Skip navigation

» Και τί σου είπε ο δόκτωρ Θάρμερ, αγόρι μου ? Απ’όσο ξέρω, τα κουβεντιάσατε λιγάκι οι δυο σας » .
» Ναι, τά’παμε . Βέβαια . Έκατσα στο γραφείο του ίσαμε δυο ώρες » .
» Και τί σου είπε ? «
» Ε … να … πως η Ζωή είναι παιχνίδι και λοιπά. και πως πρέπει να το παίζεις σύμφωνα με τους κανόνες . Ήτανε πολύ εντάξει . Θέλω να πω, δεν πήδηξε μέχρι το ταβάνι, ούτε τίποτα . Μόνο μου μίλαγε συνέχεια, πως η Ζωή είναι παιχνίδι και λοιπά . Καταλαβαίνετε » .
» Η Ζωή είναι παιχνίδι, αγόρι μου . Η Ζωή είναι παιχνίδι, και το παίζουμε σύμφωνα με τους κανόνες » .
» Μάλιστα κύριε, το ξέρω πως είναι . Το ξέρω » .
Παιχνίδι είν’ο κώλος μου . Άκου παιχνίδι . Άμα βρεθείς απ’τη μεριά που είναι όλοι οι εξυπνάκηδες, τότε εντάξει, είναι παιχνίδι – το παραδέχουμαι . Άμα είσαι όμως από την άλλη μεριά, που δεν υπάρχει ούτε μισός, τότε τί σόι παιχνίδι λέγεται αυτό ? Τίποτα . Μόνο παιχνίδι δεν είναι .
 

Μέρες τώρα η ιστορία σου γυροφέρνει μέσα στο μυαλό μου  και θέλω να γράψω για αυτήν .

Έχω πρόβλημα όμως, οι προτάσεις δεν έρχονται εύκολα .  Θες η κούραση των ημερών ( που τη βλέπω να συνεχίζεται μέχρι να πέσω σε αφασία ), θες οι πονοκέφαλοι από την ιγμορίτιδα  ( εξέλιξη του κωλοκρυολογήματος που είχα ), θες  η εγκεφαλική θολούρα από τον ελλειπή ύπνο ?

Κοιτάζω την οθόνη, με κοιτάζει κι αυτή, ωραία λέω κοιταχτήκαμε και σήμερα, κι αύριο μέρα είναι, ας σχολιάσω σε κανένα άλλο μπλογκ και βλέπουμε . 3 το πρωί και καμία έμπνευση . Πέφτω για ύπνο, ψάχνω να βρω μια εισαγωγή, τίποτα . Κουβάρι όλα . Χωρίς άκρη .

Απόψε όμως, τέλος της εβδομάδας ( ζήτω ), αισθάνομαι καλύτερα και θέλω να γράψω ( όπως μου έρχονται στο μυαλό ) για εσένα Χόλντεν Κόλφιλντ .

Για το αγαπημένο σου κόκκινο κυνηγετικό καπέλο, που το φορούσες όποτε ήθελες να νιώσεις ασφαλής και προστατευμένος, » αόρατος » από τους γύρω . Για τις πάπιες στη λιμνούλα του Σέντραλ Παρκ που εξαφανιζόντουσαν όταν πάγωνε το νερό της το χειμώνα, κι εσύ ρωτούσες » πού πηγαίνουν οι πάπιες ? «, ενώ  στην πραγματικότητα η ερώτηση σου ήταν, » πού πηγαίνω εγώ ? » Για τις φορές που κλεινόσουν στους τηλεφωνικούς θαλάμους της Νέας Υόρκης με διάθεση να τηλεφωνήσεις σε κάποιον αλλά δεν το έκανες γιατί στην ουσία δεν είχες κανέναν για να μιλήσεις , κανέναν που θα μπορούσε να σε ακούσει και να σε καταλάβει . Που περπατούσες με τις ώρες στους δρόμους της γιατί είχες τις μαυρίλες σου . Για την άρνηση σου να μεγαλώσεις, να γίνεις κι εσύ μέρος του συστήματος, να αλλοτριωθείς, να υιοθετήσεις συμβατικές συμπεριφορές, να χάσεις την αθωότητα σου ( καλύτερα να έμενες ακίνητος εις τους αιώνας των αιώνων σαν τον Εσκιμώο που ψαρεύει στο αγαπημένο σου Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, έτσι δεν είναι ? ) . Για την απέχθεια σου για οτιδήποτε αντιπροσώπευε στο μυαλό σου την κοινωνία, τον κόσμο εκεί » έξω » . Υποκριτές όλοι, ψεύτικοι, κάλπηδες, ηλίθιοι . Για την αγάπη σου για τα παιδιά, τις αγνές ακόμη και αθώες ψυχές, που θα τις έσωζες από την » πτώση » στον γκρεμό, στον κόσμο των ενηλίκων, εκεί, στο χωράφι το σπαρμένο με τη  σίκαλη . Φύλακας τον παιδιού μέσα στον καθένα μας  . Φύλακας  στη σίκαλη .

Το 1951, ο  J.D. Salinger έκανε την ιστορία σου βιβλίο, ένα μικρό κομμάτι της τουλάχιστον, καθοριστικό όμως . Έτσι όπως τη διηγείσαι εσύ ο ίδιος , μέσα από εκείνο το » μέρος » που σε έβαλαν προσωρινά για να καλμάρεις, όπως χαρακτηριστικά λες . Και μιλάς για εκείνες τις τρεις περιπετειώδεις μέρες σου στη χειμωνιάτικη, παγωμένη Νέα Υόρκη, όπου τριγυρνούσες μόνος αφότου το έσκασες από το σχολείο σου ( έτσι κι αλλιώς σε είχαν ήδη διώξει λόγω χαμηλής – σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια – απόδοσης ) . Και εμείς συνοδοιπόροι σου, να χαμογελάμε συνωμοτικά με τις σκέψεις σου, να δακρύζουμε όταν αισθάνεσαι μοναξιά φριχτή ή πόνο,  και να ξεκαρδιζόμαστε, με όσα περίεργα και πρωτόγνωρα σου συμβαίνουν και περιγράφεις, με τον ανεπανάληπτο τρόπο σου και την ιδιαίτερη γλώσσα σου . Και να μαθαίνουμε για τους δύο – στην ουσία – Χόλντεν . Εκείνον που αφηγείται την ιστορία και εκείνον που τη ζει . Άλλος στη σκέψη, άλλος στην πράξη . Να προβληματιζόμαστε με τον πρώτο και να συναισθανόμαστε τον δεύτερο ή και το ανάποδο .

Και μάλλον τον στοίχειωσες το δημιουργό σου Χόλντεν, όπως στοιχειώνεις λίγο ή πολύ κάθε αναγνώστη του βιβλίου . Δυο -τρία ακόμη βιβλία ακολούθησαν το δικό σου και μετά σιωπή . Ενενήντα χρονών σήμερα, ο συγγραφέας – φάντασμα ενός αντί-ήρωα που έγινε σχεδόν μύθος .

Χόλντεν Κόλφιλντ . Ετών 16 . Κλασσικός έφηβος, ματιά μεγάλου, ψυχή παιδιού . Πολύ έξυπνος, πολύ ευαίσθητος, με κατάμαυρο, εξοντωτικό χιούμορ . Απελπιστικά μόνος . Πολύ πολύ μπερδέμενος . Εκούσια απομονωμένος . Λαχταρά την επαφή, την επικοινωνία και την αγάπη, αλλά αγνοεί τον τρόπο να τα ζητήσει από τους άλλους . Εσωτερικά,  αυτοσαρκαστικός, επαναστατημένος, κυνικός, θυμωμένος, σχεδόν μισάνθρωπος . Εξωτερικά, νευρικός, δειλός, φοβισμένος, ευερέθιστος, κυκλοθυμικός .  Και μέσα σε 255, καθόλου βαρετές ή κουραστικές, σελίδες δεν υπάρχει τίποτα που να μην πιάσει στο στόμα του . Από την οικογένεια, τη φιλία, την παιδεία, τη θρησκεία και το σεξ, μέχρι τον Σερ Λώρενς Ολιβιέ, τον Έρνεστ Χέμινγουαιη και τον Φ. Σ. Φιτζέραλντ . Και μη νομίζετε, περισσότερο θάβει ( απολαυστικά ) παρά επαινεί . Με έναν, ώρες – ώρες, ανατριχιαστικά ωμό και ρεαλιστικό τρόπο .

Αν σήμερα ήμουν μαθήτρια σε αμερικάνικο σχολείο ίσως και να μη σε χώνευα, αφού το βιβλίο με την ιστορία σου θα περιλαμβανόταν στη διδακτέα ύλη μου . Και σίγουρα, αν σε είχα διαβάσει στα 17 – 18 μου η επίδραση σου πάνω μου θα ήταν ακόμη πιο μεγάλη και καταλυτική . Είμαι όμως πολύ,  πολύ μεγαλύτερη και μπορώ να αναλύσω και να δικαιολογήσω καλύτερα την άφθαρτη γοητεία που ασκείς . Και να κατανοήσω επίσης τη μη εξέλιξη του χαρακτήρα σου . Γιατί  Χόλντεν, δε θα μεγαλώσεις ποτέ τελικά . Όπως ακριβώς το επιθυμούσες, είδες ?  Και η διαχρονικότητα σου θα είναι και η » επιβράβευση » του πείσματος σου .

Το μόνο που με προβληματίζει όμως είναι το ότι, ενώ οι όποιοι ειδικοί αναλυτές σε χαρακτήρισαν αντιπαθητικό, γερογκρινιάρη, νευρασθενικό, καταθλιπτικό εξαιτίας μετατραυματικού στρες, συναισθηματικά παράλυτο και δεν ξέρω τι άλλο, εγώ βρήκα στα λόγια σου αλήθειες και μόνο αλήθειες . Αλήθειες ενός ανθρώπου, που απλά έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω του και δεν το αντέχει . Και πιάνω τον εαυτό μου Χόλντεν να έρχεται στα λόγια σου σχεδόν κάθε μέρα . Και να θυμώνει το ίδιο, να βρίζει το ίδιο, να αγανακτεί το ίδιο, αλλά και να προσπαθεί να παίξει το Παιχνίδι . Για να επιβιώσει . Και αναρωτιέμαι . Εκείνοι κάνουν λάθος ? Εγώ δεν έχω μεγαλώσει ? Ή μήπως δεν είμαι καλά ?

[ Για το Φύλακα Στη Σίκαλη του Jerome David » J. D. » Salinger ( εκδ. Επίκουρος – ακόμη ) έχει γράψει πολύ πολύ καλύτερα και, εννοείται, πιο συγκροτημένα, ο Δημήτρης Αθηνάκης εδώ, ενώ ο enteka έχει κάνει μια πολύ ωραία αναφορά για τις διαφορες εκδόσεις και τα εξώφυλλα του βιβλίου εδώ . ]

 

But I’m a creep / I’m a weirdo / What the hell am I doing here ? / I don’t belong here / I don’t belong here …

 

 Όταν διαβάζω ένα βιβλίο, σκέφτομαι πολύ συχνά μουσικές που θα μπορούσαν να συνοδεύουν την πλοκή του .  Κατά την ανάγνωση του Φύλακα Στη Σίκαλη, ένα περίεργο πράγμα, άκουγα μέσα στο μυαλό μου το λατρεμένο Creep των Radiohead, ιδιαίτερα το ρεφρέν ! Εντελώς άσχετο ? Ίσως όχι και τόσο … Έβλεπα τον Χόλντεν να περπατάει ξεπαγιασμένος στη Νέα Υόρκη και η μελωδία του τραγουδιού τον συνόδευε .

Το Creep από το άλμπουμ Pablo Honey, ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που έχουν γραφτεί κατά τη γνώμη μου, ήταν το κομμάτι που έκανε τους Radiohead γνωστούς στο πλατύ κοινό το 1993 . Γράφτηκε για μια κοπέλα με την οποία ο Thom Yorke ήταν εμμονικά ερωτευμένος για 8 μήνες όταν ήταν φοιτητής . Την ακολουθούσε παντού, είχε γίνει η σκιά της αλλά εκείνη ούτε που να τον φτύσει . Τα συναισθήματα του καταγράφηκαν γλαφυρότατα στους στίχους του τραγουδιού και εγένετο το Creep . Η ηχογράφηση του έγινε μια κι έξω, χωρίς επαναλήψεις ή διορθώσεις και το σήμα κατατεθέν του ( το άγριο ξέσπασμα της κιθάρας πριν το ρεφρέν ) προέκυψε από έναν κρανιωμένο με την ηρεμία του τραγουδιού Johny Greenwood, ο οποίος θέλησε ξαφνικά να τα » σπάσει » στους υπόλοιπους και γρατζούνισε εντελώς αυθόρμητα και τσαντισμένα την κιθάρα του . Και πολύ καλά έκανε !

Το Creep έγινε τεράστιο χιτ , το κοινό το ζητούσε συνέχεια και οι Radiohead το σιχάθηκαν . Και σταμάτησαν με τον καιρό να το παίζουν στα live . Αν ακουστεί σήμερα σε καμιά συναυλία τους θα είναι από θαύμα . Κι αυτό αφενώς γιατί ξύνει τις πληγές του Yorke και του’ρχεται να ξεράσει κι αφετέρου διότι παραείναι mainstream για τους βαριά alternative Radiohead . Κι αυτά .

Trivia

* Το βίντεο του τραγουδιού δεν έχει κάτι ιδιαίτερο . Μια συναυλία του συγκροτήματος, με ενδιαφέροντες φωτισμούς, τέλος . Τέτοια υπέροχα τραγούδια σκίζουν ακόμη κι όταν συνοδεύονται από αδιάφορα βίντεο . Το σκηνοθέτησε ο Brett Turnball, ο οποίος είναι και πολύ καλός διευθυντής φωτογραφίας . Δικό του είναι και το αγαπημένο μου βίντεο » No Regrets » του Robbie Williams .

* Ταλαίπωρε αναγνώστη, αν έχεις φτάσει μέχρι εδώ, α ) Σου έχουν σπάσει σίγουρα τα νεύρα, βου) Θα προτιμούσες χίλιες φορές να ανέβαζα πάλι καμιά  Kate Bush, γου ) Τίποτα, έχεις πάψει να διαβάζεις . Εγώ όμως σου έχω σούπερ trivia, χορταστικό, από αυτά που με πεθαίνουν ( όπως θα έλεγε κι ο Χόλντεν σε διάλεκτο 1978 – σπόντα για τη μετάφραση ήταν αυτό, από τότε έχει να ανανεωθεί εκδοτικά ο Φύλακας ! ) .

Το Creep βρε είναι σχεδόν διασκευή ! Του φανταστικού » The Air That I Breathe « των Hollies του 1974 !! Είναι ένα από τα πολυαγαπημένα τραγούδια του Yorke και είναι τόσο διασκευή που στα credits οι Albert Hammond + Mike Hazlewood αναφέρονται ως συνδημιουργοί και παίρνουν και ποσοστά . Μα τι όμορφο τραγούδι … Γραμμένο κι αυτό για μια άλλη κοπέλα, η οποία ήταν μια ασχημούλα εξωτερικά αλλά κουκλάρα εσωτερικά και την είχε ερωτευτεί ο συνθέτης . Αφιερωμένο, δικό σας ! Για να ανέβουμε λίγο από τα άνωθεν ψυχοπλακωτικά και να αλλάξουμε κλίμα .

 

 

Ιδιαίτερη μνεία στη φοβερή εμφάνιση του τραγουδιστή Allan Clarke, 32 χρονών τότε . Από πού να ξεκινήσω ? Τί να πάρω, τί ν’αφήσω ? Το μπουφανάκι κατάσαρκα, το ανέμελο φουλάρι, το παντελόνι ( παντελόνι ? ) ? Την καδένα – σετ με το δαχτυλίδι ? Το σέξυ μαλλί ? ΤΟ βλέμμα ? Έξοχος, έξοχος !! Φαίνεται ποιός είναι ο αρχηγός του γκρουπ παιδί μου !

* Από που άρχισα, που το πήγα και που κατέληξα … Το all time classic » The Air That I Breathe » έχει γνωρίσει κι άλλες διασκευές εκ των οποίων πιο πετυχημένη θεωρώ εκείνη του 1998 από τους Simply Red ( άλλο κόλλημα μου αυτοί, μην ακούσω κακιά κουβέντα για τη θεϊκή φωνή του Mick Hucknall ΕΝΤΑΞΕΙ ?? ) . Το βίντεο είναι άσχετο με το τραγούδι, πατάει στον τίτλο του και είναι πάρα πάρα πολύ καλό ΚΑΙ με μήνυμα .

 

 

*** Το μόνο που έκανα, ήτανε που τηλεφώνησα στην παλιόφιλη τη Σάλυ Χέης . Πήγαινε στο Μάιρη Α. Γούντραφ κι ήξερα ότι θά’τανε σπίτι, επειδή μού’χε γράψει πριν από δυο εβδομάδες . Όχι πως τρελλαινόμουνα για δαύτην, αλλά την ήξερα από χρόνια . Κάποτε μάλιστα, με τη βλακεία που μ’έδερνε, την πέρναγα για πολύ έξυπνη . Ο λόγος που το πίστευα ήτανε επειδή ήξερε ένα σωρό πράματα για το θέατρο και τα έργα και τη λογοτεχνία και τα σχετικά . Άμα ξέρει κανείς ένα σωρό γι’αυτά τα πράματα, σου παίρνει πολύ καιρό ώσπου να ανακαλύψεις αν είναι πραγματικά βλάκας ή όχι . Στην περίπτωση της παλιόφιλης της Σάλυ, χρειάστηκα χρόνια για να τ’ανακαλύψω . Νομίζω πως θα τό’χα ανακαλύψει πολύ νωρίτερα αν δεν χαϊδολογιόμαστε τόσο πολύ . Το μεγάλο κακό με μένανε είναι πως, μ’όποια χαϊδολογιέμαι, την έχω πάντα για πολύ έξυπνη . Όχι πως έχει καμιά σχέση, αλλά πάντως εγώ έτσι σκέφτομαι συνέχεια .

Αχ μωρέ Χόλντεν … Πόσο δίκιο έχεις … ***

Advertisements

37 Comments

  1. Το διάβασα όλο. Μπράβο μου! 😛

    Το συγκεκριμένο βιβλίο το ψάχνει επίμονα η αδερφή μου να το βρει, αλλά είναι εξαντλημένο. Προ ημερών όμως μου το δάνεισε μια φίλη να το διαβάσω. 😉
    Και πραγματικά ψάχνοντας σε μια σελίδα που το έχει ολόκληρο ον λάιν τα σχόλια των εφήβων είναι όπως τα περιγράφεις. Γκρίνια που πρέπει να το διαβάσουν όπως «τι κρέμασμα που ΄ναι αυτό» , «ποιος ηλίθιος το ‘γραψε» κι άλλα τόσα από κάτω από μεγαλύτερους εντελώς αντίθετα. 😀

    Το creep πολύ καλόόόό!Αγαπημένοι radioheads!

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 21, 2009 at 13:33
    • Permalink

    Τέλος πάντων, ας πούμε πως θα του λεγα κάτι πολύ τσουχτερό και κακό. Τότε εκείνος θα σηκωνότανε και θα με πλησίαζε και θα λεγε. Για άκου δωπέρα, Κώλφηντ. Ούτε λίγο ούτε πολύ, με λες κλέφτη.
    Τότε, αντί να του πω Έκανες διάνα, διάολε. Αυτό είπα, κωλόπαιδο, βρωμοκλέφταρε, το μόνο που θα λεγα θα τανε Εγώ το μόνο που ξέρω είναι πως τα κωλόγαντά μου βρέθηκαν στις δικές σου γαλότσες. Και τότε ακριβώς ο άλλος θα καταλάβαινε πως δεν είχα σίγουρα κανένα σκοπό να του τραβήξω μπουνιά, και τότε θα λεγε μάλλον.
    Για κοίτα δω. Να μου το ξεκαθαρίσεις. Με είπες κλέφτη ναι ή όχι; και τότε εγώ θα λεγα μάλλον, Κανείς δεν είπε κλέφτη κανένανε. Το μόνο που ξέρω εγώ, είναι πως τα γάντια μου βρέθηκαν στις κωλογαλότσες σου.
    Και θα συνεχίζαμε έτσι με τις ώρες. Στο τέλος όμως θα φευγα απ το δωμάτιό του, χωρίς να του ρίξω ούτε μια μπουνιά.
    Μετά μπορεί να πήγαινα στους καμπινέδες και ν άναβα τσιγάρο στη ζούλα, κι έπειτα θα κανα το σκληρό άντρα στον καθρέυτη.
    Τέλος πάντων, αυτά σκεφτόμουνα εκεί που γύρναγα στο ξενοδοχείο. Δεν έχει γούστο να σαι δειλός.
    Μπορεί να μην είμαι τελείως δειλός.
    Δεν ξέρω.
    Νομίζω πως μπορεί να είμαι λιγάκι δειλός και λιγάκι απ τους τύπους που δεν δίνουνε πεντάρα κι αν χάσουνε τα γάντια τους.

  2. κι εγω τα διαβασα όλα…
    ερώτηση: πως γινεται μερικοί μερικοί να ξέρετε τόσα πολλά πράγματα? ζηλεύω! (η δική μου ικανότητα είναι να ξέρω λίγα από πολλά κι αυτά με αμφιβολίες, με λίγα λόγια, bits and pieces)

  3. ειμαι πλεον αρκετα μεγαλος να το ξαναδιαβασω. (δεν θελω σχολια, ε; 👿 )
    (καπου πρεπει να υπαρχει στη βιβλιοθηκη μου η πρωτη του εκδοση).
    πολυ καλο κειμενο αουρα!

  4. Ρενάτα @

    Είναι σχετικά δύσκολο να βρεις το βιβλίο όντως . Δεν μπορεί όμως, όλο και σε κάποιο βιβλιοπωλείο θα είναι ξεχασμένο . Ποιός όμως έχει όρεξη να ψάχνει …

    Δεν είναι ακριβώς εξαντλημένο . Εγώ το παρήγγειλα σε πολύ καλό μου φίλο που έχει βιβλιοπωλείο και η αλήθεια είναι ότι κι εκείνος παιδεύτηκε λίγο μέχρι να το βρει . Αλλά το βρήκε . Λες να έχω το τελευταίο αντίτυπο ??? Ντόϊνγκ !

    Απορώ πάντως με τις εκδόσεις Επίκουρος που έχουν έναν τέτοιο θησαυρό στα χέρια τους … Δε νομίζω ότι δεν έχει πλέον ζήτηση το βιβλίο και δεν το τυπώνουν πια . Έλεος .

    Κι εγώ διάβασα παρόμοια σχόλια στο ίντερνετ, λολ ! Υπήρχαν όμως κι αρκετά παιδιά που δήλωναν ενθουσιασμένα . Επίσης αν ψάξεις στο γιουτούμπι θα πετύχεις κάποιες σχολικές εργασίες πάνω στο βιβλίο ( τρέϊλερ για υποτιθέμενη ταινία, τραγούδια, σκετσάκια, κόμικ ) με πολλή φαντασία και χιούμορ .

    Δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο για τα ελληνικά δεδομένα . Να διδάσκονταν τα παιδιά ολόκληρα βιβλία ελλήνων λογοτεχνών ή τα υπάρχοντα αναγνωστικά τύπου » ανθολογία κειμένων » ? Ποιός από τους δύο τρόπους θα βοηθούσε ώστε τα παιδιά να αγαπήσουν το βιβλίο και να διαβάζουν περισσότερο ? Μάλλον ο καθηγητής θα βοηθούσε πιο πολύ σ’αυτό . 😉

    Το συγκεκριμένο βιβλίο πάντως πιστεύω ότι μπορεί μια χαρά να » συστήσει » έναν έφηβο που δε διάβαζε πριν, στη μαγεία και την απόλαυση της ανάγνωσης .

  5. Τεοκαφ @

    Ώστε το έχετε διαβάσει κι εσείς αγαπητέ ?
    Πολύ χαρακτηριστικό απόσπασμα και εύστοχο . 😉

    Για τον κόπο της αντιγραφής ένα » δωράκι » . http://www.youtube.com/watch?v=DFdZO_zh3uQ

    Καμιά πρόταση casting για το ρόλο του Χόλντεν ? Όλο λένε, χρόοονια τώρα, ότι ίσως γυριστεί σε ταινία αλλά δύσκολα τα πράγματα . Κάτι ψυθιρίζεται ότι ίσως το αναλάβει ο Μάλικ, φέτος ή του χρόνου …

    Α, Μπα ? @

    Σε ποιούς αναφέρεσαι ? Αποκλείεται σ’εμένα έτσι ? Θα σαλτάρω !

    Να μη ζηλεύεις, τ’ακούς ??? Κι εγώ έτσι είμαι, όπως εσύ, αλλά και οι περισσότεροι νομίζω . Απλά κάποιοι πλασάρουν τον εαυτό τους ως πολύξεροι και το παίζουν κάπως ( το χειρότερο μου ) . Όχι πάντως όσοι συχνάζουν εδώ μέσα .

    Ποτέ δεν ξέρουμε αρκετά, είναι πρακτικά ανέφικτο και δεν πρέπει να μας αγχώνει αυτό, ούτε να μας ρίχνει . Το έπαθα και έμαθα και απομυθοποίησα ανθρώπους . Και γι’αυτό έβαλα το συγκεκριμένο απόσπασμα στο τέλος . 😉

    Και σ’αυτό που κάνεις είσαι ΤΟΠ !

    Σ’ευχαριστώ που σχολίασες . 🙂

  6. Μούργος ( απάντηση σε πνεύμα ανακωχής – μην ξεχνιόμαστε, έτσι ? ) @

    Βράστα κι άστα Μούργε . Κι εγώ, κι εσύ και όλοι όσοι έχουμε το βιβλίο, την ίδια έκδοση έχουμε, την πρώτη, του 1978 . Μην το ψάχνεις . Εκτός αν εννοείς την αγγλική ( τότε είσαι όντως ή πολύυυ μεγάλος ή συλλέκτης ! ).

    Θα έπρεπε το βιβλίο αυτό να τύχαινε καλύτερης μεταχείρισης ( αν και η μετάφραση για τα δεδομένα της εποχής εκείνης είναι αξιοπρεπέστατη ).

    Σου άρεσε ??? 😯
    Σ’ευχαριστώ πολύ ! Με παίδεψε απίστευτα λόγω χαμηλής εγκεφαλικής απόδοσης τις μέρες αυτές . Δεν περίμενα ν’αρέσει … Μου έκανες καλό . 🙂

    ( τέλος ανακωχής )

    Κάτι έλεγε μέσα μου ότι ήσουν στο ίδιο γηροκομείο με τον Τεο αλλά το έσκασες και ο Τεο δεν μπορεί να σε συγχωρήσει γι’αυτό και σε χτυπάει με τα σχόλια του . Το επιβεβαίωσες σήμερα Μαθουσάλα .

    Μήπως σου βρίσκεται και καμιά πρώτη έκδοση της Ιλιάδας ??? Μην πεις όχι ψεύτη ! Και η βιβλιοθήκη σου θέλει ξεσκόνισμα ! 😆

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 22, 2009 at 11:03
    • Permalink

    Γηράσκω αεί διδασκόμενος και αυτό έχει να κάνει με την ταινία Six Degrees of Separation που δεν την ήξερα πως υπήρχε καν. Θα προσπαθήσω να την δω.
    Οι προτάσεις μου για την θέση του Χόλντεν είναι οι εξής δύο Michael Cera http://uk.imdb.com/name/nm0148418/ ή ο Shia LaBeouf http://uk.imdb.com/name/nm0479471/
    είναι απίστευτοι ηθοποιοί και αρκετά νέοι για τον ρόλο.
    Κάνω τον σταυρό μου, προσεύχομαι στο τοίχος των δακρύων, κάνω σπονδή στον Γάγγη, νηστεύω στο ραμαζάνι, προσφέρω θυμίαμα στον Ρα και τον Όσιρι να μην το αναλάβει ο ΜΕΤΡΙΟΤΑΤΟΣ Μάλικ. Θα το κάνει κι αυτό τοπιογραφία χωρίς ψυχή. Αν πρέπει να το κάνει κάποιος ( γιατί άραγε να είναι απαραίτητο; ) ας το κάνει ή ένας μεγάλος σκηνοθέτης Κόπολα, Κλιντ, Μαν, Σκορτζέζε, Αγγελόπουλος ( τσεκάρω να δω αν τα διαβάζει όλα ο Μούργος γι αυτό τον βάζω) ή κάποιος που έχει ταλέντο που του τρέχει απ τα μπατζάκια ( Νόλαν, Φίντσερ, Άντερσον, Αρονόσφκι, Ρέιμι)

  7. Toν Cera τον είχα σκεφτεί κι εγώ, από τους πρώτους που μου ήρθαν στο μυαλό !!! Νομίζω του ταιριάζει πολύ, αν και παραφαίνεται εσωστρεφής . 20άρης, ίσα που προλαβαίνει . 😉

    Για τον Labeouf δεν ξέρω, χμμ …

    Αλλά και ο David Kross από τα Σφραγισμένα Χείλη δε θα ήταν κακός . Είναι 18 και τον παίρνει ηλικιακά .

    Αν είχε γυριστεί παλιότερα θα μου άρεσε να δω τον James McAvoy στο ρόλο . Ή ακόμη παλιότερα τον John Cusack ή τον συγχωρεμένο τον River Phoenix .

    Για τον Μalick είναι φήμες και δεν διευκρινίζουν αν θα σκηνοθετήσει ή θα κάνει την παραγωγή . Και φήμες μάλλον θα παραμείνουν . Ο Salinger δεν δίνει το OK έτσι κι αλλιώς . Ίσως μετά θάνατον . Χο χο χο !

  8. την ιδια εκδοση εχω και γω (δεν διαβαζω λογοτεχνια στα αγγλικα, δεν μπορω δηλαδη)
    .
    το εχω διαβασει εδω και παρα παρα πολλα χρονια (αφου το κειμενο που εγραψες δεν καταλαβα οτι αναφεροταν σε αυτο 😆 )
    .
    ημουν παιδι θαυμα το διαβασα αρχες 80 (ισια που περπαταγα) 😛
    .
    πρωτη εκδοση της ιλιαδας

  9. (κατα λαθος εφυγε το σχολιο για δημοσιευση)
    .
    πρωτη εκδοση της ιλιαδας; 😯 😯
    δεν ειμαι τοσο γερος λεμεεεεεε! 👿
    τον τεο ρωτα (που ηξερε και τον ομηρο προσωπικα
    .
    ρε μπαρμπα νομιζεις οτι εχει την ικανοτητα ο τεο να γυρισει τετοιο εργο;
    αμ δε! (μονο τα ομιχλωδη τραυματα της μεταπολεμικης αριστερας μπορει να δει, λεμε τωρα)

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 23, 2009 at 19:52
    • Permalink

    Ουφ ησύχασα μπορεί και διαβάζει ο Μούργος τελικά ακόμα. Συγνώμη για την κατάχρηση χώρου Άουρα αλλά έπρεπε να κάνουμε ( το ιατρικό τιμ με την βοήθειά μου) αυτό το πείραμα να δούμε αν η όρασή του ακόμα είναι απλά άθλια και όχι σουπερ τρούπερ άθλια και έτοιμη για γυάλινο μάτι.
    Τα αποτελέσματα όμως, όπως καταλαβαίνεις και συ, του νευρικού του συστήματος δεν είναι ρόδινα. Πρώτα ξεχνάει ο δύστυχος πως είμαι κάτι δεκάδες βδμδς νεότερος. Μετά συνεχίζει να λειτουργεί όπως βλέπεις μόνο το 1/1000 του εγκεφάλου του και αυτό βέβαια είναι καθησυχαστικό γιατί οι γιατροί μιλάνε για χιλιοστά του χιλιοστού όπου νάναι ( είναι το τεστ με τον Τεό που του βάζουν κάθε τόσο, δείκτης βλακείας τον λένε και από μικρό παιδί παίρνει άριστα 10)

  10. Ευτυχώς που δε μας διαβάζει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος …

    ( ή μήπως ναι ? ) 😯

  11. Αν διαβάζει πάντως, θα τα ΄χει σκίσει τα σενάριά του! 😛 😆 😆 😆

  12. Renata, you are so cool ! 😉

    ( Επιστημονικές απαντήσεις στα σχόλια των δύο κολλητών, αργά το βράδυ . Είμαι ακόμη στη δουλειά . )

  13. Μούργος @

    Αρχές του ’80 ? Κι εκεί σταμάτησε και η εξέλιξη σου να υποθέσω … ( το κεφάλι και τα υπόλοιπα μεγάλωναν αλλά όχι και ο εγκέφαλος ). 😆

    Ο Τεό Αγγελό είναι έξαλλος με όσα γράφεις, ζήτησε να παρέμβει στο μπλογκ και να πει την αλήθεια ( ότι σε απέρριψε σε μια οντισιόν και από τότε τον πολεμάς ) αλλά αρνήθηκα γιατί θα ανέβει πολύ το επίπεδο και δε θέλω .
    😛

    τεοκαφ @

    Το πείραμα έρχεται στα αποπάνω λόγια μου . Γιατί ασχολούνται τόσο πολύ οι γιατροί καλέ ? Χαμένος χρόνος και χρήματα . Ο άνθρωπος το είπε μόνος του, το ρολόϊ σταμάτησε στα 80s.

    Κοίτα που έγινε το μπλογκ μου πεδίο επιστημονικών ερευνών …

    Να πάτε αλλού κύριε ! ( που λέει κ η διαφήμιση ) Εδώ μέσα ΔΕΝ είμαστε σοβαροί ! 👿 😆 😆

  14. χα!
    θα ξερεις βεβαια οτι πολλες ταινιες του τις γυρισε (και) στην ηπειρο (με τοση ομιχλη που εχει)
    .
    πολλοι πηγαιναν για κομπαρσοι με καλο μεροκαματο αλλα εγω ποτε δεν πηγα (διαφωνουσαμε για τη σειρα που θα εμπαινε το ονομα μου )
    .
    οταν γυριζοταν ο θιασος εγω πηγαινα γυμνασιο.
    ε, καποια μερα βλεπω κοσμο περιεργο να ειναι στην εξωπορτα ενος παλιου ξενοδοχειου στο κεντρο στα γιαννενα (υπαρχει ακομη αλλα οχι χοτελ).
    πλησιαζω και ρωταω μια που φαινοταν της ομαδας.
    ταινια γυριζουμε, μου ειπε.
    ποια ταινια ρωταω;
    τον θιασο μου λεει
    (καλα κρασια της λεω απο μεσα μου)
    καθησα πολλη ωρα να τους παρακολουθω.
    οποιος εχει δει τον θιασο ειναι η σκηνη που μπαινει η κοταμανιδου σε ενα παλιο ξενοδοχειο και κανει ερωτα (sic) με ενα στρατιωτικο ή μπατσο, δεν θυμαμαι.
    πανω απο 30 φορες γυριζαν την σκηνη που εμπαινε στην εισοδο του ξενοδοχειου.
    εγω πρεπει να καθησα πανω απο μια ωρα και οταν εφυγα ακομη την γυριζαν.
    ε, οταν ειδα το εργο αυτη η σκηνη ηταν δευτερολεπτα (μαλλον δεκατα του δευτερολεπτου).
    (τετοιο μισος για τους ηθοποιους ειχε)

  15. «οταν γυριζοταν ο θιασος εγω πηγαινα γυμνασιο.»
    Καρφώνεσαι!!! 😛

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 24, 2009 at 22:08
    • Permalink

    Όταν γυριζόταν ο Θίασος αυτός δεν ήξερε όχι τι είναι κινηματογράφος αλλά ούτε πως αρμέγουν τα πρόβατα. Πράγμα που φυσικά με τα χρόνια έμαθε ( φυσικά εννοώ για το άρμεγμα, γιατί από κινηματογράφο ας είναι καλά ο Ψάλτης και ο Γαρδέλης)
    Βέβαια εξηγούνται πολλά πράγματα για το μένος που τρέφει για τον μόνο εκπρόσωπο της Τέχνης εδώ 30 χρόνια στο εξωτερικό ( βρε κακομοίρη ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας δεν θα μας ήξερε αν δεν υπήρχε αυτός).
    Και εγώ νόμιζα πως είναι από τους εναερίτες στο μετέωρο βήμα του Πελαργού που τους είχε αφήσει να ξαροσταλιάζουν με τις μέρες για να γυρίσει την σκηνή, ( που γελοίε πρέπει κάποτε να δεις γιατί είναι η καλύτερη ταινία που έχει γυρίσει Έλληνας σκηνοθέτης http://www.youtube.com/watch?v=LlUFv5wDmZU ).

    Τώρα κατάλαβα πως πίσω από όλα αυτά κρύβετε ο πόθος για την Κοταμανίδου που το παιδάκι Μούργος εξέλαβε σαν απόρριψη και που είχε σαν αποτέλεσμα το σοβάντισμα της αποθήκης και της τουαλέτας του σπιτιού του για τα επόμενα 5 χρόνια ανελλιπώς. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε, έρωτες με πρόβατα και κατσικάκια κλπ .
    Αχ Φρόιδ δεν είχες φτάσει ποτέ στα Γιάννενα.

    • αγκνιρα
    • Posted Φεβρουαρίου 25, 2009 at 15:32
    • Permalink

    Αχ, Αουρα, το catcher in the rye στο γυρίσανε στον τεο αγγ και στις παιδικές αναμνήσεις του Μούργου… 🙄

    Λοιπόν, δεν ήξερα ότι είναι εξαντλημένο αυτό το βιβλίο. Εδώ το διαβάζουν τα παιδιά του γυμνασίου στο μάθημα των αγγλικών, νομίζω. Για να πω την αλήθεια, εμένα δεν μου πολυαρέσει. To διάβασα πριν κάμποσα χρόνια στα πεταχτά και δεν μου έμεινε τίποτα. Τώρα έχω βάλει μπρος σβάρνα τα μυθιστορήματα του Φίλιπ Ντικ, τα ξέρεις; Είναι science-fiction, φιλοσοφικού περιεχομένου, μ’ αρέσουν τόσο, που καταφέρνω να τα διαβάσω χωρίς να με παρει ο ύπνος το βράδυ. 😉

    Μούργο, πρόδοσες την ηλικία σου ή μου φάνηκε; :mrgreen:

    • αγκνιρα
    • Posted Φεβρουαρίου 25, 2009 at 15:35
    • Permalink

    Γιατί μου τρώει η λογοκρισία τα σμάιλις;;; :mrgreen: 🙄

  16. Μούργος @

    Όταν γυριζόταν ο Θίασος εγώ είχα βγάλει όλα μου τα δόντια, περπατούσα τόσο καλά που έτρεχα, και μιλούσα τόσο καθαρά που μπορούσα να λέω » Θόδωρος Αγγελόπουλος » χωρίς να κάνω ούτε ΕΝΑ λάθος ( και όλοι αναρωτιόντουσαν ποιός είναι αυτός ο Θόδωρος … ) .

    Θέλετε να με τρελλάνετε καλέ ??? 👿 ( τσάμπα κόπος, χα χα χααα )

    Μούργε το ότι είσαι τεράστιο ψώνιο το επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά το σχόλιο σου ( άκου, διαφωνούσαμε για τη σειρά που θα έμπαινε τ’όνομα μου … ) . Επίσης το μόνο χρήσιμο που έμαθα για σένα σήμερα είναι ότι ξέρεις από καλό σοβάντισμα και άρμεγμα κι έτσι αν χρειαστώ τίποτα θα σ’έχω υπ’όψιν μου ( για κανένα σοβαντισματάκι γιατί για άρμεγμα, δε νομίζω … ). 😛

    τεοκαφ @

    Mε έχει φάει η δουλειά, και όχι τίποτα άλλο, δεν προλαβαίνω να φτιάξω και ποπ κορν, να την αράξω και να σας παρακολουθώ ! 😀
    Μόνο τώρα, μές στην άγρια νύχτα, αλλά είναι too late ε ?

    Να υποθέσω ότι θα πάρεις και ποσοστά από τη Σκόνη Του Χρόνου ??? Δεν εξηγείται τόση ιντεράκτιβ – διαβλογική πόρωση με τον Τεό … Τρία ποστ έχουμε φάει ρε παιδιά με τον Τεό Αγγελό !!! Έλεος ! Έγινα φαν, είμαι φαν, είμαι τρελλή φαν ! ΕΝΤΑΞΕΙ ΤΩΡΑ ??? 😆

  17. Renata @

    😉

    αγκνιρα @

    Μάλλον γιατί το διάβασες στα πεταχτά, όπως είπες, αλλά έτσι κι αλλιώς αυτά τα πράγματα είναι υποκειμενικά, επομένως κανένα πρόβλημα . Σίγουρα όμως θα το βρήκες τουλάχιστον διασκεδαστικό σε κάποια σημεία ε ? 😉

    Φίλιπ Ντικ δεν μπορώ να θυμηθώ αν τον γνωρίζω ( και που γράφω τώρα, θαύμα είναι ). Πρότεινε όμως τίτλο βιβλίο του και θα το ψάξω αν και δε με συμφέρει να ξενυχτάω !

    αγκνιρα μου, ο Μούργος πρόδωσε την ηλικία που αναγράφεται στην ταυτότητα του και μόνο, διότι, αν δεν το ξέρεις, ζήλεψε τη δόξα της Ζωζώς Σαπουντζάκη και άλλαξε την ημερομηνία γεννήσεως του !! Αν μάθεις την πραγματική του ηλικία, θα αναστενάξουν οι Καρυάτιδες και θα τρίξουν οι κολώνες στο Σούνιο ( κι εμείς σεβόμαστε την εθνική κληρονομιά μας και την προστατεύουμε . Δε λέει, έτσι δεν είναι ? )

    Φιλιά !( Ζυρίχη μένεις ? Για να ξέρω που να στέλνω χαιρετίσματα ! ) 🙂

    • αγκνιρα
    • Posted Φεβρουαρίου 26, 2009 at 02:30
    • Permalink

    Σ’ έφαγα, Άουρα, στην ξαγρυπνιά, 1.30 ελβετική ώρα είναι (στην Ελλάδα 2.30).
    Τίτλο θα σου γράψω πιο χριστιανική ώρα (τα διαβάζω στα γερμανικά, θα σου βρω το αγγλικό πρωτότυπο).
    Φιλιά απ’ τη ζυρίχη (έξω ουρλιάζει μια νυφίτσα…)

  18. Χα χα χαα !! Δεν είμαι μόνη μου ? Καλό !

    Δεν παίζω όμως, είσαι μια ώρα πίσω . Μια ώρα πιο φρέσκια ! 👿

    Στείλε, στείλε ό,τι θες . Καλοδεχούμενα, ευχαριστώ πολύυυ !

    Οι νυφίτσες ουρλιάζουν ???? Απίστευτο ! Εδώ εμείς βολευόμαστε με γάτες που ουρλιάζουν ( εποχή ζευγαρώματος γαρ ). 😆

    Ω ναι ! Φιλιά πολλά προς τη Ζυρίχη ! 😉

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 26, 2009 at 19:09
    • Permalink

    Αθώα Άουρα το σοβάντισμα που έμαθε να κάνει ο Μούργος μετά από την τραυματική εμπειρία με την Κοταμανίδου το έχει μάθει με άλλα συστατικά από ασβέστη, άμμο και τσιμέντο. Τι νομίζεις πως έτσι τις λέει τόσες μ@λ@κ3ς/ sec; υπάρχει κάποια προϋπηρεσία.

  19. Άλλα συστατικά ? 😯

    Το στομάχι μου !!!!

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 26, 2009 at 19:46
    • Permalink

    Άουρα το GRAN TORINO να το δεις είναι καλή ταινία, ( πολύ καλύτερη τουλάχιστον από τις τελευταίες 3 που είδα από τον Κλιντ, Πρόγονοι, Ιβο, και Αντζελίνα) όχι βέβαια στο επίπεδο του million $ και του σκοτεινού ποταμιού αλλά μια πραγματικά καλή ταινία.
    Κοίτα για το στομάχι σου θα πρότεινα να επισκέπτεσαι την Λάσπη πάντα προ του φαγητού.

    • αγκνιρα
    • Posted Φεβρουαρίου 26, 2009 at 20:53
    • Permalink

    Άουρα, το έργο Minority report βασίζεται στο (νομίζω) ομώνυμο βιβλίο του Φίλιπ Ντικ. Όπως επίσης και το Blade Runner.
    Είναι πραγματικά πολύ ιδιαίτερος συγγραφέας. Μολις διάβασα το Simulacra (έτσι ονομάζονται τα ρομποτ στην υπόθεση) και τώρα διαβάζω το A scanner darkly, μια φοβερή ιστορία για έναν φανταστικό κόσμο όπου κάποιος αστυνόμος της δίωξης ναρκωτικών είναι αναγκασμένος να κατασκοπεύει τον ίδιο του τον εαυτό και στο τέλος όλο και περισσότερο τρελλαίνεται. Μαλλον καταθλιπτικό, αλλά πολύ καλογραμμένο.
    Νομίζω υπάρχουν ορισμένα βιβλία του στα Ελληνικά, τα πήρε κάπου το μάτι μου.
    Αυτά, αν έχεις διάθεση να διαβάσεις κάτι καινούργιο.
    Καλό σου βράδυ!

    • αγκνιρα
    • Posted Φεβρουαρίου 26, 2009 at 20:57
    • Permalink

    Έχει νυφίτσες εδώ, και αλεπούδες και σκατζόχοιρους, ακόμα και έναν φρύνο είδα πριν μερικά χρόνια.
    Είναι από τα καλά της Ζυρίχης, να ζεις στο κέντρο και νάχεις τόσο πράσινο και φύση κοντά σου 🙂 Αλλά βέβαια οι νυφίτσες τρώνε τα φρένα των αυτοκινήτων, έχουν προσαρμοστεί απόλυτα, αφού δεν έχει κοτέτσια εδώ γύρω!

  20. teokaf @

    τεοκαφ μου έχω ακούσει γενικά τα καλύτερα για το Γκραν Τορίνο και ανυπομονώ να το δω ( αυτή την εβδομάδα δε βγαίνει ? ). Είδα στο σινεμά το τρέϊλερ το οποίο με εξιτάρισε ικανοποιητικά . Αλλά, καλύτερο από το Ίβο Τζίμα ???? Τώρα μ’έφτιαξες περισσότερο .

    Τις δύο πολεμικές τις είδα στο DVD κολλητά σε δύο βραδιές και ενθουσιάστηκα . Διαφορετικό στυλ, διαφορετικοί ρυθμοί, ίδιος σκηνοθέτης . Το Σκοτεινό Ποτάμι ( Σον Πεν – αρχαίος τραγωδός ) μου άρεσε πολύ περισσότερο από το Μίλιον Ντόλαρ, το οποίο με έριξε πολύ ψυχολογικά και δε θέλω να το ξαναδώ μέσα στα επόμενα χρόνια .

    Νομίζω ότι το τριήμερο που έρχεται θα το εκμεταλλευτώ άκρως κινηματογραφικά για να δω τις ταινίες που έχω χάσει ( μα βγήκαν κι αυτές μαζεμένες μέσα σε 3 εβδομάδες και μου έσπασαν τα νεύρα -σκ@##$%#&&*!! !!! ). 👿

    ΔΕΝ θέλεις να ξέρεις τι διατροφικές γουρουνιές έκανα σήμερα … Η Λάσπη βοηθά στη χώνευση πάντως, φέρνει καλά ρεψίματα . 😆

  21. αγκνιρα @

    αγκνιρα, μου θύμησες τα σουρεαλιστικά ( για μια ελληνίδα ), που είδα το καλοκαίρι στη Νέα Υόρκη !

    Κουνάβια ( ! ) που περνάνε έξω από το παράθυρο σου τη νύχτα, ψεκάζουν τα γνωστά βρωμερά αέρια και εξαφανίζονται, ρακούν ( ! ) που σκίζουν τις σακούλες σκουπιδιών για να βρουν τροφή, λαγοί ( ! ) που τρέχουν κάτω από το μπαλκόνι όπου την έχεις αράξει το βραδάκι και διαβάζεις, και το καλύτερο … πανέμορφα ελάφια ( !! ) που συναντάς έξω από την πόρτα του σπιτιού σου την ώρα που παρκάρεις το αυτοκίνητο, μετά από βραδινή έξοδο !!!

    Εδώ, ένα κοτσυφάκι ήρθε σήμερα στο μπαλκόνι, στη δουλειά, και κελαηδούσε και εγώ νόμισα ότι βρίσκομαι στη ζούγκλα του Αμαζονίου !!! Αααχχχ …

    Είσαι πολύ πολύ τυχερή ! 😉

    Και οι ελβετικές νυφίτσες έχουν πολύ γκουρμέ γούστα !

    Κατάφερα να θυμηθώ τον Φίλιπ Ντικ … 😳 Είμαι απαράδεκτη χα, χα .
    Οι πληροφορίες σου ολοκλήρωσαν την εικόνα, σ’ευχαριστώ !!Το Σκάνερ Ντάρκλι έχει γίνει και ταινία ( πολύ προχωρημένου κινούμενου σχεδίου ) με τον Κιάνου Ριβς . Κοίτα να δεις τι έχει κάνει ο κος Ντικ που όλο τον ξεχνάω …

    Φιλιάαα ααα 🙂

    • αγκνιρα
    • Posted Φεβρουαρίου 27, 2009 at 00:36
    • Permalink

    Σοβαρά, έχει γίνει ταινία το Σκάνερ Ντάρκλι; Πρέπει να την ψάξω, αφού το διαβάζω τώρα. Είναι συγκλονιστικό βιβλίο, υποτίθεται ότι έχει βιογραφικά στοιχεία.
    Επίσης φιλια, μόλις τελείωσα την δουλειά μου και σήμερα ΔΕΝ θα ξενυχτίσω!

  22. Αχ, Μαρία τι μου θύμισες. Στο γκρουπούσκουλο που ήμουν την επομένη της δικτατορίας τσακωνόμουνα για αυτό το βιβλίο. Οι ζντανοφικοί της οργάνωσης το απέριπταν επειδή λέει έχει αρνητικό ήρωα και όχι τον θετικό ήρωα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Εξαντλημένο λοιπόν; Τι καλά που το βρήκα σε κάποιες ευκαιρίες και το αγόρασα, το έχω στην Κρήτη, στα σχέδιά μου είναι να το ξαναδιαβάσω.
    Μου θύμισες και τους αγαπημένους μου τους Hollies, των sixties όμως, το stop, stop, stop και προπαντός το αγαπημένο μου Bus stop. Θα τα βάλω στο blog μου να τα έχω πρόχειρα.

  23. Μπάμπη, το σχόλιο σου μ'» έστειλε » !

    Μεγάλα ερωτήματα αναδύθηκαν από τον κουρασμένο μου εγκέφαλο … 😯

    Ο Μπάμπης σε γκρουπούσκουλο ?

    Οι ζντανοφικοί απορρίπτουν τον Χόλντεν ?

    Αν ο Χόλντεν ήταν κάτοικος της Σοβιετίας τί θα του συνέβαινε του πονεμένου του παιδιού ?

    Πώς είναι δλδ ο θετικός ήρωας του σοσιαλιστικού ρεαλισμού ?

    Ο Φύλακας στη Σίκαλη είχε εκδοθεί στην Ελλάδα και πριν το 1978 ?? ( εκτός αν με τη φράση » την επομένη της δικτατορίας » εννοείς τη μεταπολίτευση )

    Αν όχι, σε ποιά γλώσσα το είχες διαβάσει Μπάμπη ? Στα αγγλικά ή στα ρώσικα ?

    Μπάμπη μολόγα !! Και όλοι οι Hollies δικοί σου Μπαμπήνο !

    ( ευχαριστώ για την αναφορά … 😳 )

    Και Καλό Τριήμερο !! 🙂

  24. Επίσης καλό τριήμερο Μαρία. Το βιβλίο το διάβασα στα Ελληνικά, πιθανόν να ήταν το 1978, όχι ακριβώς η επομένη της μεταπολίτευσης, σε μετάφραση Τζένης Μαστοράκη. Θετικός ήρωας είναι ο Σταχάνοφ, αυτός που ξεπερνάει κάθε νόρμα παραγωγής. Και ο Πάφκα, στο «Πώς δενότανε το ατσάλι». Όσο για τον Χόλντεν αν βρισκόταν στη Σοβιετική Ένωση, θα πάθαινε αυτό που έπαθε ο Τζόζεφ Μπρόντσκι, θα καταδικαζόταν για αργεία. Δεν εννοούσε να δουλέψει, ήθελε να αλητεύει και να γράφει ποιήματα. Και θυμήθηκα ένα ανέκδοτο με κάποιον σπαρτιάτη, που επισκέφτηκε μια πόλη και του είπαν ότι ένας κάτοικος της πόλης αυτής καταδικάστηκε για αργεία. Και ο Σπαρτιάτης: -οδηγείστε με στον άνθρωπο αυτόν που ξέρει να ζει ευγενικά.
    Καλές απόκριες, τι θα μασκαρευτείς;

  25. Καλημέρα Babis ! Λίγο καθυστερημένα είδα το σχόλιο σου αλλά ποτέ δεν είναι αργά .

    Αχ, τελικά το ίδιο βιβλίο έχουμε διαβάσει κι εσύ κι εγώ και όλοι, και μάλλον το ίδιο θα διαβάσουν και τα εγγόνια μας . Έκδοση του 1978, εκδόσεις Επίκουρος …

    Μα γιατί να τα πάθει αυτά ο Χόλντεν ???? Ένα παιδί 16 χρονών είναι . Μαθητής, με μυαλό που βράζει ! Άκου αργεία … Καλύτερα λοιπόν που είναι στη Νέα Υόρκη . Ωραίο το ανέκδοτο !

    Μπάμπη βαριέμαι τις μεταμφιέσεις και για να σε προλάβω βαριέμαι φριχτά και τους χαρταετούς από μικρό παιδάκι . Αλλά χαζεύω τους υπόλοιπους που το καταδιασκεδάζουν .

    Να περάσεις καλά και Καλό Μήνα !! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: