Skip navigation

Εμπιστοσύνη .

Τόσο εύκολη και αβίαστη όταν είμαστε μικροί . Ύστερα τα πράγματα αλλάζουν . Το παρατηρούμε στους εαυτούς μας αλλά και σε όσα βλέπουμε ή ακούμε γύρω μας . Προδίδουμε, μας προδίδουν, τους τη φέρνουμε, μας τη φέρνουν, ουδείς αναμάρτητος . Οι γρατζουνιές γίνονται πληγές, οι πληγές γίνονται έλκη, ενώ ταυτόχρονα πέτρα την πέτρα χτίζουμε γύρω μας το προσωπικό μας αόρατο τείχος . Και κλεινόμαστε μέσα εκεί, αναρρώνουμε, βάζουμε μυαλό ( έτσι δε λέμε ? ), θέτουμε όρια, κι αφού πάρουμε το μάθημα μας, ανοίγουμε τις πύλες του τείχους και βγαίνουμε πάλι έξω στον κόσμο . Μέχρι το επόμενο πλήγμα στην εύθραυστη εμπιστοσύνη . Την εμπιστοσύνη ακόμη και προς τον ίδιο τον εαυτό μας καμιά φορά .

Αχ, η εμπιστοσύνη … Για μένα, όσο μεγαλώνουμε, αυτή είναι τελικά η δυσκολότερη έννοια, λέξη, πάρτε το όπως νομίζετε . Ούτε η αγάπη, ούτε η ανθρωπιά, ούτε … πάλι βάλτε εσείς ό,τι νομίζετε . Αν υπάρχει εμπιστοσύνη ανάμεσα σε ανθρώπους τότε μπορούν να βιωθούν καλύτερα και πιο ελεύθερα συναισθήματα φιλίας, έρωτα, αγάπης οποιασδήποτε μορφής . Η έλλειψη της όμως δημιουργεί μια σκιά που έρχεται και φεύγει, δύσκολα όμως μας εγκαταλείπει .

Σκεφτείτε το για λίγο . Πόσους ανθρώπους μπορείτε να πείτε ότι εμπιστεύεστε πραγματικά, απόλυτα, αμετάκλητα ? Οk, το χόντρυνα, ας μείνουμε στο πραγματικά . Και αντίστοιχα, πόσοι πιστεύετε ότι σας εμπιστεύονται ? Γιατί σχεδόν πάντα ο αριθμός της δεύτερης απάντησης είναι μεγαλύτερος εκείνου της πρώτης ?

Μια από τις πιο αγχώδεις στιγμές στη δουλειά μου είναι όταν ακούω ανθρώπους που γνωρίζω ελάχιστα να μου λένε  » Κάνε ό,τι νομίζεις, σε εμπιστευόμαστε απόλυτα » . Και δεν το ακούω και σπάνια . Από τη μια χαίρομαι και από την άλλη με πιάνει κάτι σαν κρίση πανικού . Η ευθύνη . Η ανασφάλεια . Πώς μπορούν και το λένε έτσι άνετα ? Κι αν κάτι πάει στραβά ? Κι αν γίνει κάποιο λάθος ? Κι αν ? Κι αν ? Άγχος . Αδικαιολόγητο, δικαιολογημένο, άγχος πάντως .

Πάσχω . Από αδυναμία να εμπιστευτώ . Χρόνια τώρα . Και όποτε ανοίγομαι την πατάω, πιο πρόσφατα, ένα χρόνο πριν περίπου, σε μια περίπτωση φιλίας . Όταν έχεις δει υποκριτικές συμπεριφορές άξιες για Όσκαρ, όταν άλλα ακούς κι άλλα μαθαίνεις, όταν τρως τα μούτρα σου ξανά και ξανά . Πώς τότε ? Πώς ?

Πρέπει όμως να συνεχίσω το δρόμο μου, να χαρώ, να διατηρήσω σχέσεις κι ας μην » αφήνομαι » πια . Δημιουργώ ψευδαισθήσεις εμπιστοσύνης, διάρκειας » όσο πάει » . Με καλή προαίρεση, αυτοσεβασμό, προσπαθώ να τηρώ εγώ τους κανόνες . Κι ελπίζω . Ότι το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και στην άλλη πλευρά . Πού ξέρεις ? Δεν  μπορείς εξάλλου να ξέρεις, δεν υπάρχει τρόπος, αυτό έχω μάθει πάνω από όλα . Ίσως όμως και να συμβαίνει …

 

Δύο τραγούδια που με κέρδισαν τον πρώτο μήνα του χρόνου, αν και κυκλοφόρησαν στα τέλη του προηγούμενου έτους . Ειδικά το πρώτο είναι και πιο φρέσκο και πραγματοποιεί ραγδαία αναρρίχηση στα διάφορα charts . Για μένα η πρώτη μεγάλη επιτυχία του 2009 .

 

Vodpod videos no longer available. 

 Οι αμερικανοί Fray μου ήταν συμπαθείς από το πρώτο τους άλμπουμ » How To Save A Life « το 2005 και το ομώνυμο τραγούδι που έγινε μεγάλο hit . Οσονούπω θα κυκλοφορήσει και το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο το όνομα του γκρουπ . Την εβδομάδα που διανύουμε το πρώτο single  » You Found Me « θα έχει μπει στο Top 10 των Η.Π.Α. μετά από αλματώδη άνοδο . Ένα πολύ όμορφο τραγούδι αλλά με δύσκολο θέμα . Μιλάει για την απώλεια της πίστης μετά από πολλά δυσάρεστα γεγονότα, την απελπισία, το θυμό και τη λύπη που αισθάνεται ένας άνθρωπος, όταν βλέπει άσχημα πράγματα να συμβαίνουν στον ίδιο και σε αγαπημένα του πρόσωπα . Την προσδοκία ενός μικρού θαύματος που στο τέλος γίνεται . Είναι όμως πολύ αργά τότε ? Ή όχι ? Όπως λέει ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, το τραγούδι προέκυψε από την παναθρώπινη απορία » γιατί τα χειρότερα να συμβαίνουν στους καλούς ανθρώπους ? » .

Την ιστορία ενός μικρού θαύματος διηγείται και το βίντεο κλιπ του κομματιού, σκηνοθετημένο από έναν 30χρονο ανερχόμενο τυπάκο τον Josh Forbes . Γυρισμένο στο Chicago , μάλλον αδιάφορο και λίγο αργό, τουλάχιστον δεν σου αποσπά την προσοχή από τη μουσική . Μια φίλη του τραγουδιστή παθαίνει ένα άσχημο τροχαίο δυστύχημα, τρέχουν τα αθενοφόρα, ο τραγουδιστής χτυπιέται » γιατί τώρα-γιατί σ’εμένα-δεν υπάρχει Θεός-κλπ «, ο θεατής αγωνιά ( ενώ χασμουριέται ) » θα ζήσει το κορίτσι ή όχι ? «, μέχρι που στο τελευταίο λεπτό, μεταφυσικά γεγονότα λαμβάνουν χώρα και …

Σημασία μεγάλη δε δόθηκε στην παραγωγή του βίντεο διότι το You Found Me, που κυκλοφόρησε το Δεκέμβρη που μας πέρασε, είχε ακουστεί από το Νοέμβρη ντύνοντας μουσικά και με μεγάλη επιτυχία τα teaser trailers για τον πέμπτο κύκλο της σειράς » Lost « και είχε  ήδη ταυτιστεί με αυτήν . Το τραγούδι του Lost, τέρμα . Επομένως ποιός καίγεται για το βίντεο ?

 

 

Vodpod videos no longer available.

 Η 28χρονη, γλυκιά και όμορφη Ayo, πολύ γνωστή στην Ελλάδα , έβγαλε το φθινόπωρο που μας πέρασε το δεύτερο άλμπουμ της ( ηχογραφημένο μόνο μέσα σε 5 μέρες παρακαλώ ! ) » Gravity At Last « και στη Γαλλία πήγε με το » γεια σας » Νο 1 . Και όπως είναι γνωστό Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία, έχουμε κι εμείς τα ίδια γούστα και η Ayo ήρθε το Δεκέμβρη στην Αθήνα και βγήκε και στην εκπομπή της Μπήλιως » Έχει Γούστο-Μόνο Για Την Μπήλιω Βεβαίως » . Αχ τι τραβάς κι εσύ Ayo μου για το προμόσιον !

Η Ayo είναι αφρογερμανίδα σαν τη Nneka αλλά η μαμά της είναι τσιγγάνα από τη Ρουμανία και έτσι η Ayo έχει μάθει στο νομάδικο τρόπο ζωής ( εεε ??? ) . Επίσης η μαμά ήταν και ηρωινομανής, κι επομένως, δραματικά τα παιδικά χρόνια της Ayo ( που σημαίνει παραδόξως Χαρά στη διάλεκτο των Γιορούμπα ) και δε σας λέω άλλα γιατί πολύ βαλαντώσαμε σήμερα . Σήμερα η κοπέλα είναι μια χαρά και μένει με άντρα και παιδί στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης, ενώ εμείς μένουμε ακόμη εδώ που μένουμε γμτ, άρα ποιός είναι πιο τυχερός εεεε ???

Το πρώτο single » Slow Slow ( Run Run ) « μου αρέσει πάρα πολύ και το βίντεο κλιπ το ίδιο . Αγνοείται ο σκηνοθέτης του όπως και άλλες λεπτομέρειες . Αίμα έφτυσα και πολλή μύτη φύσηξα ( άγριο συνάχωμα περνάω λέμε ) από το πολύ ψάξιμο, τίποτα δε βρήκα . Η Ayo είναι κούκλα, ειδικά τη στιγμή που ίπταται και μου αρέσει πολύ που ενώ τρέχει, τρέχει και απελπίζεται, καταλήγει σε ένα πάρκο με τους φίλους της να κάνει καποέϊρα και να χαίρεται !! Τέλειο ! Όμορφο τραγούδι, βαθιάς αυτοκριτικής και ενδοσκόπησης . Πως ήμουνα, πως έγινα, έχασα τον εαυτό μου, έχασα την πίστη μου, πρέπει να σώσω την ψυχή μου, να γεννηθώ απ’τις στάχτες μου .

Δυσεύρετο και το βίντεο στο ίντερνετ, το βρήκα τελικά με εικόνα κρύσταλλο και ήχο χάλια . Sorry guys, ανεβάστε την ένταση ή βάλτε ακουστικάκια, αξίζει τον κόπο !

 

* * * Άσε τις γκρίνιες και άνοιξε τα μάτια σου . Έχε μου εμπιστοσύνη . Ένα μικρούλι θαύμα θα συμβεί σήμερα στη ζωή σου και είναι κρίμα να το χάσεις .  🙂 * * *

 

 

 

 
Advertisements

22 Comments

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 3, 2009 at 09:20
    • Permalink

    Όπως πάντα όμορφη μουσική ειδικά το πρώτο που είναι κ του γούστου μου.
    Κάτι άσχετο: Είδα στα λίγκ που έχεις το cinemad ( σιγά σιγά θα τα εξερευνήσω όλα) η σχέση με τον κινηματογράφο του/ της τύπου /σας είναι προφανώς εντελώς συμπτωματική ( θα μπορούσε να γράφει κριτική για αγώνες κρίκετ ανεξάρτητα αν δεν ξέρει καν πως και που παίζεται). Αυτά γιατί δεν άντεξα βλέποντας στο wanτed 4/5 για να μην πω για το Benjamin κλπ 4,5/5 οκ δηλαδή στον Νονό τι να βάλεις να πούμε 505/5; Το πρώτο βλέπετε μετά δυσκολίας το δεύτερο 3/5 βαριά βαριά ένεκα της μαεστρίας του σκηνοθέτη και όχι για το αποτέλεσμα)

    Όχι τίποτε άλλο αλλά επειδή ήθελα να ακολουθήσω το σύνθημά σου : Άσε τις γκρίνιες και άνοιξε τα μάτια σου . Έχε μου εμπιστοσύνη . Ένα μικρούλι θαύμα θα συμβεί σήμερα στη ζωή σου και είναι κρίμα να το χάσεις .
    όπως βλέπεις δεν γκρινιάζω καθόλου αλλά να ανοίξω τα μάτια μου δύσκολο γιατί είμαι χάλια άρρωστος.

  1. Καλημέρα Τεό ! 😎

    Αααα, ο cinemad είναι ο Ηλίας Φραγκούλης, ο φοβερός και τρομερός τύπος που κάνει τη σινεκριτική στο MAD TV τις Πέμπτες και ήταν και στη Lifo παλιά . Που κάθε σχόλιο του για τις ταινίες αποτελείται από μια μακριάαα πρόταση ( άντε δύο ) την οποία λέει μονοκοπανιά ? Αυτός .

    Οι κριτικές στο blog του ανεβαίνουν και στους Movies For The Masses . Τώρα τελευταία κι εγώ δεν συμφωνώ μαζί του . Παλιότερα ήταν καλύτερος νομίζω .

    Πες μου ότι βρήκες το Μπάτον υπέροχο τεχνικά ( φωτογραφία, εφέ κλπ ) και ρηχό στα υπόλοιπους τομείς ( η Μπλανσέτ σώζεται πάντως ). Πές μου ότι ο Μπραντ παίζει σα λοβοτομημένο ή έστω εξωγήινο ! Πες μου ότι είναι υπερεκτιμημένο φιλμ . Πες μου ότι συμφωνείς μαζί μου Τεόοοο ! 😀

    Υ.Γ. Γκρίνιες πολλές θα έχουμε στο επόμενο ποστ ! Προς το παρόν περαστικά σου . Την πάτησες όπως εγώ ? Καλή μας ανάρρωση . 🙂

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 3, 2009 at 14:14
    • Permalink

    Πες μου ότι βρήκες το Μπάτον υπέροχο τεχνικά ( φωτογραφία, εφέ κλπ ) και ρηχό στα υπόλοιπους τομείς ( η Μπλανσέτ σώζεται πάντως ). Πές μου ότι ο Μπραντ παίζει σα λοβοτομημένο ή έστω εξωγήινο ! Πες μου ότι είναι υπερεκτιμημένο φιλμ . Πες μου ότι συμφωνείς μαζί μου Τεόοοο ! 😀

    Έτσι ακριβώς και υπογράφω ( με μια μικρή διαφοροποίηση στον Πιτ, είναι απ τους αγαπημένους μου). Και στο ότι ο σκηνοθέτης είναι μεγάλος μάστορας γιατί μπορεί και κρατάει ένα έργο που το βλέπεις σαν να σου δείχνουν ET χωρίς να κάνεις την αναγωγή σε επιστημονική φαντασία. Αυτό και είναι και το πρόβλημα του έργου το ότι δεν μπορείς να ταυτιστείς με κανένα ήρωα. Και μυθοπλασία χωρίς ο μύθος να σε αξίζει δεν λέει τίποτε.

    Την πάτησα απ τον γιο μου που είναι μια βδομάδα στο κρεβάτι ο μαύρος.

    Λοιπόν δεν ήξερα πως ο τύπος είναι αυτός που γράφει στο περί ο λόγος μπλογκ . Τα πήρα με την σειρά. Η γνώμη μου γι αυτόν είναι ακόμα χειρότερη και από του Δανίκα ( ο κακομοίρης ο Δανίκας είναι ένας που έχει περάσει απ το ΚΚΕ και είχε γυναίκα την Δαμανάκη έχει πολλά ελαφρυντικά λοιπόν οπότε ότι και να γράψει συγχωρήται, έχει πληρώσει για 20 ζωές).

    Κάθε φορά που βλέπω τον Ηλία κλπ θέλω να γιαουρτώσω την τηλεόραση. Σημεία των καιρών. Είναι όντως άσχετος με τον κινηματογράφο. Δεν είναι πως τα λέει δεν έχω κανένα πρόβλημα με το πως, έχω με το τι. Μπορώ και αποκωδικοποιώ τις μαλ@κίες του και το κακό είναι πως παραμένουν μ@λ@κίες.
    Ο Δανίκας ό,τι έχει να κάνει με κάτι που βγάζει νόημα και έχει προοδευτική προοπτική το λέει καλό. Ο Τιμογιαννάκης ότι έχει να κάνει με κουστούμια κλπ βλέπε Κοσμοπόλιταν το ίδιο. Ο Κάγιος όπου δει οτι υπάρχει αδερφή του ελέους το ίδιο. Για να μην μιλήσω για όσους τα παίρνουν απ τις εταιρίες και γράφουν ό,τι θέλουν κατά καιρούς ( και εδώ που τα λέμε αυτό είναι και το μόνο υγιές μια και το κάνουν για συγκεκριμένους λόγους)

    Από όσες έχω δει ταινίες η καλύτερη ήταν το Wrestler . Να δεις και το Doubt για να μην συζητάμε ποια είναι η καλύτερη ηθοποιός που γέννησε το Χόλιγουντ.

    Ευχαριστώ για τις ευχές. Συγχώρεσέ με για τα μπιν#λίκια για τον Ηλία κλπ μάλλον θα φταίει ο πυρετός ( ψέματα και λίγα λέω)

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 3, 2009 at 14:23
    • Permalink

    Stop τώρα πήγα στο μπλόγκ του και είδα την βαθμολογία του στο Mama mια 4/5 τα παίρνω όλα πίσω. Δεν είναι για τα πανηγύρια είναι μόνο για ζωοπανηγύρεις και μάλιστα εντελώς ορεσίβιων περιοχών ( για πλήρη γεωγραφικό οδηγό αλλά και ημερολόγιο http://laspistasteria.wordpress.com/ Θα σας τα πει ο ειδικός στο θέμα)

    Μην μου βάλεις τις φωνές ο πυρετός ο πυρετός.

  2. Ρενάτα @ Ναι, το τραγούδι της Ayo είναι food for thought σε απλουστευμένη μορφή .

    Ευτυχώς όταν παίζει η Μπήλιω, είμαι στη δουλειά και δεν τη βλέπω . Την εμφάνιση της Ayo στην εκπομπή την πέτυχα σε γιουτούμπι και γέλασα πολύ ! 😆

    Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν την έχει πατήσει . Και άνθρωπος που να μην έχει κάνει την πιτσικουλιά του . Μόνο ψεύτες που υποστηρίζουν το αντίθετο . 👿

    Καλέ βρες τι σου θυμίζει η φράση, έλα βρεεες . 🙂 Φιλάκια πολλά

  3. Το πρώτο τραγουδάκι καλό, αλλά το θέμα του δεύτερου είναι καυτή πατάτα, κούκλα μου. Ποιος δεν την έχει πατήσει είναι το θέμα!

    Όσο για την Άγιο, ωχ τι τράβηξε το κοριτσάκι. (Για τη Μπήλιω, που την έδωσε κι ο Φοίβος λέγοντας πως «είναι πιο βαρετό και από καθημερινό πολιτιστικό μαγκαζίνο της ΝΕΤ). 😆

    Όσο για τη φράση «Πως ήμουνα, πως έγινα, έχασα τον εαυτό μου, έχασα την πίστη μου, πρέπει να σώσω την ψυχή μου, να γεννηθώ απ’ τις στάχτες μου .» κάτι μου θυμίζει ρε γμτ!

  4. teokaf @ Mamma mia ! Here I go again ! My, my, how can I resist youuu !!! Χο χοχοοο 😉

    Λοιπόν, χίλιες φορές ο Πιτ στο Burn After Reading των Κοέν ( αυτή θυμήθηκα ως πιο πρόσφατη ). Η σκηνοθεσία στο Μπάτον δεν με χάλασε καθόλου, το αντίθετο . Οι σκηνές με το ταξί και με την κατασκευή του ρολογιού μου άρεσαν πάααρα πολύ, νομίζω ότι η πρώτη θα γίνει κλασσική. Συμφωνώ με όσα λες περί ταύτισης ( + ανύπαρκτη η χημεία μεταξύ Πιτ και Μπλανσέτ ) . Με το σενάριο είχα πρόβλημα, είμαι μάλλον σεναριακός τύπος . Με εξαίρεση κάποιες ατάκες ( π.χ. προς το τέλος ), το βρήκα πολύ επιφανειακό και » αμερικανιά » .

    Αχ Τεό λατρεύω να μισώ και να βρίζω Δ.Δανίκα αλλά να τον διαβάζω κιόλας ! Πολύ όμως ! Σαδομαζοχιστική σχέση . Όλοι οι κριτικοί έχουν τα αρνητικά τους, δεν έχω χρόνο να τα γράψω τώρα ( σκαστή σχολιάζω ), αλλά αυτό με τις μίζες … Τί να πει κανείς π.χ. με τον τύπο της A.V. που γράφει για το Μπάτον ότι θα είναι » Η ταινία της ζωής σου «, και μετά βλέπεις τη φράση φαρδιά πλατιά στη διαφήμιση της ταινίας σαν αμερόληπτη και καλά κριτική ???? Πολύ αστείο .

    Το Doubt θα το δω αυτό το Σ/Κ, μ’ενδιαφέρει πολύ, το προηγούμενο είδα το Revolutionary Road ( not bad at all ! ).

    Σου πάει ο πυρετός Τεό … Έχεις οίστρο ! Γράφε ό,τι θες . Αν κάνεις το αντίθετο, τότε θα είσαι ασυγχώρητος ( για να θυμηθούμε και τον Κλιντ ! ) 🙂

  5. Μα, η αγάπη, η ανθρωπιά, η φροντίδα είναι προϋποθέσεις για την εμπιστοσύνη. Εμπιστεύεσαι, επειδή υπάρχουν όλα τα παραπάνω, αλλιώς δεν έχει νόημα. Νομίζω…

  6. Α πα πα! Τα πρώτο χρόνο στο βλόγιν το εξάντλησα το θέμα.
    Απλά πιστεύω ότι μόλις έχω περάσει και το στάδιο της εκκόλαψης. 😉

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 3, 2009 at 20:53
    • Permalink

    το Revolutionary Road ήταν καλή ταινία αν και αρκετά θεατρική. Ο Ντι Κάπριο πολύ καλύτερος απ την Ουίνσλετ και ο σκηνοθέτης πάντα καλός.
    Το Burn After Reading μου άρεσε πολύ. Νομίζω πως οι Κοέν κάνουν πολύ καλύτερες κωμωδίες δικού τους τύπου παρά σοβαρές ταινίες ( ο μεγάλος Λεμποφσκι θεωρώ πως είναι η καλύτερη ταινία τους). Ο Μ Πιτ στο Burn After Reading φοβερός ( όπως βέβαια και στο 7 αλλά σίγουρα στο Fight club κ στο 12 πίθηκοι)
    Να δεις και το Reader καλή ταινία ( χωρίς τίποτε φοβερό αλλά περνάς μια χαρά-χάλια).
    Παρ ότι θα ήθελα να είμαι ασυγχώρητος για λόγους Clint Fan( το καλύτερο ουέστερν όλων των εποχών και η καλύτερη του ύψιστου Κλιντ) θα κοιτάξω να διατηρήσω τον πυρετό μου ώστε να τα γράφω χύμα ( για αύριο σίγουρα γιατί δεν λέει να πέσει ούτως ή άλλως)

  7. Σταυρούλα συμφωνώ μαζί σου, εννοείται, γιατί έτσι επιθυμούμε κι έτσι πρέπει λογικά να συμβαίνει, η εμπιστοσύνη να είναι απόρροια της αγάπης κλπ .

    Απλά τονίζω ότι όταν έχεις περάσει κάποιες καταστάσεις κι έχουν τα μάτια σου δει πολλά, στην πράξη, ακόμη κι αν αγαπάς κλπ, μπορεί να είναι δύσκολο να εμπιστευτείς ( ένα φίλο, ένα σύντροφο, ένα συνεργάτη ). Οι ενδείξεις να μην είναι αρκετές με τα δικά σου κριτήρια, τα εχέγγυα να μην είναι ισχυρά, γιατί το έργο με το άσχημο τέλος το έχεις ξαναδεί . Και δημιουργείς άμυνες, κρατάς πισινές και δεν μπορείς να απολαύσεις αυτά που αισθάνεσαι 100% . Υπάρχει ένα αγκάθι κάτω από το δέρμα μας που όσες σκληρές επιστρώσεις και να το έχουν καλύψει με τα χρόνια, που και που θα μας πονά . Αυτά σε προσωπικό επίπεδο . Αναφέρομαι όμως στο θέμα » εμπιστοσύνη » και σε γενικά πλαίσια .

    Εμπιστευόμαστε όμως εν τέλει ή τουλάχιστον προσπαθούμε να εμπιστευτούμε για να μπορέσουμε να χαρούμε, να δουλέψουμε, να ζήσουμε, για να μην τρελλαθούμε από λάθος σκέψεις . Για τους εαυτούς μας μόνο μπορούμε να μιλάμε, για όσα αισθανόμαστε και πράττουμε εμείς . Κι αυτά γράφω στο τέλος . Για τους άλλους ποτέ δε θα ξέρουμε …

    Αυτά πιστεύω εγώ . Και μιλάω για την προσωπική μου περίπτωση . Μα το παραδέχομαι ότι έχω προβληματάκι, τί άλλο πια ?? 🙂

    Χαίρομαι πολύ που σε ξαναβρίσκω εδώ ! Να είσαι πολύ πολύ καλά . 🙂

  8. Φτου κακά μου, Ρενατάκι ! Σου ξύπνησα άσχημες αναμνήσεις, σόρι … 😦

    Μετά την εκκόλαψη τί ακολουθεί ? Χμ … η ( ανα ) γέννηση ??? Αααα ! 😉

  9. Εμπύρετος Τεό @

    Σε πολλές σκηνές Λεονάρντο και Κέϊτ ήταν ισάξιοι . Ο Λεονάρντο » χάνει » λίγο στα μάτια μου λόγω babyface ( αν του ζωγραφίσουν κι άλλες ρυτίδες ίσως το ξεπεράσω χο χο ! ). Λίγο όμως ε ? Ήταν αξιοπρεπέστατος . Η Καιτούλα έπαιζε πιο εσωτερικά . Στους καυγάδες τους πάντως έδωσαν και οι δύο ρέστα !!

    Λατρεύω Λεμπόφσκι, προσκυνώ Λεμπόφσκι, χαίρομαι που σου αρέσει ! Το Καυτό Απόρρητο ( θυμήθηκα τον ελληνικό τίτλο ) ήταν γεμάτο σούπερ ερμηνείες από όλους . Ταινία που μετά από καιρό συνειδητοποιείς καλύτερα την αξία της και το πόσο πολύ έξυπνη ήταν . Για Πιτ, ψηφίζω 12 Πίθηκοι ( Εγώ γιατί έκλαψα σ’αυτήν την ταινία καλέ ? Άβυσσος … ).

    Το Σφραγισμένα Χείλη ( τίτλος μπλιαξ ), το είδα με το που βγήκε . Μια χαρά, σχεδόν κανένα παράπονο, η Καιτούλα ήταν φο-βε-ρή και λίιγο καλύτερη από το Δρομο … ίσως ? Μάλλον γιατί ο χαρακτήρας της εδώ είναι πιο πολύπλοκος .

    Ο Κλιντ τους έχει φάει όλους στην κοτσονατοσύνη ! Χίλια χρόνια θα ζήσει ! Ακμαιότατος .

    38 κι 8, 39 κι 9 … Κουράγιο Τεό !! 🙂

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 4, 2009 at 09:09
    • Permalink

    Ο Λεονάρντο είναι μεγάλος ηθοποιός και απ ότι φαίνεται και μεγάλος άνθρωπος. Το πρόβλημα που έχει είναι ακριβώς αυτό που λες. Κάποτε έλεγε ο Τομ Κρουζ πως ήταν πολύ δύσκολο να πάρει σοβαρό ρόλο επειδή ακριβώς ήταν baby face.
    Ο ρόλος του όμως στην συγκεκριμένη ταινία ήταν αρκετά πιο δύσκολος γιατί δεν είχε μια συγκεκριμένη μανιέρα να διαλέξει αλλά έπρεπε να αλλάζει κάθε τόσο ( το πρόβλημα του Θύτη-άντρα που δεν ξέρει τι φταίει, γιατί κλπ ενώ στην πραγματικότητα φταίει αυτός ο ίδιος) αυτήν την πολυσημία του ρόλου την δίνει πολύ καλά.
    Αυτό που λες πάντως για το Καυτό Απόρρητο είναι σωστό. Το ίδιο μου συνέβη και με τον Λεμπόφσκι όσο πέρναγε ο καιρός τόσο ανακάλυπτα την αξία του. Αν και θεωρώ βέβαια πως ο Λεμπό είναι απίστευτα πιο κλασικός-διαχρονικός.
    Στο σφραγισμένα χείλη η Ουίνσλετ μ αρέσει περισσότερο. Μάλλον φταίει ο σκηνοθέτης ( στο προηγούμενο επειδή ήταν ο άντρας της μάλλον δεν θα μπορούσε να της βάλει της φωνές ένεκα της γνωστή κρεβατομουρμούρας).
    38 παρά αλλά σαν ζόμπι

  10. Hot teokaf @

    Καλημέρααα !

    Ο Ντι Κάπριο μου άρεσε επίσης πολύ και στον Πληροφοριοδότη, αν κι εκεί έπαιζε συνέχεια με συνοφρυωμένο ύφος για να δείχνει μεγαλύτερος ( χα χα πλάκα κάνω αλλά ίσως και να ήταν πράγματι έτσι ). Νομίζω ότι με τον Σκορσέζε έχει δέσει καλά .

    Για το Δρόμο, ισχύουν όσα λες, ίσως να είναι και ο πιο ώριμος ρόλος του μέχρι σήμερα . Δε θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω τα συμπεράσματα που έβγαλα για την ιστορία και τους χαρακτήρες της ταινίας γιατί αν το κάνω δε θα’χω σταματημό . Πάντως κι εκείνη ήταν θύτης και μάλιστα μεγάλος και είχε μεγάλο μέρος ευθύνης για όσα έγιναν . Ο τρελλάρας γείτονας ( ουσιαστικά, η φωνή της λογικής στο έργο ) με κατέκτησε . Υπέροχος .

    Για τα Σφραγισμένα Χειλάκια συμφωνούμε και αυτό για τον Μέντες δεν το είχα σκεφτεί χααα !! Πάντως, έχεις παρατηρήσει ότι η Κέιτ στις περισσότερες ταινίες της τσιτσιδώνεται χωρίς κανένα πρόβλημα ? Και χρειάζεται κι εκεί ένα είδους ταλέντου . Να κάνεις φουλ γυμνές σκηνές και στο τέλος ο θεατής να θυμάται μόνο την ερμηνεία σου . 😉

    • teokaf
    • Posted Φεβρουαρίου 4, 2009 at 12:19
    • Permalink

    Θίγεις πράγματα που δεν πρέπει για κάποιον που κάθετε σπίτι του και ξύνεται. Γιατί εσύ έχεις δουλειά και πρέπει κάποιος να δουλέψει σ αυτόν τον έρημο τόπο. Αλλά επειδή μιλάει ο πυρετός:

    Ο Πληροφοριοδότης ήταν η καλύτερη ταινία εκείνης της χρονιάς ( μαζί με τον Λαβύρινθο του Πάνα αν θυμάμαι καλά) Είχα πολλά χρόνια να δω τόσο καλό Σκορτσέζε ( ο τελευταίος καλός ήταν με το καζίνο). Εκεί οι ηθοποιίες ήταν όλων άψογες. Και εκεί νομίζω πως ο σκηνοθέτης έβαζε ένα πολύ καλό ζήτημα αν και στην 2η ή ίσως 3η ανάγνωση του έργου. Νομίζω πως η γυναίκα του Ντειμον – Ντι Κάπριο ήταν το κεντρικό πρόσωπο. Τουλάχιστον αυτό ήταν το μήνυμα που ο σκηνοθέτης ήθελε να ακουστεί, η προσωπική του υπογραφή θέλω να πω, κι αυτό μ άρεσε πολύ γιατί ήταν μια στιγμή έμπνευσης που νόμιζα πως ο παππούς δεν είχε πια.
    Για το Δρόμο που λες δεν ξέρω αν η γυναίκα σ αυτή την κοινωνία μπορεί ποτέ να είναι θύτης εκτός πολύ λίγων περιπτώσεων. Ευθύνη φυσικά και έχει. Όποιος σκλάβος δεν επαναστατεί έχει ευθύνη και υποχρέωση.
    Ο γείτονας που λες κάπου τον είδα να πηγαίνει για κάποια βράβευση αλλά στο β αντρικού τα παίρνει όλα και δικαίως ο Λέτσερ

    Μου άρεσε το γυμνό στην ταινία γιατί ήταν μάγκας ο σκηνοθέτης και το έδειχνε όχι αισθησιακό αλλά απλά γυμνό. Δεν είναι εύκολο αυτό όταν έχεις μια κουκλάρα σαν την λεγάμενη.

    Αντε να δουλέψει και λίγο η Ελλάδα άντε. ( με αυτά που γράφω είναι προφανές πως θα γίνει ακριβώς το αντίθετο, αλλά τι να κάνουμε πρέπει να τρέφετε και λίγο το μυαλό να πεις στον διευθυντή σου )

  11. Αουρα, δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Τις έχω αφήσει πίσω μου. 🙂

  12. Παρακολουθώ σιωπηλά. Δεν ξέρω και τα της μουσικής, δεν έχω και πολύ χρόνο και γι’ αυτό παραμένω αθόρυβη 🙂
    Οι άνθρωποι μπορεί να μας απογοητεύουν, αλλά πάντα μας γοητεύουν πιο πολύ, νομίζω.

  13. teokaf με άσχημα δέκατα @ Εγώ τη γυναίκα στον Πληροφοριοδότη γιατί τη θυμάμαι αμυδρά ? 😯 Έλα μου ντε ! Ίσως γιατί μόλις εμφανίζονταν ο Νίκολσον σε μια σκηνή, τα σάρωνε όλα . Χα χα ! Λαβύρινθος, εκπληκτική, αλληγορική ταινία, με μάγεψε .

    Τεό, ίσως επειδή είσαι άντρας δεν μπορείς να καταλάβεις πλήρως με πόσους υπόγειους, πλάγιους και μουλωχτούς τρόπους μπορεί μια γυναίκα να γίνει θύτης και να μην το πάρει κανένας είδηση … 😉

    Ναι, ο καημένος ο Σάνον είναι το αουτσάϊντερ για το δεύτερο αντρικό, αλλά ήταν καθηλωτικός . Ο Λέτζερ για εμένα ήταν ό,τι άξιζε από τον Σκοτεινό Ιππότη ο οποίος με κούρασε με τη διάρκεια του και βρήκα σ’αυτόν ένα κάρο κλεμμένα στοιχεία από άλλες ταινίες και τίποτα περισσότερο ( μπορεί πάλι να μην ήμουν και σε μεγάλα κέφια όταν τον είδα – τον Ιππότη εννοώ ).

    Μην ανησυχείς, το έβγαλα και σήμερα το μεροκάματο ! 😆

  14. Renata @
    Και πολύ σοφά και καλά έπραξες ! 🙂

    Σταυρούλα @
    Την έλλειψη χρόνου τη δέχομαι και συμπάσχω . Δε χρειάζεται όμως να έχει κάποιος καμιά εξειδικευμένη γνώση σε κανέναν τομέα για να σχολιάσει στο μπλογκ μου και προσπαθώ πολύ να το δείξω αυτό εδώ μέσα Σταυρούλα μου . Λες να το δείχνω λανθασμένα ??? 😦

    Και σιωπηλή να μείνεις δε σε παρεξηγώ καθόλου . 🙂
    Θέλω όμως να πω ότι μου έλειψες βρε ! Και να μην κολλάς πουθενά . Εδώ γράφουμε ό,τι θέλουμε και ό,τι μας αρέσει .

    Σωστή η ατάκα σου … 😉

  15. Αυρούλα μέχρι να βρω χρόνο να διαβάσω όλο το ποστ χαμός έγινε εδώ πέρα βλέπω! ελπίζω μέχρι τώρα να έχεις «γιάνει»! οι fray δε μου άρεσαν…πολλοί αμερικανοί για τα γούστα μου. η ayo από την άλλη…ρυθμός, λυγερόκορμη, φωνή (κι ας έβαλα ένταση στο τέρμα!). σε νιώθω πεσμένη; δε μπορεί! ανέβα κοριτσάκι! εμπιστοσύνη στη δουλειά μας δείχνουν οι άλλοι που είναι ευθυνόφοβοι κι αναγνωρίζουν τα παληκάρια. όσο για τις προσωπικές σχέσεις…part of the game…και γι αυτό είναι ωραίο! πριν 2 χρόνια κι εγώ προδόθηκα…από φίλη. τότε μου είπα: «τι τα θες; τυχαίο είναι που τόσα χρόνια πορευόσουν έτσι;» γιατί νόμιζα άραγε ότι κάτι μπορεί να αλλάξει;

  16. cute chichipiru @

    Δεν είμαι καθόλου πεσμένη αλλά σ’ευχαριστώ πολύ πολύ για τα εμψυχωτικά σου λόγια !!

    Το θέμα της εμπιστοσύνης και της πίστης στον εαυτό μας και τους άλλους προέκυψε σκεπτόμενη τα δύο αυτά τραγούδια, δεν έχει σχέση με την τωρινή μου διάθεση . Είναι η άποψη μου γενικά . Κατά τ’άλλα είμαι πολύ καλά και φευγάτη όπως σχεδόν πάντα, τσιγκιντιγκλόν !!

    Οι άλλοι που μας προδίδουν χάνουν γλυκιά μου, όχι εμείς . Δεν μας άξιζαν ποτέ και χάρη τους κάναμε που ασχοληθήκαμε μαζί τους . Αυτά για τις προδότρες φίλες … Χααααα !

    Για τους Fray πάω πάσο . 🙂

    Για την Ayo συμφωνώ . Δε θα πεινάσει ποτέ . Αν πατώσει στη μουσική ( πράγμα απίθανο ), άνετα γίνεται μοντέλο . Μα τις αναλογίες είναι αυτές !


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: