατειλημμένος στην αρχή, και ζητάει συγγνώμη κλπ κλπ . Μιλάμε για τη μέρα με τη νύχτα !! 😆 ΤΟ rezili !

    Η Αμελί ήταν μία γλύκα, μου άρεσε πολύ και η αρχή και η μέση και το τέλος, και το σάουντρακ νομίζω ότι είναι ένα από τα καλύτερα που έγιναν ποτέ τα τελευταία χρόνια . Όμως, ένα όμορφο, σύγχρονο παραμύθι δεν ήταν κι αυτή ?

    Το Wall-E μου άρεσε μέχρι τη μέση ( μου θύμισε τον Ε.Τ.), στη συνέχεια με κούρασε αρκετά εως πολύ . Για τις άλλες δυο συμφωνούμε, τα έχουμε πει και στο δικό σου μπλογκ . Για τον Ιστγουντ δεν μιλάω, θέλω να τα’χω καλά με τον Τεό, χα χα ! Χωρίς πλάκα, αν εσύ είσαι στη μια άκρη και ο Τεό στην άλλη ως προς τον Κλιντ … εγώ είμαι στη μέση ! 😉

    Renata @

    Είδες ? Είδες ? Ωραίο το Τορίνο ! ( και η ταινία και το αμάξι και η πόλη, μη σου πω ! )

    Κι εγώ συγκινήθηκα γιατί ο χαρακτήρας του Κλιντ ( ειδικά στο σπίτι μετά την κηδεία της γυναίκας του ), μου θύμισε εμένα τον τελευταίο καιρό … Για τέτοια καλοσύνη μιλάμε χε χε !

    Γράψε και για το Σλαμντογκ, έτσι ? Θα περιμένω !!!! 🙂

  14. zamuc @

    Διάβασες για τη Μ.Ι.Α. ! Και είσαι καλά και σχολιάζεις ! Χαίρομαι πολύ-πολύ !!

    Αχ, zamuc μου τα Κύθ… εε … τα Γόμορρα ποτέ δε θα τα βρούμεεε … Τα έβαλα ένα βράδυ στο ντιβιντί, είδα 10′, ήμουν ψόφια, κοιμήθηκα . Μετά από δύο μέρες, επιμένω, τα ξαναβάζω στο ντιβιντί, είδα άλλα 20′, ήμουν ψόφια, κοιμήθηκα . Δε με θέλει, δε με θέλει . Λάθος στιγμές διάλεξα . 😥

    Το Φροστ/Νίξον το υπολόγιζα για απόψε, τώρα όμως απαντώ σε εσάς . Μέσα στην εβδομάδα θα το δω οπωσδήποτε ! 😉

    Και ναι ! Σήμερα που πρέπει να ξυπνήσω νωρίς και να οδηγήσω θα ακούσω επιτέλους Δανίκα ! Γιατί τις άλλες μέρες, ο Δανίκας μιλάει κι εγώ κοιμάμαι …

  15. Μούργος @

    ( Πέρα από το » Βραβείο Τεοκαφ » … ) Κερδίζεις 5 ( ΠΕΝΤΕ ! ) οικογενειακές συσκευασίες απορρυπαντικού πλυντηρίου για το σωβρακάκι σου ( ακριβώς όσες χρειάζεται δλδ για να καθαρίσει ), ένα ΜΕΓΑΛΟ ευχαριστώ από μένα και, βεβαίως-βεβαίως, την υπέροχη παρουσία μου στη Λάσπη !!! 😈

    teokaf @

    Λαμβάνω υπ’όψιν μου όσα γράφεις για Γόμορρα και Νίξον ( θενκς ! ), για το Δανίκα διαβάζεις την απάντηση μου στην Κροτ, τα περί Ίστγουντ τα κρατάω στο νου μου, για το Million Dollar συμφωνώ ( εκτός από αυτό περί Μπέργκμαν διότι έχω δει ελάχιστο και δεν έχω γνώμη ), στον Τέλη δεν έχω φάει ποτέ ( καλό ή κακό ? ), οι Ζυγοί τρελλαίνουν άνθρωπο αλλά εγώ έχω λατρεμένους φίλους Ζυγούς, και ως ακάματο Κριάρι θα κάνω εγώ τη » βρώμικη » δουλειά για σένα .

    😆 😆 😆 😆 😆 😆

    Ok ?

  16. chichipiru dearest @

    Δε θα σε φάει κανείς εδώ μέσα !! Δε θα επιτρέψω κανέναν να φάει κάποιον εδώ μέσα ( ακόμη και τον Μούργο στο δικό του μπλογκ τον τρώμε ) !!

    Το ποστ έχει ένα σωρό πράγματα να σχολιάσει κανείς και πάνω από όλα τη Μουσική ( τα περισσότερα με μουσικές αφορμές τα γράφω ). Γράφουμε το μακρύ και το κοντό μας χωρίς » δήθεν ύφος » και προκατάληψη, γι’αυτό και κουβεντιάζουμε ωραία . 😉

    Τα ( Σόδομα και τα ) Γόμορρα λέω να τα διαβάσω προς το καλοκαίρι ( τα αδιάβαστα βιβλία μου με κοιτούν και μου πετούν γιαούρτια τώρα που σου γράφω ). Σου άρεσε το βιβλίο, κατάλαβα καλά ? Αυτόν τον τύπο τον κυνηγά η Καμόρα και νομίζω ότι αν έβγαιναν οι όποιες λεπτομέρειες στην ταινία, θα γινόταν πανικός κι εκείνος τώρα θα έβλεπε τα ραδίκια ανάποδα . Δεν συμφέρει, νομίζω .

    Η Ντε Τζενέρις έχει πολύ γέλιο, χορεύει συχνά στο σόου της ( μέχρι και βιντεάκι που χορεύει με τον Ομπάμα, όταν τον είχε καλεσμένο, έχω πετύχει ! ). Σούπερ η χορογραφία !!

    Το διάβασες ! Το διάβασες ΟΛΟ ! Θα βγάλω μπλουζάκια με logo » Διάβασα ποστ της Aura Voluptas και ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ » . » You like me ! You really like me !» ( αλά Jim Carrey στη Μάσκα ). Φιλάκια ! 😀

  17. Αυτή τη σκηνή την ζω κατ επανάληψη. Φορτώνω και μετά όποιον πάρει ο χάρος! Yeaaa! 😉

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 18, 2009 at 18:33
    • Permalink

    Αίσχος που δεν έχεις φάει στον Τέλη. Το καλύτερο φαγάδικο για χοιρινές μπριζόλες (και μόνον γιατί δεν έχει τίποτε άλλο) της Αθήνας. Να το επισκεφτείς.
    Αίσχος διπλό γιατί δεν έχεις δει τις άγριες φράουλες, την 7η σφραγίδα και το Φάνη και Αλέξανδρος.
    Και τώρα τα μεγάλα ευχαριστώ. Σ ευχαριστώ σ ευχαριστώ σ ευχαριστώ Σ ευχαριστώ σ ευχαριστώ σ ευχαριστώ Σ ευχαριστώ σ ευχαριστώ σ ευχαριστώ Σ ευχαριστώ σ ευχαριστώ σ ευχαριστώ
    γιατί εκεί που διάβαζα το σχόλιό σου για τις Ζωές των άλλων για τον γελοίο κομπλεξικό π σύζυγο της Δαμανάκη και πήγαινα να κάνω χαρακίρι στο τέλος τα διόρθωσες όλα ( αυτό και αν είναι χάπι εντ Κροτ) Διότι εγώ έχω την ίδια άποψη με την αρχική του ιδέα για το έργο. Φυσικά για άλλους λόγους είμαι σίγουρος. Αν δεν κουράζω το ρημάδι το ποστ σου θα την εκφράσω όταν μου πεις το οκ.
    Προς το παρών μου έχεις βάλει δουλειά για το σπίτι και μάλιστα για να αγοράσω τον δίσκο ” Kala “ για να δω τι παίζετε.

  18. ααααααα, καλα τι φτυσιμο ειναι αυτο απο τους θαμωνες του μπλογκ σου (και την ιδιοκτητρια) 👿
    και καλα ο μπαρμπας εχει αλτζχαιμερ και μπορει να λεει οτι θελει αλλα οι αλλοι;
    τι κακο και αυτο, οπου παω με φτυνουν 👿
    (και ειμαστε και το ιδιο ζωδιο)
    .
    σαν πολυ δεν ασχοληθηκατε με τον δανικα

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 18, 2009 at 23:29
    • Permalink

    Τι σου είναι ρε παιδί μου αυτός ο Μούργος πραγματικά Σάυλοκ.
    Ξέρετε γιατί τον έχει πιάσει πανικός ρε παιδιά;
    Δ. Δανίκα αγόρι μου όχι δανικά, μην τρομάζεις.
    Δεν πρόκειται να σου ζητήσει κανένας που έπαθες συμφόρηση .

  19. Renata @

    Ρενάτα σε καταλαβαίνω … Και νομίζω ότι ήρθε η ώρα να απαντήσω στην πρόσκληση σου για το μπλογκοπαίχνιδο ( αύριο ή μεθαύριο ) . Μου φαίνεται ότι είμαστε στο κατάλληλο mood ! 😉

    Teokaf @

    Δε θέλω να σε πάρω στο λαιμό μου για το Kala . Μη βιαστείς . Άκουσε πρώτα στο Γιουτούμπι κάποια από τα τραγούδια και μετά αποφασίζεις . Δεν είναι για όλα τα γούστα η Μ.Ι.Α. . Είναι λίγο περίεργη η μουσική της ( εμένα μου αρέσει, χωρίς να τρελλαίνομαι ) .

    Νομίζω ότι βαθιά … πολύ βαθιά μέσα μας … όλοι … λίγο-πολύ … συμφωνούμε με τον Δ.Δ. … αλλά … αρνούμαστε να το παραδεχτούμε … ( μουσική από το Ψυχώ ) 😯

    Γράψε ό,τι θες για τις Ζωές Των Άλλων, σου δίνω το ελεύθερο ! 😉

    Θυμάμαι όταν την είδα ότι, για μια ψιλοάσχετη με το θέμα όπως εγώ, ήταν αρκετά διαφωτιστική για την κατάσταση στην Α. Γερμανία . Κάποιες στιγμές είχα πιάσει τον εαυτό μου να ψιλοβαριέται αλλά το τελευταίο μισάωρο ήρθε και τα σάρωσε και τα αναποδογύρισε όλα . Η κορύφωση φυσικά ήρθε στο τέλος κι έφυγα από την αίθουσα καταγοητευμένη . Χάρηκα όταν πήρε το Όσκαρ και θα την ξαναδώ κάποια στιγμή στο ντιβιντί . Αυτά .

    Και δε θα απολογηθώ για τον Μπέργκμαν !! Καλά να είμαι και θα εντρυφήσω και σ’αυτόν κάποια στιγμή ΕΝΤΑΞΕΙ ?? Την 7η Σφραγίδα την έχω δει στο κανάλι της Βουλής και μου άρεσε πολύ, έχω πετύχει κι έχω δει τα 2/3 από το Φάνι και Αλέξανδρο και ένα βράδυ η ΕΤ3 είχε τις Άγριες Φράουλες αλλά δεν άντεξα να τις δω μεταμεσονύχτια . Είμαι μικρή ( στο μάτι ) και ανόητη και δεν με πειράζει ΚΑΘΟΛΟΥ ! 😀

    Και ο Δανίκας είχε δώσει 7/10 στο Heartbreak Kid με τον Ben Stiller( πώς το έλεγαν εδώ ? Δέκα Μέρες Διακοπές ? ) και είχε λέει ξεκολωθεί στα γέλια, και αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση ( ο Δανίκας γελάει σε αμερικάνικη ταινία ?? ), και όταν πήγα να τη δω, γέλασα το πρώτο μισάωρο και μετά παρακαλούσα να τελειώσει η μλκια !! Άσχετο, αλλά ήθελα να το γράψω . 👿

    Και ο Τέλης μπορεί να περιμένει . Όχου !

    Μούργος @

    ΠΑΣ ΚΑΛΑ ??? Ολόκληρα δώρα και βραβεία σου δίνουμε κι εσύ λες ότι σε φτύνουμε ??? Σήμερα έβρεξε . Το παρανόησες . 👿

    Κριαράκι Μουργάκι ? Παίρνεις πόντους για το ζώδιο ( η αλληλεγγύη των Κριών ). Αν αλλάξεις γνώμη και για τις γάτες … το ξανασυζητάμε … 🙄

    Και σταμάτα να ζηλεύεις που ασχολούμαστε με τον Δανίκα και όχι μ’Εσένα !!! 👿
    Χώνεψε το !! ( Άντρας-Κριός : τα πάντα περιστρέφονται γύρω από αυτόν ) . Τς, τς, τς …

  20. teokaf @

    Αχά ! Η μειωμένη όραση του Μούργου . Μπέρδεψε τους τόνους . Σωστός .

    Την Παρασκευή στην ΕΤ1 προβάλλεται το » Έλα Να Δεις » . Φοβερό timing με τους κινηματογράφους ???

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 19, 2009 at 08:05
    • Permalink

    Οι ζωές των άλλων είναι μια ταινία για την οποία έγινε μεγάλη φασαρία χωρίς λόγο. Τουλάχιστον στην Ελλάδα δεν θα πρέπει να υπήρχε αυτή η φασαρία.
    Το καλλιτεχνικό μέρος της ταινίας είναι μέτριο. Τίποτε το ιδιαίτερο, σαν μια πολύ καλή Ελληνική ταινία της μεταπολίτευσης ( το θέμα είναι βέβαια άντε βρές την στην Ελλάδα) απ την άλλη όμως υπήρχε το πολιτικό – κοινωνικό μέρος της. Και εκεί όμως με άφησε αδιάφορο η ουσία που περιγράφηκε απ τους Έλληνες κριτικούς και μη. Η παρακολούθηση της ιδιωτικής ζωής κλπ πράγματα που η Ελλάδα τα έχει ζήσει και δεν ήταν δα και η μεγάλη αποκάλυψη. Πιστεύω όμως πως η αποκάλυψη για τον Έλληνα ήταν σε άλλο επίπεδο. Πρωτόγνωρο για την Ελλάδα και την δημοκρατία μας. Πως μετά από την ένωση της Α με την Δ Γερμανία όλα τα στοιχεία δόθηκαν στην δημοσιότητα χωρίς να φοβάται η Δημοκρατία της Γερμανίας αντεκδικήσεις κλπ , στην Ελλάδα αυτού του είδους η δημοκρατία δεν υπάρχει ( παρ ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι κλπ )
    Κάτι άλλο σε σχέση με τα Όσκαρ και την γενική βλακεία που τα διέπει όταν υπάρχει κάτι πολιτικό. Την ίδια χρονιά διαγωνίσθηκε μαζί με το έργο περι ου ο λόγος και ο Λαβύρινθος του Πάνα ( ένα βαθιά αριστερό και καλλιτεχνικό έργο) που πήγε άπατο γιατί ήταν ακριβώς αριστερό.

  21. ουφ ησυχασα (πεστο ρε μπαρμπα οτι μιλατε για τον δαμανακη) 😀
    .
    να αλλαξω γνωμη για τις γατες;
    δεν αλλαζω πλανητη καλυτερα 😆
    .
    τωρα το θυμηθηκα
    δεν εχεις παει στον τελη;
    δεν εχεις φαει στον τελη;
    δεν ξερεις τον τελη;
    ελεοςςςςςςςςςςςς
    που ζεις;
    ταχιστα!!!
    (ειναι και πατριδα ο τελης)

  22. Συμφωνώ απόλυτα με τον Teokaf για τις Ζωές. Καλή αλλά όχι κάτι εξαιρετικό είναι η άποψη μου, η οποία δεν άλλαξε ποτέ 🙂
    Συμφωνώ και με την ανάλυση του περί ρουφιανιάς + παρακολούθησης
    Συμφωνώ και για το Λαβύρινθο που είναι πολύ ανώτερη ταινία αλλά το «πήγε άπατο» φίλε Teokaf είναι ολίγον ανακριβές γιατί μπορεί να έχασε σκανδαλωδώς το ξενόγλωσσης αλλά πήρε 3 άλλα OSCAR από τα 6 για τα οποία ήταν συνολικά υποψήφιο

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 19, 2009 at 21:55
    • Permalink

    Ναι σωστά zamuc αλλά αν εξαιρέσεις αυτό της φωτογραφίας τα άλλα ήταν μικρότερης αξίας. Η ταινία ήταν για πολύ καλύτερη θέση γενικά ( αν και του Σκορτσέζε νομίζω ήταν καλύτερη ούτως ή άλλως)
    Ρε Μούργο είσαι σίγουρος για τον Τέλη; Έχει πολύ μικρό κεφάλι δεν μου μοιάζει για παγουράς.

  23. teokaf + zamuc @

    Α ! Ο Λαβύρινθος Του Πάνα … Τι υπέροχη ταινία ! Εξαίσιο αλληγορικό παραμύθι που συνδυάζει ονειρικές εικόνες και ωμή βία . Από τη μια χάζευα μαγεμένη και από την άλλη έκλεινα τα μάτια από την τρομάρα μου . Από εκεί δεν είναι και το gravatar σου Teokaf ( χι χι χι ) ??

    Εμένα είτε το έπαιρνε ο Πάνας είτε οι Ζωές ( το Όσκαρ ) το ίδιο θα χαιρόμουν . Άλλες οι χάρες της μιας, άλλες της άλλης . Και για τον Πάνα χάρηκα ακόμη περισσότερο, κι ας μην το πήρε, γιατί δεν ήταν λίγες οι υποψηφιότητες και οι νίκες μιας ξενόγλωσσης ταινίας στα καρα-αμερικάνικα Όσκαρ . Δεν είναι συνηθισμένο κάτι τέτοιο . ++ η εκπληκτική μουσική του !

    Επιμένω επίσης ότι οι Ζωές μου άρεσαν πολύ κι ας μην μπορώ να κάνω ειδικές αναλύσεις . Η αναπαράσταση της εποχής φοβερή, το σενάριο πάρα πολύ ωραίο και οι ερμηνείες ε-ξαι-ρε-τι-κές ( ειδικά εκείνου που δε θυμάμαι το όνομα του, που τους παρακολουθούσε, κι ας μιλούσε ελάχιστα – Θεός σχωρέσ’τον ) .
    Αλλά βρε παιδιά, είδα και το Μπάαντερ-Μάινχοφ φέτος και … αυτοί εκεί στη Γερμανία, άλλους ηθοποιούς δεν έχουν ? Όλο οι ίδιοι παίζουν ! 😆

    Μούργος @

    Καλά ντε ! Αυτός ο πατριώτης ο Τέλης, delivery κάνει ??
    Δεν έχω χρόνο λέμε ! 👿

    ΝΙΑΟΥ !!! 😈

  24. μπαρμπα, πιο πατριδα δεν γινεται (κοντοχωριανος ειναι)
    .
    ντελιβερι ο τελης;
    θες να παθω εγκεφαλικο και φυγω στο ανθος της ηλικιας μου (ο τεο πρεπει να φυγει πρωτος)
    ειμαστε καλα;
    πρεπει να πας εκει και οσο περιμενεις τις μπριζολες σου, ο τελης θα σου πεταει (κυριολεκτικα) μικρες μπριζολιτσες ψημενες για να κοψεις λιγο την πεινα σου (ετσι εκανε τουλαχιστον τα παλια καλα χρονια)

    • αγκνιρα
    • Posted Μαρτίου 20, 2009 at 01:06
    • Permalink

    Άουρα, τα κατάφερα επιτέλους να διαβάσω το ποστ σου. Πολύ ενδιαφέρον! Έχουμε πολλούς Ταμιλ πρόσφυγες εδώ, στο εντωμεταξύ έχει ενηλικιωθεί και η δεύτερη γενιά. Σήμερα άκουσα από έναν συνάδελφο μια ιστορία για μια κοπελίτσα Ταμιλ που έχει μεγαλώσει εδώ και μιλάει άπταιστα την εγχώρια διάλεκτο και που ήθελε να διοριστεί σε μια δημόσια υπηρεσία, όπου της είπανε κατάμουτρα ότι δεν μπορούν να προσλάβουνε άνθρωπο με σκούρο πρόσωπο σ’ αυτή τη θέση στο γκισέ! 😦

    Συμφωνώ μαζί σου για την Ζωή των άλλων. Είναι ένα πολύ καλό έργο, με καλούς ηθοποιούς, μ’ άρεσε πολύ. Ενδιαφέρον που ο τεο το βλέπει σε συνάρτηση με το ελληνικό πολιτικό παρελθόν. Μάλλον για να το καταλάβει κανείς καλά πρέπει να έχει ζήσει τους γερμανούς από κοντά.

    Έχεις δίκιο, οι καλοί ηθοποιοί στην Γερμανία είναι λίγοι, γιαυτό τους βλέπεις συνέχεια σε διαφορετικούς ρόλους! Κι εγώ το έχω προσέξει.

    Ελπίζω να ξαναγράψεις πάλι τέτοιο μακρύ ποστ! 😀

  25. Μούργε, δεν πέτυχε γμτ ??? ( για το εγκεφαλικό λέω ! ) 😈

    Πιάσε – πέτα μπριζολέτα ?? Να μου λείπει !! Θα του τις πετάω πίσω ! 👿

    αγκνιρα @

    Χαίρομαι, είμαι χαρούμενη, μου έδωσες μεγάλη χαρά που διάβασες το ποστ !

    Βρήκα στατιστικά στοιχεία για τους Ταμίλ, ψάχνοντας για το ποστάκι μου και πράγματι είναι χιλιάδες σε ολόκληρο τον κόσμο . Καλύτερα, γιατί στην πατρίδα τους κοντεύουν να τους αποτελειώσουν .

    Φοβερό το γεγονός που ανέφερες και σ’ευχαριστώ . Τόσο ρατσιστές οι Ελβετοί ? Πίσω από έναν γκισέ θα ήταν το κορίτσι, για όνομα του Θεού, με το δέρμα της σκέφτεται ??

    Αμάν, αγκνιρα, ξέχασα ότι ο Τεο έχει την Κατοχή πρόσφατη . Σωστήη ! 😉

    Όσο για τους ηθοποιούς … λες ? Μήπως οι συγκεκριμένοι είναι απλά οι πιο international και τους χρησιμοποιούν συνέχεια στις ταινίες που εξάγουν ?

    Το επόμενο ποστ δεν είναι μεγάλο, αλλά είναι πολύ ΚΑΚΟ … Χα χα χα ! Άλλη φορά τα γιγαντοποστ, όταν θα έχω χρόνο . Σ’ευχαριστώ και πάλι ! Φιλιά !! 😀

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 20, 2009 at 03:24
    • Permalink

    Και επιτέλους ο teokaf πετάει την μάσκα του και ναι είναι φιλογερμανός μέχρι το κόκκαλο. Αφού το όνειρο μου είναι να ζήσω στο Μόναχο ( και ποιανού δεν είναι θα μου πεις). Αύριο τα υπόλοιπα.
    Ναι Μούργο συνεχίζει να κάνει το ίδιο ο Τέλης ( επειδή είμαστε εγώ και ο κολλητός στο χολ οφ φειμ του μαγαζιού καμιά φορά θα μας πετάξει ολόκληρο το γουρούνι). Πάντως Μούργο θα πρέπει να ομολογήσεις πως αυτός και ο αδερφός του έχουν πάθει μετάλλαξη και όσο περνάν τα χρόνια μοιάζουν οι ίδιοι με γουρουνάκια.

    • αγκνιρα
    • Posted Μαρτίου 20, 2009 at 13:30
    • Permalink

    Αουρα, μια σύντομη απάντηση: όχι, δεν είναι ρατσιστές «οι Ελβετοί». Αλλά υπάρχει και στην Ελβετία ένας λανθάνων ρατσισμός. Αυτή η ιστορία είναι ακραία περιπτωση, δεν έχω ξανακούσει να σου το πετάνε έτσι στα μούτρα. Γενικά εδώ ο κόσμος είναι «they mind their own business». Γιαυτό και δεν ακούς συχνά για ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον ξένων όπως αλλού.

  26. teokaf @

    Έπεσες στην παγίδα της » μαιευτικής μεθόδου » τούτου εδώ του βλογ … Και τώρα απάντησε : Πού είναι τα υπόλοιπα ??? 👿
    Στου Τέλη, όσο περνάν τα χρόνια, το ίδιο παθαίνουν και οι πελάτες ?? 😯

    αγκνιρα @

    Παντού υπάρχει ρατσισμός αγκνιρα μου … Το πως ένιωσε αυτή η κοπέλα δεν αντέχω να σκέφτομαι . 😦
    Τουλάχιστον ελπίζω να έχει την υπηκοότητα γιατί στο θέμα αυτό, εδώ στην Ελλάδα, είμαστε για πολύ ξύλο !

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 21, 2009 at 08:09
    • Permalink

    Τα υπόλοιπα:
    Οι Γερμανοί τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει μια πραγματικά σοβαρή δουλειά στον κινηματογράφο. Αυτή δεν έχει να κάνει με το καλλιτεχνικό μέρος του πράγματος ( το επίπεδο του οποίου είναι μέτριο) αλλά με το νόημα των ταινιών που παράγουν. Όλες τους ( τουλάχιστον αυτές που φτάνουν εδώ) έχουν να κάνουν με ένα σχολιασμό είτε πολιτικό είτε κοινωνικό. Ριζοσπαστικό τις περισσότερες φορές, απλά περιγραφικό άλλες. Το θέμα είναι πως αυτό δείχνει πως η κοινωνία τους παράγει. Ιδέες. Κάνει την αυτοκριτική της για το παρελθόν της. Και μια κοινωνία που έχει την δύναμη να κάνει την αυτοκριτική της θα πάει μπροστά ( Βλέπε ΗΠΑ, Ιταλία, δειλά-δειλά Εβραίοι ) εν αντιθέσει με άλλες χώρες ( Ρωσία, Ιαπωνία, Τουρκία) που το μέλλον τους θα είναι περιορισμένο αν δεν το κάνουν.

  27. Αααα … μάλιστα .

    Δλδ για εμάς εδώ, που φέτος βγάλαμε ταινίες με τίτλους π.χ. » Σούλα Έλα Ξανά «, » Αυστηρώς κατάλληλο «, » Πεθαίνω για σένα «, μπορούμε να βγάλουμε και τα ανάλογα συμπεράσματα, ε ? 😕 😆

    ( Πάντως οι φίλοι σου οι Γερμανοί έχουν κάνει σπουδαίο σινεμά και στο παρελθόν . Εγώ θυμήθηκα μάνι-μάνι τον Φασμπίντερ και το Βέντερς – πολύ καλλιτεχνικός τύπος ο Βιμ – αλλά και το Υποβρύχιο του Πέτερσεν . Έκαναν μια διεθνή «κοιλιά» την προηγούμενη δεκαετία και επανέκαμψαν, αυτό εννοείς μάλλον … )

    • teokaf
    • Posted Μαρτίου 22, 2009 at 01:24
    • Permalink

    Ναι αυτό (αν και δεν είμαι φαν αυτών που ανέφερες εκτός από το Παρίσι Τεξας και τα φτερά του έρωτα με τον απίστευτο Κειβ)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: