Παράκαμψη πλοήγησης

Daily Archives: 16 Μαρτίου, 2009

Με αφορμή το σχόλιο του Τεοκαφ στο προηγούμενο ποστ και το λινκ που έστειλε .
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=84&artid=4505664

Τεο, άργησα πολύ αλλά, απαντώ !

Οι περισσότερες κριτικές του Δημήτρη » Hate to love / Love to hate « Δανίκα είναι σχεδόν πάντα γεμάτες spoilers κι αυτό μου τη δίνει . Έτσι τις διαβάζω πάντα αφού δω τις ταινίες που μ’ενδιαφέρουν . Και για τον ίδιο λόγο άργησα επίτηδες να δω το λινκ σου …

Το συγκεκριμένο άρθρο το διάβασα και στον Ταχυδρόμο το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής, μετά την επιστροφή μου από την προβολή του Slumdog Millionaire . ΠΟΥ πήγε το μυαλό του ανθρώπου, ΠΟΥ το έφτασε και ΤΙ μας είπε !!! Χαααα !!! Ο Χαρδαβέλλας είναι οδοντόκρεμα μπροστά του . Δώστε ΤΩΡΑ τηλεοπτική εκπομπή στον Δανίκα » Οι ΣινεΠύλες Του Ανεξήγητου » . Το απαιτεί ο » λαός » του ! Μας κάνουν πλύση εγκεφάλου και δεν το έχουμε πάρει είδηση . Ευτυχώς που υπάρχει ο Δ.Δ. να μας πετάει την αλήθεια κατάμουτρα .

Για να πούμε όμως και του στραβού το δίκιο, έπιασα τον εαυτό μου να συμφωνεί με τις τελευταίες προτάσεις του άρθρου του . Όλα κι όλα . Το Slumdog είναι μια  καλή ταινία, μια πανέξυπνη ιδέα που σκηνοθετήθηκε άψογα αλλά το παραλήρημα των τελευταίων μηνών γύρω από αυτή, το βρήκα υπερβολικό . Να τονίσω επίσης ότι στις ίδιες σελίδες του περιοδικού φιλοξενήθηκε και μια πιο ψύχραιμη ματιά πάνω στην ταινία, αυτή του Δ. Πολιτάκη, η όποια και με εκφράζει περισσότερο .

Πέρασα πολύ καλά βλέποντας το Slumdog . Θεωρώ ότι είναι μια εντυπωσιακή ταινία με μια πολύ πρωτότυπη αφήγηση . Η ιστορία είναι εξωπραγματική, από τις περιπτώσεις που αναφωνείς » αυτά γίνονται μόνο στο σινεμά ! » . Κανονική » παραμύθα » . Μόνο που η ζωή στην Ινδία δεν είναι έτσι, και εμένα δε μου φάνηκε ότι ο σκηνοθέτης αγνόησε αυτό το στοιχείο ή ότι το χειρίστηκε πολύ επιδερμικά, όπως κατηγορήθηκε ότι έκανε . Όταν βγήκα από την αίθουσα, η χαρά και το αισιόδοξο μήνυμα της ταινίας είχαν μέσα μου την ίδια βαρύτητα με τη στενοχώρια για τις άθλιες συνθήκες ζωής των φτωχών Ινδών . Οι εικόνες από την παραγκούπολη της Βομβάης δεν είχαν σε καμία περίπτωση σβηστεί από μέσα μου . Εξάλλου και οι ίδιοι οι μελοδραματικοί Ινδοί ξορκίζουν τη δυστυχία τους και προσπαθούν να ξεχνούν τα βάσανα τους μέσω των πολύχρωμων ταινιών του Bollywood . Γιατί να » πυροβολούν » τον Danny Boyle λοιπόν ? Δεν είναι πάντοτε υποχρεωτικό να ψυχοπλακώνεις τον θεατή μέχρι να πει » ήμαρτον » για να του επιστήσεις  την προσοχή στα προβλήματα ενός λαού . Μπορείς να του χαρίσεις και ένα χαμόγελο στο τέλος, να τον αφήσεις να πάρει και μια βαθιά ανάσα . Ίσως και να σε » ευγνωμονήσει » από μέσα του για αυτό, όταν πάει σπίτι του . Εμένα πάντως, πάνω από όλα, μου έμεινε στο νου η Αξιοπρέπεια και η Ακεραιότητα του ήρωα . Αυτά τα πέρι μαρτυρίας και παθητικότητας του Δ.Δ. τα κάνω γαργάρα . Έλεος !

Προσωπικά το στυλ του Boyle μου αρέσει  πολύ . Και δεν είναι όλοκληρο το Slumdog ένα τεράστιο βίντεο κλιπ, αλίμονο ( Και ΠΟΙΟ είναι το πρόβλημα με το βιντεοκλιπίστικο στυλ επιτέλους ? Σάμπως κι αυτό δε θέλει ταλέντο ? Μπορούν όλοι να κινηματογραφήσουν έτσι ? ) . Εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας μου ( τότε ) και όντας φρεσκότατη σινεφίλ, θυμάμαι ότι είχα πάθει την πλάκα της ζωής μου όταν είδα το Trainspotting στον κινηματογράφο και το είχα τοποθετήσει αυτομάτως στο προσωπικό μου Τοπ 3 ( εντάξει, δεν είχα δει και πάαρα πολλές ταινίες μέχρι τότε ) . Σήμερα παραμένει αγαπημένη μου ταινία αλλά μπορώ να τη δω με » άλλο μάτι » και να την κρίνω διαφορετικά . Όλα παίζουν το ρόλο τους .

Να τολμήσω να παρατηρήσω ( με αφορμή το Trainspotting και σκεπτόμενη το Slumdog ), ότι τελικά ο Boyle φροντίζει πολύ τους ηθοποιούς του, τους αναδεικνύει και τους καθοδηγεί άψογα . Υπάρχουν ασφαλώς οι πρωταγωνιστές, αλλά στο μυαλό σου μένει τελικά η συνολική εικόνα, ολόκληρο το cast ( δεν είναι τυχαία τα βραβεία ) . Και στο Slumdog τα απίστευτα πιτσιρίκια κλέβουν κυριολεκτικά την παράσταση, θυμάσαι τον Τζαμάλ αλλά εξίσου θυμάσαι και τον παρουσιαστή του παιχνιδιού, ο αστυνομικός στο τμήμα σου κάνει την ίδια εντύπωση με το μαφιόζο-εκμεταλλευτή των παιδιών.  Επίσης φροντίζει πάρα πολύ τη μουσική επένδυση των ταινιών του ( και από το Trainspotting είχαν βγει πολλά hits ) . Αδύνατον να σκεφτείς έστω μια σκηνή του Slumdog χωρίς τη μουσική του .

Από εκεί και πέρα όμως, τίποτα περισσότερο . Πήγα προετοιμασμένη να δω μια εκδοχή του αμερικάνικου ονείρου αλά ινδικά, λίγο τραβηγμένη από τα μαλλιά και όμορφα κινηματογραφημένη, χωρίς να έχω μεγαλύτερες προσδοκίες . Δεν ήταν η καλύτερη ταινία που είδα φέτος, δεν είναι αυτή που θα θυμάμαι και θα ριγώ, δε θα επιθυμίσω να την ξαναδώ στο άμεσο μέλλον . Θα κουβαλάω όμως μέσα μου τις σκληρές εικόνες του φιλμ, θα πάρω οπωσδήποτε τo OST του και αν το πετύχω αργότερα σε κανένα τηλεοπτικό κανάλι, σίγουρα θα κάτσω να το δω .

 

Third World Democracy … I got more records than the K.G.B. … So, uh, no funny business … Are you ready y’all ?

 
Vodpod videos no longer available. 

 

 » Τί προτιμάς ? Να μείνω εδώ και να φροντίζω εσένα και τα παιδιά  ή  να φύγω για να φροντίσω χιλιάδες ανθρώπους και να σώσω ζωές ? «

Αγγλία 1977 . Η Kala Pragasam πρέπει να πάρει μια μεγάλη απόφαση, καθοριστική για εκείνη και τα παιδιά της . Ο  άντρας της έχει ήδη πάρει τη δική του και της έχει θέσει ένα μάλλον ρητορικό ερώτημα . Κι εκείνη ξέρει πολύ καλά ότι δεν μπορεί να τον μεταπείσει .

Ο Arul Pragasam είναι ένας νεαρός ακτιβιστής Ταμίλ από το νησί της  Σρι Λάνκα που εργάζεται στο Λονδίνο .  Μηχανολόγος μηχανικός, απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Φιλίας των Λαών της Μόσχας ( ιδρύθηκε προκειμένου να σπουδάσουν σ’αυτό νέοι από υπανάπτυκτες χώρες του τρίτου κόσμου ), μαρξιστής και μέγας βιβλιοφάγος, ονειρεύεται την επανάσταση της καταπιεσμένης  από την κυβέρνηση των σιναλέζων της Σρι Λάνκα ( πλειοψηφία στο νησί – βουδιστές ) μειονότητας των Ταμίλ ( παλαιότεροι ιθαγενείς – ινδουϊστές/χριστιανοί ) και την ιδρύση του ανεξάρτητου κρατιδίου του Ταμίλ Εελάμ στα βόρεια του νησιού . Η κατάσταση στη χώρα του είναι πλέον έκρυθμη, ο εμφύλιος προ των πυλών και τίποτα δεν μπορεί να τον κρατήσει στο αγγλικό έδαφος . Το 1975 ιδρύει το Επαναστατικό Φοιτητικό Κίνημα για την αυτονόμηση του Ταμίλ Εελάμ και το 1976  φεύγει για το Λίβανο προκειμένου να εκπαιδευτεί στον ανταρτοπόλεμο από παλαιστίνιους αντάρτες της Φατάχ . Επιστρέφει μετά από λίγους μήνες στην Αγγλία και ετοιμάζεται να φύγει για τη Σρι Λάνκα .

Μόνο που ο Arul έχει ξεχάσει στην πορεία μια » μικρή » λεπτομέρεια . Τη μοδίστρα γυναίκα του και τις δύο του κόρες, την Kali και την μόλις έξι μηνών Matanghi » Maya « ( αργότερα θα αποκτήσει και τρίτο παιδί, τον Sugu ) . Η Kala θα τον ακολουθήσει τελικά στη Σρι Λάνκα και ο γολγοθάς της οικογένειας θα ξεκινήσει . Ο Arul ως αντάρτης – επαναστάτης αλλάζει το όνομα του σε Arular, περνάει στην παρανομία και η επικοινωνία με την οικογένεια είναι πλέον δύσκολη . Βλέπει κρυφά τα παιδιά του, σχεδόν μια φορά το χρόνο, πάντα βράδυ και για μισή ώρα το πολύ . Παρουσιάζεται ως » θείος «, τους μιλάει, τους δίνει λίγες ρουπίες για να πάρουν παγωτό και εξαφανίζεται . Για ένα μικρό χρονικό διάστημα και για την ασφάλεια τους η Kala θα μετακομίσει με τα τρία της παιδιά στη Ινδία, θα επιστρέψει όμως για άλλη μια φορά στη Σρι Λάνκα για να ξαναπροσπαθήσει .

Το 1983 ξεσπά ο εμφύλιος και οι συνθήκες ζωής για τη Matanghi και τα αδέρφια της είναι άθλιες . Φτώχια, πείνα, φόβος . Το σχολείο που πηγαίνει θα καταστραφεί από βομβαρδισμό και η ίδια θα δει μικρούς συμμαθητές της να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια της . Το 1986 η μητέρα της θα αποφασίσει να επιστρέψει  μόνιμα στην Αγγλία και να απομακρυνθεί οριστικά από το σύζυγο – φάντασμα . Και η 9χρονη Maya, πίσω στη χώρα όπου γεννήθηκε, θα γνωρίσει για δεύτερη φορά την προσφυγιά . Η οικογένεια ζει αρχικά σε ένα άσυλο προσφύγων, τα παιδιά δεν μιλούν καθόλου αγγλικά, όλα πέφτουν πάνω στην πλάτη της νεαρής μητέρας . Πάλι φτώχεια και πείνα . Κόντρα σε όλα αυτά και χάρη στον αγώνα της Kala η οικογένεια τελικά θα επιβιώσει και η ζωή της θα βελτιωθεί .

 

 Στην κακόφημη γειτονιά όπου μεγαλώνει η μικρή Maya, πέρα από το να αισθανθεί στο πετσί της έννοιες όπως » μετανάστης «, » πρόσφυγας «, » ρατσισμός «, θα έρθει σε επαφή και με την κουλτούρα του δρόμου . Ακούει μανιωδώς χιπ χοπ και μυείται στην τέχνη του γκράφιτι . Καταφέρνει να μπει με υποτροφία στο κολλέγιο Καλών Τεχνών του Saint Martin στο Λονδίνο και να αποφοιτήσει ως εξαιρετικό ταλέντο . Από τις αρχές της δεκαετίας του 90 κάθε επαφή με τον επαναστάτη πατέρα της έχει κοπεί, αν και εκείνος, μετά την πτώση του σοσιαλισμού και βλέποντας των αριθμό των νεκρών συμπατριωτών του να αυξάνεται συνεχώς, έχει πια απομακρυνθεί από την ενεργό δράση, έχει αλλάξει πάλι το όνομα του ( A. R. Arudpragasam ) και έχει αναλάβει το ρόλο του πολιτικού διανοούμενου και επιστήμονα που προσπαθεί πλεόν μέσα από το διάλογο και τη συγγραφή βιβλίων να βοηθήσει στην εύρεση μιας λύσης για το ζήτημα του Ταμίλ Εελάμ .

Το 2001 η Maya θα ταξιδέψει ξανά στη Σρι Λάνκα όπου ο εμφύλιος μαίνεται ακόμη ( Μέχρι και στις μέρες μας η κατάσταση δεν έχει εξομαλυνθεί πλήρως αν και έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια και έχουν πεθάνει χιλιάδες άνθρωποι . Εδώ και δύο μήνες  μάλιστα, τα πράγματα έχουν πάλι χειροτερεύσει . Οι Ταμίλ μιλούν πλέον για γενοκτονία τους από τους σιναλέζους . ) . Οι άνθρωποι εκεί θα της μιλήσουν για την κατάσταση των Ταμίλ, θα της πουν για τον πατέρα της, για το πόσο σπουδαίος είναι και ότι τον θεωρούν ήρωα . Η πολιτική συνείδηση της θα αφυπνιστεί . 

Πίσω στην Αγγλία . Η Matanghi αλλάζει το όνομα της σε Μ.Ι.Α. ( Missing In Action ) . Ζωγραφίζει, γυρίζει φιλμς, γράφει τραγούδια . Όλα της τα έργα έχουν εμφανείς επιρροές από την πατρίδα της, οι στίχοι της μιλούν ενίοτε για τον πόλεμο των Ταμίλ, τη ζωή των μεταναστών, το ρατσισμό . Κερδίζει βραβεία ως graphic designer, αρχίζει να διαδίδει τη μουσική της στο ίντερνετ και σε χρόνο ρεκόρ γίνεται αστέρι του διαδικτύου . Το 2005 κυκλοφορεί το πρώτο της άλμπουμ . Θέλει να επικοινωνήσει με τον πατέρα της, να του δώσει το στίγμα της . Ονομάζει το άλμπουμ » Arular « με την ελπίδα εκείνος να το δει . Κι έτσι γίνεται . Η αντίδραση του ? Ένα τηλεγραφικό σχεδόν μήνυμα . » Θέλω να ξέρεις ότι είμαι πολύ περήφανος για εσένα . Σε παρακαλώ πολύ όμως να αλλάξεις τον τίτλο του δίσκου σου . Ο μπαμπάς σου . «

Ο δίσκος παίρνει πολύ καλές κριτικές, παρά το έντονο πολιτικοποιημένο προφίλ των στίχων και του art direction . Η μουσική της, ένα δυνατό κράμα multi ethnic ήχων, χιπ χοπ, ποπ, νεο-ντίσκο και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας, θεωρείται από πολλούς » το Μέλλον » . Το 2007 βγαίνει στην κυκλοφορία το δεύτερο άλμπουμ της » Kala « ( προς τιμήν της μητέρας της αυτή τη φορά ) . Η Μ.Ι.Α. είναι πλέον μεγάλο αστέρι . Οι κριτικοί την υμνούν, το περιοδικό Rolling Stone ανακηρύσσει το » Kala » καλύτερο άλμπουμ του 2007 ( με το » Magic » του B. Springsteen στη δεύτερη θέση ), το μεγάλο hit του δίσκου, το καταπληκτικό » Paper Planes « κερδίζει υποψηφιότητα για Grammy, ο Α. R. Rahman της ζητά να συνεργαστεί μαζί του για το σάουντρακ του Slumdog Millionaire στο τραγούδι « O … saya « . Νομίζω ότι ο Rahman έκανε την καλύτερη επιλογή στο πρόσωπο της Μ.Ι.Α. . Μόνο κάποια που έχει ζήσει, έτσι όπως έχει ζήσει εκείνη, θα μπορούσε να » αισθανθεί μουσικά » την ιστορία του Τζαμάλ . Το τραγούδι μπαίνει υποψήφιο για το Όσκαρ Τραγουδιού 2009 . Προσωπικά, δεν ξέρω αν το άξιζε, αναμφίβολα όμως είναι καλύτερο από το » Jai Ho « και ένα τέλειο παράδειγμα για το πόσο πολύ μπορεί, η κατάλληλη μουσική, να αναδείξει μια κινηματογραφική σκηνή . Ιδού η απόδειξη .

 

 Σήμερα …

Η Matanghi » Maya » Arulpragasam ( aka M.I.A. ) ζει στη Νέα Υόρκη με το σύζυγο της που είναι επίσης μουσικός . Τον προηγούμενο μήνα κι ενώ ήταν έγκυος 9 μηνών ( ! ), τραγούδησε ζωντανά  στην τελετή των Grammys και αποθεώθηκε . Την επόμενη ακριβώς μέρα γέννησε τον γιο της . Στις συνεντεύξεις της μιλά πάντα για την κατάσταση στη Σρι Λάνκα, ενώ όταν τη ρωτούν για τον πατέρα της απαντά ότι δεν του κρατάει κακία, είναι πια για εκείνη κάτι σαν » μύθος » και ότι το μόνο του λάθος ήταν το ότι παντρεύτηκε και έκανε τρία παιδιά .

Η αδελφή της Kali Arulpragasam, είναι μια πολύ επιτυχημένη σχεδιάστρια κοσμημάτων .

Ο A. R. Arudpragasam είναι 60 χρονών και έχει αφιερωθεί στη δουλειά του ως μηχανικός και εφευρέτης, ενώ συνεχίζει τη συγγραφή βιβλίων .

Η Kala Pragasam καμαρώνει την επιτυχία των παιδιών της και εξακολουθεί να μη θέλει να δει το σύζυγο της ούτε  ζωγραφιστό .

 

Trivia

* Το περίφημο ρεφρέν του Paper Planes γράφτηκε από τη Μ.Ι.Α. με αφορμή τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπισε στην έκδοση βίζας για να ταξιδέψει στις Η.Π.Α. και να προωθήσει τη δουλειά της . Υπήρχε έντονη καχυποψία εξαιτίας του παρελθόντος της αλλά και των συχνών αναφορών στην αυτονομιστική οργάνωση των Τίγρεων των Ταμίλ στα τραγούδια της . Η ίδια είπε ότι η όλη διαδικασία ήταν εξωφρενική, όχι μόνο για εκείνη, αλλά και για οποιοδήποτε άλλον θέλει να βγάλει βίζα για την Αμερική . » Σου φέρονται με τέτοιο τρόπο, που θέλεις να γυρίσεις και να τους πεις, ναι ρε, αυτό που θέλω στην πραγματικότητα, όταν έρθω στη χώρα σου, είναι να σε σκοτώσω και να σου φάω τα λεφτά ! Ευχαριστημένος τώρα ? »

* Το Paper Planes είναι το τρίτο single από το » Kala » και περιέχει sample από το » Straight To Hell « των Clash . Υπάρχει επίσης στα soundtracks των ταινιών » Pineapple Express « και » Hancock « . Μετά το Slumdog όμως θα είναι πάντα συνδεδεμένο με τη σκηνή στο τραίνο …

* Το βίντεο γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη με σκηνοθέτη τον Bernard Gourley ( 50 Cent – Follow My Lead ). Αρχικά ήθελαν να το γυρίσουν στα σύνορα του Εκουαντόρ αλλά τα γνωστά προβλήματα με τις βίζες και τις μετακινήσεις της Μ.Ι.Α. άλλαξαν τα σχέδια τους .

* 2:50 – Cameo εμφάνιση των Mike D + Ad Rock από τους Beastie Boys !!

* Ο A. R. Rahman στην Ινδία λατρεύεται σαν θεός . Είναι ο άνθρωπος που έχει γράψει τις μεγαλύτερες μουσικές επιτυχίες σε bollywood ταινίες .

 

Τελείωσε το ποστ ! Τελείωσε το ποστ !

Ο κουρασμένος αναγνώστης, ευτυχισμένος χορεύει υπό τους ήχους του » Jai Ho «, να, όπως στο τέλος του show της Ellen DeGeneris ( εύγε στο ακομπλεξάριστο control room, πού τέτοια στην Ελλάδα ! ) και εύχεται η Aura Voluptas να μην ξαναγράψει για τον επόμενο χρόνο, αν είναι να γράψει τόσα πολλά !! Αμήν !

 

 

*** Μου ήταν αδύνατον να γράψω για τη μουσική της Μ.Ι.Α. χωρίς να γράψω την ιστορία της, μια διαφορετική » slumdog millionaire » ιστορία . Ρενάτα, χρωστάω και μπλογκοπαίχνιδο ! Δεν το ξεχνώ, θα παίξω ( φέτος, εννοείται ) … 😉 ***