Παράκαμψη πλοήγησης

Daily Archives: 9 Φεβρουαρίου, 2009

( Το παρόν ποστάκιον συντάχθηκε από μια » επαγγελματία » επιβάτιδα του Μετρό και του  ΗΣΑΠ  κατά τη διάρκεια ενός μεγαλειώδους συναχιού )

 

1. Η απλυσιά . Ο κόσμος δεν πλένεται . Δεν γνωρίζω τον ακριβή λόγο . Τεμπελιά ? Αμνησία ? Κακή ανατροφή ? Κατάθλιψη ? Δεν πλένει το σώμα του, δεν πλένει τα δόντια του, δε λούζεται, δεν αλλάζει ρούχα . Οι δε 5-6 στους 10, κάνουν όλα τα προηγούμενα ταυτόχρονα . Και χαρίζουν αξέχαστες στιγμές στις μύτες μας … Νομίζω ότι περαιτέρω ανάλυση στο θέμα δε με παίρνει ( ευαίσθητο στομάχι γαρ ) .

 

2. Ο κόσμος στις αποβάθρες τις ώρες αιχμής στο Μετρό δεν περιμένει ΠΡΩΤΑ να βγουν έξω οι άνθρωποι από τα βαγόνια ( ιδιαίτερα αν οι δεύτεροι είναι αριθμητικά λιγότεροι ) και ΜΕΤΑ να μπουν μέσα σ’αυτά . Απλά περνάνε από πάνω τους ή στην καλύτερη τους πετάνε στην απέναντι πόρτα λόγω του ωστικού κύματος που προκαλούν ( Φαινόμενο Τσουνάμι ) .

Το έχω πάθει και ξέρω . Ήδη από τη στιγμή που ο συρμός σταματήσει και πριν καν ανοίξουν οι πόρτες, οι απ’έξω κοιτούν από το τζάμι τους από μέσα με μάτι που γυαλίζει, τύπου Κόναν Ο Βάρβαρος ( » δεν πρόκειται να με καθυστερήσεις προκειμένου να πιάσω την τελευταία άδεια θέση γκρρρ !! » ) . Η κατάσταση βελτιώνεται αν αρχίζεις να ορύεσαι και να δίνεις αγκωνιές και κλωτσιές ή αν κυκλοφορείς μετά τις 9 το βράδυ όπου μ’έναν μαγικό τρόπο συμβαίνει το αντίθετο ( όχι και πολύ μαγικό, οι μέσα είναι περισσότεροι των έξω ) . Την ημέρα όμως είσαι χαμένος από χέρι . Λύση της τελευταίας στιγμής ? Προσευχή .

 

3. ( και χειρότερο ) Ζευγαράκι ηλίθιο, κοιμισμένο μετά από επέμβαση ισόβιας ένωσης χεριών . Κύριος 60 σαμθινγκ, ψιλοτσαμπουκαλής, ηλίθιος, κοιμισμένος. Φιλενάδες ( όλων των ηλικιών ) χαζοχαρούμενες, απορροφημένες σε γκομενοσυζήτηση, ηλίθιες, κοιμισμένες . Κυριούλα εμμηνοπαυσιακιά, κουρασμένη, ηλίθια, κοιμισμένη . Τυπάς ( ο Θεός να τον κάνει ) με κοστούμι, που σκέφτεται το επόμενο μίτινγκ και ο χαρτοφύλακας του είναι μεγαλύτερος από εκείνον, ηλίθιος, κοιμισμένος . Ο ελληναράς ( οποιασδήποτε ηλικίας ) που είναι ο βασιλιάς του κόσμου και στέκεται χαρακτηριστικά πάντα στη μέση της σκάλας ( γιατί τα έχει πολύ βαριά και πρέπει να κρατάει ισορροπία ), ηλίθιος, κοιμισμένος . Άντρας/γυναίκα, κωλόστρας/α, ηλίθιος/α, κοιμισμένος/η που στέκεται ακριβώς πίσω από τους παραπάνω και δεν τολμάει να μιλήσει  ( κι αν ξυπνήσει και το κάνει, όλοι οι παραπάνω θα τον βρίσουν/κοιτάξουν υποτιμητικά/ του φωνάξουν, που τόλμησε να τους υπενθυμίσει το βαθμό ηλιθιότητας τους και να τους βγάλει από το νιρβάνα τους ) .

Όλοι αυτοί θα κλείσουν με το » έτσι θέλω «, την αριστερή πλευρά στις κυλιόμενες σκάλες που προορίζεται για όσους βιάζονται ή θέλουν απλά να προχωρήσουν, όσο κι αν η γυναικεία φωνή από τα μεγάφωνα ξελαρυγγιάζεται για να κάνουν το αντίθετο . Και όλοι αυτοί, έστω μία φορά, θα ξυπνήσουν το δολοφόνο μέσα σου . Σε εμένα πάντως αυτό έχει συμβεί παραπάνω από μία . Τί κάνεις ? Τους σπρώχνεις χωρίς να πεις τίποτα ( ξαφνιάζονται χα χα ! ), τους σκουντάς με το δάχτυλο στην πλάτη ( τους τρομάζει αυτό, χα  χα χααα ! ) και ζητάς ευγενικά να κάνουν πιο’κει τον κώλο τους για να περάσεις, ζητάς με σταθερή και λίγο αυστηρή φωνή » Πηγαίνετε δεξιά παρακαλώ ! » ( το κάνουν αυτόματα, τους ξυπνάς αναμνήσεις από γονιό/δάσκαλο/μπάτσο κλπ ), επιβιβάζεσαι σε καίριο βαγόνι προκειμένου να βγεις ακριβώς μπροστά στις σκάλες και κατά την έξοδο ορμάς έξω και τρέχεις πριν σε προλάβουν όλοι αυτοί ή ανεβαίνεις τις σκάλες με τα πόδια ( δοκίμασε το τελευταίο επιστρέφοντας από τη δουλειά και θα με θυμηθείς ) .

Τα έχω δοκιμάσει όλα με επιτυχία αλλά πάντα υπάρχουν στιγμές που δεν τη γλιτώνεις . Και τότε ξυπνάει μέσα σου ο Michael Douglas στο Falling Down και » όμορφες » εικόνες  αρχίζουν να σχηματίζονται στο μυαλό σου …

 

 

» Now noone even says oops when they’re passing their gaaaas !! «

 

 

» Holy shit … What a shame … What became of class ? «

 

Λατρεύω τα μιούζικαλ . Λίγο περισσότερο τα κινηματογραφικά από τα θεατρικά .  Η κινηματογραφική μεταφορά ενός θεατρικού μιούζικαλ ήταν πάντα πρόκληση για έναν παραγωγό και έναν σκηνοθέτη κι αυτό εξαιτίας κυρίως των υψηλών απαιτήσεων του κοινού ( το έχουν ήδη παρακολουθήσει και το γνωρίζουν χιλιάδες άνθρωποι ) αλλά και της μικρής έκτασης πρόζας στο έργο, αναλογικά προς τη μουσική .

Γι’αυτό και το Chicago άργησε αρκετά χρόνια να γίνει ταινία . Ένα πολύ αγαπημένο μου μιούζικαλ  διότι διαφέρει . Είναι ένα μιούζικαλ καθόλου » για όλη την οικογένεια «, δεν έχει ειδύλλιο μεταξύ των πρωταγωνιστών, ηθικά διδάγματα, ήρωες με καλές προθέσεις . Είναι κυνικό, σατιρικό, με καυστικό χιούμορ και πάντα επίκαιρο . Και έχει και τέλεια μουσική .

Ο Bob Fosse ήθελε πάρα πολύ να μεταφέρει το Chicago στο σινεμά . Δεν πρόλαβε δυστυχώς να τα καταφέρει . Τα κατάφερε όμως ο Rob Marshall και μάλιστα με τεράστια επιτυχία ( 6 Οσκαράκια και πολλά εισιτήρια, μια χαρά ) . Το » καινοτομικό » στοιχείο της ταινίας ήταν η παρουσίαση των μουσικών κομματιών του έργου σαν μια δεύτερη, παράλληλη ταινία μέσα στο μυαλό της ονειροπαρμένης και διψασμένης για δόξα Ρόξι Χαρτ ( Renee Zellweger ) .

Αυτός ήταν και ο λόγος που από την ταινία κόπηκε ένα και μοναδικό τραγούδι, το Class, το οποίο όπως γυρίστηκε δεν έμοιαζε σαν να το φαντάστηκε η Ρόξι . Κρίμα γιατί είναι ένα από τα πιο αστεία και έξυπνα ειρωνικά τραγούδια του έργου και η Catherine Zeta Jones ( ανεπανάληπτη Βέλμα Κέλυ ) το ερμηνεύει φανταστικά μαζί με την Queen Latifah ( Μάμα Μόρτον – δεσμοφύλακας ) . Όσες φορές το βλέπω γελάω πάρα πολύ με το ύφος τους που έρχεται σε αντίθεση με τους στίχους του τραγουδιού . Δύο διεφθαρμένες απατεώνισσες που βρίζουν τραγουδούν για ευγένεια και ηθική . Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα . Πρόσεξτε τους γιατί πιστεύω ότι αυτός ήταν ο λόγος που κόπηκε τελικά η σκηνή . Εξάλλου στην ταινία υπάρχει άλλο ένα τραγούδι που δεν φαίνεται ότι το » ονειρεύεται » η  Ρόξι, το πολύ καλό Mr Cellophane . Αυτό γιατί δεν κόπηκε ?

Α ! Πρόσφατα διάβασα ότι η τρίτη μεγάλη ταινία του Rob Marshall ( μετά το Chicago και το Memoirs Of A Geisha ), λέγεται Nine, θα κάνει πρεμιέρα προς το τέλος της χρονιάς και πρωταγωνιστούν σ’αυτήν ( αμάν αμάν !! ) οι : Daniel Day Lewis, Marion Cotillard, Nicole Kidman, Judie Dench, Penelope Cruz !! Εντυπωσιακό ? Για να δούμε τι θα δούμε …

 

* * * Το ξέρω, το ξέρω, γκρινιάζω αλλά ναι, υπάρχουν αρκετές εξαιρέσεις σε όσα γράφω και χαίρομαι όταν τις βλέπω . Δυστυχώς όμως υπάρχουν απλά για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα … Και δεν επεκτάθηκα σε άλλους τομείς της καθημερινής ζωής διότι στην καλύτερη περίπτωση δε θα τελείωνα ποτέ ή στη χειρότερη θα έπρεπε να ανοίξω καινούργιο μπλογκ για την έλλειψη ευγένειας και κοινωνικής παιδείας τη σήμερον ημέρα, ουφ !

Καλή Τσαγκαροδευτέρα ! 😉 * * *

 

Και για όσους μπορεί να έχουν απορία για το Falling Down, να και το μπόνους !