Skip navigation

Πρόταση +  Updates !!!

Για να μην κουραστείς μπορείς να διαβάσεις μόνο το » μπλε » κείμενο ακούγοντας το τραγούδι του βίντεο . Όλα τ’ άλλα είναι οι γνωστές μπλα μπλα μπλα πολυλογίες μου … 😀

 

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι σαν ηρωίδα του Μουρακάμι .687zyeca4gj66cca88q42gcaqjk0gqcazmksq3cabpomn6ca1s8vdeca4gksmmcamrk9zgcarzv0ygcaau1k42cavthtt9ca1e3bk0ca330kkmca8yu66rca6dxcxqcasjty6tca9dpc89ca7d0p4lcagyxzho1

Όχι καμιά βασική, μη φανταστείτε ότι την έχω ψωνίσει . Αναπληρωματική στον πάγκο ή κάπως έτσι . Σαν αυτούς τους τύπους που περιγράφει με το μοναδικό και εξαίσιο τρόπο του ο Χαρούκι, που κάνουν συνηθισμένα πράγματα, ζουν μια ήρεμη ρουτινιάρικη ζωή, ξυπνούν το πρωί, πηγαίνουν στη δουλειά τους, τη διεκπεραιώνουν αξιοπρεπώς, γυρίζουν σπίτι, μαγειρεύουν ( συνήθως κάτι πολύ απλό ), κάνουν μπάνιο, τρώνε, ακούν μουσική, ξανατρώνε, διαβάζουν το βιβλίο τους, ετοιμάζουν το κρεβάτι τους, κοιμούνται . Μόνο μπύρα δεν πίνω .
Μέχρι που …

Μέχρι που ΚΑΤΙ συμβαίνει . Περίεργο, αλλόκοτο, μεταφυσικό, μαγικό . Κι εκείνοι το ακολουθούν . Σαν κάτι τελείως φυσικό . Και η ζωή τους αλλάζει τελείως . Και εκείνοι δεν είναι πια οι ίδιοι .

Εκεί βρίσκομαι . Στο » μέχρι που … » . Και περιμένω να γίνει ΚΑΤΙ για να ξαναβρώ τη χαμένη όρεξη . Να οργανωθώ, να θέσω στόχους, να φτιάξω ένα πρόγραμμα, να κλείσω εκκρεμότητες, να πάω τη δουλειά μου ένα βήμα παραπέρα, να βρίσκομαι με τις παρέες πιο συχνά . Έχω ξαναβρεθεί σ’αυτό το σημείο . Μόνο που αυτή τη φορά έχει κρατήσει εκνευριστικά πολύ . Είμαι όμως αισιόδοξη . Τρεις τελείες είναι . Αποσιωπητικά . Δεν είναι και τόσο δύσκολο να τις ξεπεράσει κανείς .

Υπάρχει όμως και κάτι παρηγορητικό . Όσο απλοί κι αν φαίνονται οι ήρωες του συγγραφέα δεν κάνουν καθόλου απλές σκέψεις και δεν έχουν καθόλου συνηθισμένο μυαλό ( αν και οι ίδιοι δεν το πιστεύουν ) . Κάτι δεν είναι κι αυτό ? 🙂

 

Δεν είμαι εγώ η αρμόδια για να γράψω για τον Μουρακάμι, είμαι μια απλή αναγνώστρια . Το έχουν κάνει άλλοι κι άλλες με περισσότερες περγαμηνές και μεγαλύτερη ικανότητα και πείρα . Ξέρω μόνο ότι με τα βιβλία του μπορείς να κάνεις ένα θεαματικό μακροβούτι μέσα σου . Να χαμογελάσεις, να δακρύσεις, να έρθεις αντιμέτωπος με τους φόβους και τις αγωνίες σου . Να πλημμυρίσει το μυαλό σου με εικόνες . Να δεις τα όνειρα σου με άλλο μάτι . Και όταν φτάσεις στην τελευταία σελίδα να αισθανθείς εκείνη την ευφορία του ανθρώπου που μόλις διάβασε ένα πολύ πολύ καλό βιβλίο . Και αυτή η αίσθηση να μη σ’αφήνει την επόμενη μέρα . Ούτε τη μεθεπόμενη, ούτε τη …

Η αλήθεια είναι ότι προτού παρασυρθώ από το μαγικό ρεαλισμό του Μουρακάμι η Ιαπωνία μου ήταν ψιλοαδιάφορη . Αυτό βέβαια άλλαξε στην πορεία . Πλέον όλο και κάτι ψάχνω, διαβάζω, ακούω, με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον . Προς το παρόν η χώρα αυτή φαντάζει στα μάτια μου σαν ένας άλλος ( γοητευτικός όμως ) πλανήτης και οι κάτοικοι της σαν εξωγηίνοι, όμως τόσο περίεργα οικείοι .

Και δεν είμαι η μόνη . Ο πολύ γνωστός άγγλος ηθοποιός και σκηνοθέτης Simon McBurney γράφει στο πρόγραμμα της παράστασης » Ο Ελέφαντας Εξαφανίζεται « βασισμένης σε διηγήματα του Χ.Μ. :simon-mcburney1

» Όποιος φτάνει στην Ιαπωνία για πρώτη φορά παθαίνει αλλεπάλληλα σοκ . Η άφιξη στο Τόκιο είναι από μόνη της ένα μεγάλο σοκ . Η ίδια η κλίμακα των πραγμάτων σου προκαλεί δέος . Τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι ζουν εδώ .

Αλλά το δεύτερο σοκ είναι πως, παρόλο το μέγεθος, αυτή είναι η πιο οργανωμένη αστική κοινωνία στον πλανήτη . Αντίθετα με το Λονδίνο, τα πάντα λειτουργούν με το ρολόι . Ο υπόγειος σιδηρόδρομος φτάνει στην ώρα του . Δεν βρίσκεις χαλασμένα καρτοτηλέφωνα στο δρόμο . Ούτε ένας από τους μυριάδες αυτόματους πωλητές διαστημικής εποχής που βρίσκονται σε κάθε δρόμο δεν θα σου δώσει ποτέ λάθος ρέστα όταν θα ρίξεις μέσα τα χρήματα σου και θα πάρεις την μπύρα σου, τον παγωμένο καφέ σου, τα τσιγάρα σου . Έχουν μακρά ιστορία αστικής οργάνωσης εδώ .

Το Λονδίνο του Σαίξπηρ ήταν μια πόλη περίπου 250.000 κατοίκων . Το Τόκιο το 1600 ήταν ήδη μια πόλη άνω του ενός εκατομμυρίου .

Στη Σιμπούγια, στο κέντρο του Τόκιο, όπου μένω εδώ και πάνω από έξι εβδομάδες, 3.000 ή και περισσότεροι άνθρωποι διασχίζουν το δρόμο κάθε φορά που ανάβει το πράσινο . Παντού προβάλλονται χάι-τεκ διαφημίσεις . Εκατομμύρια φώτα νέον, εικόνες και ήχοι σου επιτίθενται από κάθε κατεύθυνση . Τα πάντα μοιάζουν πλαστικά, τεχνητά, μαζικής παραγωγής σε μια αδιανόητη κλίμακα . Δεν μοιαζει να έχει διασωθεί τίποτα από όσα εμείς θα φανταζόμασταν ως » Γιαπωνέζικο » . Κι όμως, αν χωθείς σε ένα μικροσκοπικό σοκάκι, κι ανέβεις την ξύλινη σκάλα, θα βρεις να σε περιμένει ένα δωμάτιο στρωμένο με τατάμι σε μια μικρή γιαπωνέζικη παμπ που θα ακτινοβολεί ένα αίσθημα ηρεμίας . Τα περισσότερα από αυτά που βρίσκονται εδώ στο Τόκιο βρίσκονται παντού στον κόσμο . Τα ίδια καταστήματα, οι ίδιες μάρκες, ο ίδιος φανατικός καταναλωτικός καπιταλισμός, αλλά την ίδια στιγμή τα πάντα είναι διαφορετικά .

Προερχόμαστε από έναν αριστοτελικό, δυϊστικό κόσμο . Βλέπουμε παντού διχοτομίες . Σωστό και λάθος, καλό και κακό . Στην Ιαπωνία δεν υπάρχει τέτοιος διαχωρισμός . Οι Ιάπωνες έχουν μια ενοποιημένη και συνολική θεώρηση του κόσμου, που μας φαίνεται και είναι πολύ δύσκολη να τη συλλάβουμε … «

 

 

Το » Read My Mind « των αμερικανών Killers ( από το φοβερό και τρομερό Λας Βέγκας της Νεβάδα ) άργησε να με κερδίσει . Ήθελε φαίνεται το χρόνο του . Το άκουγα στο ραδιοφώνο και το προσπερνούσα, έβλεπα το βίντεο να ξεκινάει στην τηλεόραση και άλλαζα κανάλι ( χασμουρητό ) . Δεν ξέρω τι συνέβη κι αυτό άλλαξε και μάλιστα λίγο καιρό αφότου το τραγούδι έπαψε να είναι χιτ πρώτης γραμμής . Από τη στιγμή όμως που έγινε αυτή η αλλαγή το Read My Mind έγινε τραγούδι » ΜΟΥ «. Και το βίντεο κλιπ για ένα μυστήριο λόγο ένα από τα πιο αγαπημένα μου . Ειδικά για το κλιπ ακόμη ψάχνομαι .

Ίσως να φταίει ο ίδιος ο τίτλος του τραγουδιού, μια ερώτηση που έχω κάνει σε αρκετούς ανθρώπους . Σιωπηλά όμως γιατί ξέρω πως απάντηση δε θα έχω . Ίσως να είναι οι στίχοι του όπου υπάρχουν φράσεις από τις ωραιότερες που έχω ακούσει σε τραγούδι » I don’t mind if you don’t mind ’cause I don’t shine if you don’t shine «, » I pull up to the front of your driveway with magic soaking my spine «, » I wanna breathe that fire again « και φυσικά το » The stars are blazing like rebel diamonds cut out of the sun « που είναι και το tagline αυτού εδώ του μπλογκ ( για τους πιο παρατηρητικούς ! ) .

Ίσως να είναι η ιστορία που διηγούνται αυτοί οι στίχοι, για ένα νέο που έχει κολλήσει στη ρουτινιάρικη ζωή της μικρής του πόλης και που φοβάται να κάνει το μεγάλο άλμα στο άγνωστο και να ακολουθήσει την αγαπημένη του που τον αφήνει . Η αγάπη του όμως για εκείνη είναι τόσο μεγάλη που ξεπερνά τις ανασφάλειες του, αποφασίζει να την ξανακερδίσει, τα καταφέρνει και μαζί κάνουν την υπέρβαση .

Ίσως να είναι η μoυσική του, η ελαφρώς φάλτσα ερμηνεία του Brandon Flowers ( μια από τις πιο συμπαθητικές φάτσες στη μουσική βιομηχανία σήμερα και μ’ένα βλέμμα ευθύ, όμορφο, καθαρό που σε κερδίζει ) και η απογείωση τους προς το τέλος του τραγουδιού μετά τη » γέφυρα » ( το καλύτερο σημείο ) .

 Και ίσως να είναι και η υποβόσκουσα γλυκιά μελαγχολία που εγώ εισπράττω ( άγνωστο πως ) τόσο από το τραγούδι όσο και από το βίντεο . Kαι όσο για το βίντεο, ναι, μπορεί να φταίει και η γοητεία που ασκεί επάνω μου η Ιαπωνία . Και οι ιστορίες του Χαρούκι Μουρακάμι .

Trivia

* Το τραγούδι γράφτηκε εξολοκλήρου από τον Flowers και ο ίδιος το θεωρεί ως ό,τι καλύτερο έγραψε ποτέ του . Ο 27χρονος είναι αγγλόφιλος και λατρεύει τους Smiths, Pet Shop Boys και New Order . Εξάλλου το όνομα του γκρουπ το εμπνεύστηκε από το fake συγκρότημα που εμφανίζεται στο βίντεο του τραγουδιού » Crystal » των New Order . Ακολουθεί επίσης τον τρόπο ζωής των Μορμόνων ( καλέ αυτοί δεν είναι πολυγαμικοί και κάνουν σαν να ζουν τον 19ο αι. ???? ) !

* Τρίτο single από το δεύτερο άλμπουμ των Killers » Sam’s Town « ( 2006 ) . Θεωρείται το καλύτερο κομμάτι του δίσκου ο οποίος στο σύνολο του πήρε μέτριες κριτικές .

* Το τραγούδι βγήκε το Φεβρουάριο του 2007 και πήγε αρκετά καλά στα charts . Το βίντεο γυρίστηκε ένα μήνα πριν στο Τόκιο . Το σκηνοθέτησε η πολύ καλή Diane Martel ( έχει γυρίσει πάμπολλα βίντεο της M. Carey αλλά και τα αγαπημένα μου » Get Right » της J.Lo. και » Like A Boy » της Ciara ) .

* Πολλές σκηνές του βίντεο γυρίστηκαν στη μεγάλη διασταύρωση της Σιμπούγια . Σαν την Times Square του Τόκιο ένα πράγμα .

* 2:00 – ποδήλατο penny farthing + low rider . Γιούπι !!

* 0:40 – 2:42 – 3:30 – Gachapin ( Γκατσαπίν ) . Αγαπημένος τηλεοπτικός ήρωας των μικρών γιαπωνέζων . Είναι ένας δεινόσαυρος 5 χρονών ο οποίος δεν μεγαλώνει ποτέ ( ούτε και ψηλώνει, μένει στο 1.65 ) . Πρωταγωνιστεί με τον κολλητό του Mukku, ένα κόκκινο γιέτι, στην εκπομπή » Hirake ! Ponkiki « και σπάει τα μηχανάκια της γιαπωνέζικης AGB .

* 2:52 – DrumMania + GuitarFreaks, αγαπημένα music video games των γιαπωνέζων με ενσωματωμένες ηλεκτρικές κιθάρες και ντραμς .

* 3:30 Capsule Hotel για τους κλειστοφοβικούς μας φίλους .

 

*** Μια καινούργια φίλη είναι αυτόν τον καιρό στην Ιαπωνία για δουλειές . Περιμένω να επιστρέψει για να μου πει τις εντυπώσεις μιας ελληνίδας από αυτή την παράξενη χώρα . Βίντεο επιβράβευσης UPDATE βασανισμένων αναγνωστών το πρόγραμμα θα έχει από αύριο . Και το tagline από το επόμενο ποστ θα αλλάξει . Ένας μικρός κύκλος έκλεισε ( μπας και έρθει και η όρεξη ! ) κι εκτός αυτού βαριέμαι κι εύκολα . 🙂 ***

 

UPDATE !!! UPDATE !!!

Α ) Τη λατρεύω αυτή την ταινία, τη λατρεύω . Ο Μπομπ, η Σάρλοτ και το Τόκιο …

 

Sofia Coppola’s » Lost In Translation » ( 2003 )

» Just Like Honey » – Jesus And Mary Chain

 

Σούπερ τραγούδι . Και ναι, ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί ΤΙ της ψυθίρισε …

 

B ) Ντόρα Εξερευνήτρια και Μπομπομάστορα … you can kiss our fat japanese asses !! ( introducing Mukku )

 

Γ ) Παγκόσμια πρώτη !!

Η μυστική χορογραφία της ελληνικής συμμετοχής στην επόμενη Γιουροβίζιον είναι έτοιμη . Τεσταρίστηκε πρώτα από τον Φωκά στο Τόκιο με τη βοήθεια του ντόπιου ποπσταρ Eiji Wentz και η δοκιμή είχε τεράστια επιτυχία . Μπάϊλα Τσίκι Τσίκι τρέμε λέμε !! Έρχεται ο Λάκι Χάπι !!

 

Advertisements

14 Comments

  1. Χ. Μ. δεν έχω διαβάσει ακόμα. Δεν ξέρω γιατί αντιστέκομαι με τόσες ευνοϊκές κριτικές από κοινούς γνωστούς και φίλους εδώ μέσα.
    Αλλά το τραγουδάκι με εξέφραζε πολύ μια εποχή, αν και προτιμούσα το «Mr Brightside» γι ευνόητους λόγους και το «Tranquilize».

    Σε πιο «κλειστές» εποχές μου όμως είχε κολλήσει ο στίχος (των RHCP) με αντίθετο νόημα:
    «Please don’t strip my mind, leave something behind. »

    Παράλογο? 🙄

  2. Δεν απαντά … Άρα ? Λογικό !

    » Strip My Mind » βέβαια ! Red Hot Chilli Peppers . Στον αντίποδα του » Read My Mind » χα, χα ! Πιο βαρύ τραγούδι αυτό, πολύ καλό όμως . Πάρα πολύ καλό indeed .

    Το Μr. Brightside από ποιά πλευρά σε εξέφραζε ? Είχα έναν Brightside κάποτε, έμεινε με τη χαρά χααα ! Ευτυχώς είναι μακριά τώρα . 🙂 🙂

    Οι Killers έχουν βγάλει και ένα από τα πιο ανατρεπτικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια με τον κουλό τίτλο » Don’t Shoot Me Santa «( έτσι, για να μπαίνουμε στην εορταστική περίοδο ).

    Μουρακάμι να διαβάσεις γλυκιά μου όποτε γουστάρεις, σιγά μη βάλουμε deadline στην απόλαυση της ανάγνωσης . Θα σου αρέσει . Και μετά θα ανταλλάξουμε απόψεις . 🙂

    Κουράγια για update δεν έχω … Μ’έβγαλε νοκ άουτ απόψε ο κος φιλόλογος μαζί με το ναυαρχούκο . Την επόμενη φορά θα τα πούμε περισσότερο έτσι ? ( οι υποχρεώσεις μου δεν με άφησαν να κάτσω κι άλλο ). Σ’ευχαριστώ πολύ πολύ για την αποψινή παρέα !

  3. Ο φιλόλογος ήταν το κάτι άλλοοοο! :8O

    Ούτε στον εχθρό μου!! 😆 😆

    Εγώ ευχαριστώ. Την επόμενη φορά… 😉

  4. Μουρα… τι???
    Ρε? Δε σε έχω πει να μη διαβάζεις τέτοια πράματα?
    Σε… χαλάνε!
    Χα, χα, χα.
    Καλησπέρες…
    Εννοείται πως κάνω πλάκα.
    Ξέρεις τώρα, το κάθαρμα μέσα μου…
    Αλλά η αλήθεια είναι πως μου κίνησες το ενδιαφέρον
    και θα ήθελα κι εγώ πολύ
    να ρίξω μια ματιά στη δουλειά
    του συγκεκριμένου κυρίου.
    Κυρίως γιατί γοητεύομαι απ’ αυτούς που
    δείχνουν «συνηθισμένοι άνθρωποι», ίσως
    γιατί ξέρω πως από κει μπορεί να προκύψει
    κάτι αναπάντεχο. ΆΛλωστε, όλοι, ή μάλλον
    ή πιο ενδιαφέροντες από μας, ζούμε
    πάνω από μία παράλληλες ζωές,
    που άλλοι γύρω μας πιθανόν αγνοούν.
    Κι αυτό έχει μια γοητεία. Σχεδόν άγρια.

    Όσο για την Ιαπωνία? Δεν ξέρω…
    Ποτέ δεν ήταν ανάμεσα στους επικείμενους
    προορισμούς μου. Ίσως γιατί με ξενίζει
    όλη αυτή η οργάνωση – μέσα μου νιώθω
    «χαώδης» γι’ αυτό έλκομαι από τα χαώδη.
    Μια αγαπημένη φίλη που βρίσκεται αυτή
    την εποχή εκεί… ανυπομονεί να γυρίσει
    γιατί έχει στην κυριολεξία φρικάρει από
    το μέρος…
    Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ο «εφιάλτης» ενός
    μπορεί να αποδειχθεί «παράδεισος» του άλλου.

    Χαίρομαι που σε ξαναβρήκα…
    Συγνώμη για την… απιστία.
    Και την εξαφάνιση.
    Αλλά μέχρι τώρα, πρέπει να μ’ έχεις ήδη μάθει.
    Όπως και την… πολυλογία μου.
    Τα πιο γλυκά φιλιά μου…

  5. Ρενάτα @ Ευτυχώς που ήταν εκεί η Άλεφ και η Νίνα . Ευτυχώς !!

    Ν.Υ. Άννα @ Πάμε όλοι μαζί ! Για την Άννα παιδιά ! Πάμε : Χα-ρού-κι Μου-ρα-κά-μι . Πιο γρήγορα τώρα ! ΧαρούκιΜουρακάμιΧαρούκιΜουρακάμιΧα…Ναι !!!

    Θα σου αρέσει πολύ γιατί σε ξέρω λιγουλάκι και είναι ακριβώς όπως υπέροχα το σχολιάζεις . Δεν είμαστε συνηθισμένοι άνθρωποι, δεν είμαστε συνηθισμένοι άνθρωποι !!! Χα χα ! Και οπωσδήποτε θα διαβάσεις και το » Κουρδιστό Πουλάκι » . Από κοντά οι λεπτομέρειες !! 🙂

    Αχ φιλενάδα επικοινώνησε η ξενιτεμένη μας ? Δεν είδες που την αναφέρω στο τέλος του ποστ ?

    Δεν υπάρχει τίποτα γλυκιά μου για να σου συγχωρήσω . Αντίθετα θα σε συγχαρώ που ενάντια στο εμπάργκο σχολίων που γίνεται σ’αυτό το μπλογκ, εσύ κατάφερες και έβαλες σχόλιο ! Χεστήκαμαν για το εμπάργκο !!

    Φιλια φιλια φιλιά !!

    • nuwanda
    • Posted Νοέμβριος 26, 2008 at 00:43
    • Permalink

    aura, welcome to Murakami fan club!! εμενα τo αγαπημενο μου ειναι το Kafka on the Shore οπου γατες που λατρευουν την οπερα μιλανε με διανοητικα αναπηρους γεροντες!!! μαγεια!!! στο συνιστω – οπως και ολα του αλλωστε…

    ξερεις τι κανει στα ματια μου μαγικο τον Μουρακαμι? παντα πηγαινε κοντρα στο ρευμα – οχι τωρα που ειναι καποιος, αλλα απο τοτε που τον ειχαν στο φτυσιμο….

  6. Sweetie έχεις χάσει όντως επεισόδια … 😦

    Πλάκα κάνω . Είμαι ήδη Old Member . Μόνο το » Kafka… » και το » Σπούτνικ αγαπημένη » δεν έχω διαβάσει ακόμη . 2006-2007 είχα διαβάσει τα άλλα τρια .

    Με το » Kafka… » κόλλησα » μετά τη δική σου βιβλιοπαρουσίαση . Το αναζήτησα πριν μερικές εβδομάδες σ’ένα κεντρικό βιβλιοπωλείο ( δε θυμάμαι ποιό, στον Ιανό νομίζω ? Θα σε γελάσω … ) και δεν το είχαν !! Απίστευτο ?

    Είναι πάντως το επόμενο που θα διαβάσω . Θα το βρω .

    Κόντρα στο ρεύμα και κόντρα στο ρεύμα ( της γιαπωνέζικης λογοτεχνίας σύμφωνα με δηλώσεις του και νομίζω οι συμπατριώτες του τον είχαν στο φτύσιμο ) αλλά απ’ό,τι έχει πει η επιρροή της πατρίδας του πάνω του είναι τεράστια . Τα γονίδια παιδί μου, τα γονίδια …

    Εγώ τον πάω πολύ γιατί είναι και μέγας μουσικόφιλος και μάλιστα της τζαζ και της κλασσικής μουσικής . Δλδ φαν του μπλογκ . Χα χα !

    Γεια σου ανατρεπτικέ και ασυμβίβαστε Nuwanda !

    Φιλιά !

    Υ.Γ. Σ’έναν Ελευθερουδάκη το είχα ζητήσει ! Μακριά απ’εμού το Αλτσχάϊμερ ! Φιου … 🙂

  7. καλησπέρα! κ ας σου λείπουν οι περγαμηνές της βιβλιοπαρουσίασης όπως λες.. μια χαρά δίνεις το στίγμα του! έχω διαβάσει τα σπούτνικ αγαπημένη και το νορβηγικό δάσος. Με ποιο θα πρότεινες να συνεχίσω αφού έτσι και αλλιώς τον έχω πιάσει από.. τη μέση;

  8. chichipiru @ Εγώ τέτοια ώρα τί να πω ? Καλησπέρα ή καλημέρα ?

    Γεια σου chichipiru ( με το ωραίο nickname ), καλωσήρθες !

    Ευχαριστώ για το αποψινό κοκκίνισμα ( από τα καλά σου λόγια ). 🙂
    Δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος στα αναγνώσματα αν και πολλοί Μουρακαμικοί υποστηρίζουν ότι καλό θα ήταν κάποιος να ξεκινήσει από το Νορβηγικό Δάσος . Δεν έχει σημασία για μένα αυτό . Τον έπιασες στα χέρια σου ? Αυτό ήταν !

    Δεν τα πηγαίνεις κι άσχημα . Νομίζω ότι το » Κουρδιστό Πουλί » είναι σχεδόν μονόδρομος . Αλλά μπορείς να αναβάλλεις για λίγο την ικανοποίηση διαβάζοντας τη συλλογή διηγημάτων » Ο Ελέφαντας εξαφανίζεται » ( εκδ. ΚΟΑΝ ) και αφήνοντας για το τέλος το υπέροχο Κ. Πουλί . Δεν έχω διαβάσει το Σπούτνικ ακόμη . Το βρήκες ανώτερο ή κατώτερο του Δάσους ?

    Ό,τι κι αν αποφασίσεις σημασία έχει να αφήνεις χρονική απόσταση μεταξύ βιβλίων του ίδιου συγγραφέα, κατά τη γνώμη μου . Το αντίθετο νομίζω ότι φέρνει κούραση και κορεσμό και δεν επιτρέπει στο περιεχόμενο του βιβλίου να » ξεκουραστεί » μέσα σου και να αφήσει την ουσία του να περάσει στο μυαλό και την καρδιά σου . Υποκειμενικά μιλάω πάντα έτσι ?

    Ελπίζω σε λίγο καιρό να έχουμε στα ελληνικά το τελευταίο μυθιστόρημα του το » After Dark «, με τις ιστορίες πέντε τελείως διαφορετικών ανθρώπων να διασταυρώνονται μια νύχτα κατά τη διάρκεια επτά ωρών . Πρέπει να είναι πολύ ενδιαφέρον . Κυκλοφορεί προς το παρόν στα αγγλικά .

    Και φυσικά υπάρχουν κι άλλα αμετάφραστα και κανά δυο άλλα που έβγαλε ο Καστανιώτης τη δεκαετία του ’90 . Άσε … Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας με τον κο Χαρούκι, όρεξη να’χουμε .

    Το » Κουρδιστό Πουλί » πάντως θα σ’ενθουσιάσει . Ελπίζω να βοήθησα ( αλλά μάλλον σε μπέρδεψα, σόρι για τη φλυαρία ).

    Θα τα λέμε ! 🙂

  9. τώρα σίγουρα θα πω καλημέρα! καλώς σας βρήκα! 🙂 το Σπούτνικ για εμένα…ήταν σίγουρα κατώτερο του Δάσους. Το αποδίδω στους εξής δύο λόγους: δε μου περιέγραφε εικόνες που δεν έχω ξαναδεί – μεγάλο μέρος περιγράφει ελληνικό νησί – και δε μου «είπε» τίποτα το τέλος που έδωσε στο βιβλίο. Μπορεί και η μετάφραση να μην έδωσε τον λόγο του…όμως το Δάσος μένει για μένει πρώτο στη λίστα έχοντας διαβάσει μόνο τα 2. Μετά το Σπούτνικ πέρασα σε μπητ γενιά – Burroughs, Kerouac, Nin- και πριν λίγο τέλειωσα το Σύνδρομο Πορτνόι. Δεν έχω προλάβει να διαβάσω το υπόλοιπο blog σου για να βρω περισσότερα κοινά… όμως ο Μουρακάμι ήταν μία καλή αφορμή για να γνωριστούμε πιστεύω. :)Ευχαριστώ για τις συμβουλές και σίγουρα θα τα λέμε! 🙂

  10. Ωραίες αναγνωστικές εναλλαγές . Θα κρατήσω τις εντυπώσεις σου από το Σπούτνικ για όταν το διαβάσω .

    Διαβάζοντας το προφίλ σου βρήκα κι άλλα κοινά μας στοιχεία !

    Και το πιο κουφό ?? Αυτές τις μέρες τελειώνω … το Σύνδρομο Πόρτνοϊ !!!!!

    Θεέ μου, είμαι στη ζώνη του Λυκόφωτος ?

    Καλημέρα 🙂

  11. μου αρέσουν τα κοινά σημεία… 🙂 βάζουν τις σωστές βάσης επικοινωνίας… καλημέρα!

    σου άρεσε το σύνδρομο;

  12. Μέχρι στιγμής περνάω πολύ καλά, μου αρέσει πάρα πολύ . Σου είπα δεν το έχω τελειώσει .

    Σε αρκετά σημεία μου θυμίζει τους νευρωτικούς μονολόγους του Γούντι Άλλεν . Εβραίος με εμμονές και συμπλέγματα ο ήρωας, στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι . Χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα .

    Και εννοείται ότι το στυλ του πολυαγαπημένου μου Φ.Ροθ είναι μοναδικό .

    Καλή Κυριακή μας εύχομαι 🙂

  13. … και καλή εβδομάδα! 🙂


One Trackback/Pingback

  1. By Haruki Murakami - After Dark « Chichipiru on 25 Φεβ. 2009 at 10:18 μμ

    […] Δεν πάνε 2 μήνες που είχαμε κουβέντα με την καλή μου Aura για το ποιο θα έπρεπε να είναι το επόμενο του, που θα […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: