Skip navigation

Θα την εξομολογηθώ την » αμαρτία » μου . Έχω θέμα . Δεν ξέρω τι να γράψω …

Αγαπάω τόσο πολύ το τραγούδι αυτό και τις εικόνες που το συνοδεύουν που, έχω κολλήσει . Μέρες τώρα . Είναι τόσα πολλά τα συναισθήματα που με κατακλύζουν, τόσες πολλές οι μνήμες που ξυπνούν κάθε φορά που το ακούω, τόσες πολλές οι σκέψεις που κάνω και η απόλαυση που παίρνω όταν βλέπω το βίντεο κλιπ, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει … Δεν μπορώ να συγκεντρώσω τον εγκέφαλο και να εκφράσω όλα αυτά με λέξεις σαφείς και φράσεις συγκεκριμένες . Και άλλα τραγούδια μου προκαλούν τα ίδια συμπτώματα .

 Άσ’τα να πάνε … Ανίατη η περίπτωση μου. Σεντόνι υπέρδιπλο θα μου βγει το ποστάκιον μέσα στην άγρια νύχτα, το βλέπω ! Θα προσπαθήσω . Επιτόπου . Και ό,τι μού’ρθει . Ό,τι βγει .

Το καλοκαίρι της ζωής σου .

Η αγκαλιά του γονιού που νόμιζες ότι θα ήταν πάντα κοντά σου . Τα παιχνίδια . Οι φίλοι που δεν θα απομακρύνονταν ποτέ . Οι παρέες και τα γέλια, αβίαστα και αυθόρμητα . Η αίσθηση της αθανασίας . Ο πρώτος μεγάλος έρωτας, η πρώτη δυνατή σχέση, άγραφο χαρτί η καρδιά, το » θα κρατήσει για πάντα και με την ίδια ένταση «, το » σ’αγαπώ » που δεν τρομάζει . Η επιπολαιότητα και ο ενθουσιασμός και η παντοδυναμία της νεότητας . Η τόλμη . Τα όνειρα και οι φιλοδοξίες . Η αισιοδοξία . Τα λάθη που ήταν ακόμη τόσο λίγα . Οι αποφάσεις που ήταν ακόμη τόσο εύκολες . Οι ευκαιρίες που φάνταζαν τόσο πολλές . Ο χρόνος που ήταν ακόμη φίλος .  Και η ψευδαίσθηση ότι μπορείς να τον γυρίσεις πίσω …

Θα παίξεις στο παιχνίδι ?

Η αυταπάτη, η αναθεώρηση, ο συμβιβασμός . Σε βαρέθηκα, δεν σε αναγνωρίζω, φεύγω- όχι δε φεύγω-φεύγω . Η κρίση αξιών, το άγχος, οι αυξημένες ευθύνες, ο αγώνας . Δουλειά ! Το χρήμα, η αλλοτρίωση . Το βόλεμα . Η ανασφάλεια-κρύψε την, ο φόβος, η προδοσία, τα ψέματα . Κάνε το μαλάκα . Κατάπιε το κι αυτό . Σκάσε και κολύμπα . Χειρίσου για να μη χειριστείς . Φά’τους πριν σε φάνε . Νοσταλγία . Ξέχασε το . Μην πληγώνεις ! Δεν πειράζει αν πληγωθείς ! Η παραίτηση . Μην κάνεις σαν να μην το περίμενες ! Το τίμημα της επιλογής, η συνέπεια της απόφασης . Τα φαντάσματα που κουβαλάς . Το μη αναστρέψιμο κάποιων πραγμάτων . Θύτης . Θύμα . Ο χρόνος στο σβέρκο σου . Ο χρόνος γελάει . Γιατί δεν γυρίζει . Το ξέρεις πια πολύ καλά …

Οι ουλές σου .

 Ο χρόνος είναι αμείλικτος . Και η ζωή, ίσως . Και όλοι λίγο-πολύ έχουμε το προσωπικό μας » rosebud » . Είτε είναι ένας παλιός έρωτας που θα μπορούσε να είχε καλύτερη κατάληξη, είτε μια παιδική ανάμνηση που μας ευχαριστεί, είτε ένα ουτοπικό όνειρο-που η λέξη ουτοπικό τα λέει όλα, είτε κι εγώ δεν ξέρω τι .

Και που και που το σκεφτόμαστε … Και που και που το θυμόμαστε …

 

 

 

Υπάρχουν κάποια βίντεο κλιπ που όταν τα παρακολουθείς, σου προσφέρουν την ίδια απόλαυση ( μόνο μικρότερης διάρκειας ! ) με μία καλή κινηματογραφική ταινία . Το μάτι δεν ξεκολλάει από την εικόνα μέχρι να ακουστεί και η τελευταία νότα του τραγουδιού, ενώ δεν μπορείς στο τέλος να μην αισθανθείς θαυμασμό για τους ανθρώπους που οπτικοποίησαν τη μουσική, για τις ιδέες και την τεχνική τους .

Στα τέλη του 1984 ο σκηνοθέτης και φωτογράφος Jean Baptiste Mondino, ο διευθυντής φωτογραφίας Pascal Lebegue και ο art director Bryan Jones, ένωσαν τις δυνάμεις τους για τη δημιουργία ενός τέτοιου βίντεο κλιπ . Ήταν για το τραγούδι » Boys Of Summer » του πρώην μέλους των Eagles, Don Henley και πρώτο single του άλμπουμ του » Building The Perfect Beast » . Tην επόμενη χρονιά και οι τρεις τους έφυγαν από τα MTV Video Music Awards με το αντίστοιχο βραβείο στο χέρι και ο Henley με το μεγάλο βραβείο του Καλύτερου Βίντεο Κλιπ για το 1985 .

Ο  Mondino χρησιμοποίησε ασπρόμαυρη φωτογραφία για να τονίσει το παρελθοντικό στοιχείο στην ιστορία . Οι επιρροές από τους σκηνοθέτες της nouvelle vague είναι έντονες, ενώ τα στιγμιότυπα των αγοριών πίσω από το συρματόπλεγμα παραπέμπουν στην πρωτοποριακή, για την εποχή της, ταινία της Leni Riefenstahl, Olympia (1938) .

  Το καταπληκτικό όμως είναι η επινόηση του σκηνοθέτη προκειμένου να παρουσιάσει τη μνήμη και τις πραγματικές σκέψεις των προσώπων που εμφανίζονται στο κλιπ . Δείχνουν ότι είναι μια χαρά, έχουν αποκτήσει ό,τι ζητούσαν, όλα φαίνονται φυσιολογικά . Η εικόνα-σύμβολο όμως του ανέμελου και ερωτευμένου ζευγαριού είναι πάντα εκεί, πίσω τους, να τους στοιχειώνει . Μέχρι που κάποιος » σπάει » . Και γυρίζει πίσω να κοιτάξει . Διαπιστώνουμε επίσης στο τέλος ότι, η εικόνα του ήρωα που διασχίζει την έρημη πόλη πάνω σε ένα αυτοκίνητο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η σκέψη του ίδιου, η συνείδηση του ( εικόνα μέσα στην εικόνα, ταινία μέσα στην ταινία ) .

To τραγούδι σε πρώτο επίπεδο μιλάει για την επιθυμία ενός άντρα να ξανακερδίσει τη γυναίκα που αγάπησε νέος και της οποίας  μια συγκεκριμένη καλοκαιρινή εικόνα, του έχει γίνει εμμονή .  Καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να φέρει το χρόνο πίσω, ότι είναι πια δύσκολο να διορθώσει τα λάθη του και όμως μέσα στο μυαλό του επιμένει . Κατανοεί την έννοια της ωριμότητας, μπορεί να την αναγνωρίσει, αλλά ο ίδιος αρνείται να ωριμάσει . Σε δεύτερο επίπεδο οι στίχοι μιλούν για την αίσθηση της απώλειας, την αλλαγή αξιών, τα σημάδια από το πέρασμα του χρόνου στο μυαλό και το σώμα κάθε ανθρώπου που γερνάει και ο οποίος συνειδητοποιεί ότι είναι μάταιο να κοιτάζει πίσω στο παρελθόν και να σκέφτεται συνέχεια τα λάθη του και τις πιθανότητες .

Trivia

* Δεν υπάρχει περίπτωση να ψάξεις λίστα με τα καλύτερα τραγούδια ή με τα καλύτερα μουσικά βίντεο όλων των εποχών και να μην πετύχεις μέσα το » Boys Of Summer » !! Το βίντεο τότε έκανε πάταγο, σήμερα θεωρείται ότι ήταν τουλάχιστον πέντε χρόνια μπροστά από την εποχή του . 18 χρόνια μετά βλέπεται και ακούγεται το ίδιο ευχάριστα .

* Το τραγούδι κυκλοφόρησε και το βίντεο γυρίστηκε την εποχή που η γενιά των γιάπηδων κυριαρχούσε στην Αμερική . Επομένως, καθόλου τυχαία η απήχηση που είχε και η επιτυχία που γνώρισε . Με το θρυλικό ( για τους αμερικανούς ) στίχο » Out on the road today I saw a » Deadhead » sticker on a Cadillac / A little voice inside my head said Don’t look back, You can never look back «ο Ηenley δήλωνε το τέλος μιας εποχής, μιας ολόκληρης γενιάς και τον πικρό απολογισμό . Deadheads αποκαλούνταν οι οπαδοί των Grateful Dead .

* Το μικρό αγόρι που παίζει ντραμς είναι ο 7χρονος τότε Josh Paul, σημερινός μπασίστας των Daughtry !!

* O Don Henley σήμερα έχει κάνει ένα εμφανέστατο και σχετικά επιτυχημένο face lift ( ! ) και προσπαθεί να αναθερμάνει την καριέρα του παρέα και με τους υπόλοιπους Eagles . Καλύτερα να τον θυμόμαστε όπως ήταν στο κλιπ και από το » Hotel California » !

* Για τον Mondino, τα λόγια είναι περιττααααά … Υποκλίνομαι . Έτσι κι αλλιώς κάθε λίγο και λιγάκι για αυτόν θα γράφω .  🙂 Όλα στην πορεία .

*** Αυτά τα κοινότοπα και απλοϊκά . Πώς μου βγήκε έτσι άλλ’αντ’άλλων το καημένο το ποστ ?? 

Rosebud … Βρήκα τουλάχιστον τον τίτλο !  🙂 ***

Advertisements

10 Comments

  1. «Θα παίξεις στο παιχνίδι ?

    Η αυταπάτη, η αναθεώρηση, ο συμβιβασμός . Σε βαρέθηκα, δεν σε αναγνωρίζω, φεύγω- όχι δε φεύγω-φεύγω . Η κρίση αξιών, το άγχος, οι αυξημένες ευθύνες, ο αγώνας . Δουλειά ! Το χρήμα, η αλλοτρίωση . Το βόλεμα . Η ανασφάλεια-κρύψε την, ο φόβος, η προδοσία, τα ψέματα . Κάνε το μαλάκα . Κατάπιε το κι αυτό . Σκάσε και κολύμπα . Χειρίσου για να μη χειριστείς . Φά’τους πριν σε φάνε . Νοσταλγία . Ξέχασε το . Μην πληγώνεις ! Δεν πειράζει αν πληγωθείς ! Η παραίτηση . Μην κάνεις σαν να μην το περίμενες ! Το τίμημα της επιλογής, η συνέπεια της απόφασης . Τα φαντάσματα που κουβαλάς . Το μη αναστρέψιμο κάποιων πραγμάτων . Θύτης . Θύμα . Ο χρόνος στο σβέρκο σου . Ο χρόνος γελάει . Γιατί δεν γυρίζει . Το ξέρεις πια πολύ καλά …» απομονώνω το απόσπασμα που ακριβώς αποκαλύπτει την ψυχολογία του σύγχρονου ανθρώπου που βυθίζεται στη μοναξιά. Και είναι τόσο σκληρό… Έτσι από περιέργεια θα ήθελα να συναντήσω έναν άνθρωπο του 19ου αιώνα να τον ρωτήσω αν ξέρει τι είναι η μοναξιά. Εκτός θέματος βγήκα, αλλά τι να κάνω το απόσπασμα με χτύπησε συνωμοτικά στον αγκώνα 😉

  2. ΠΡΟΣΟΧΗ ! ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΣΕΝΤΟΝΙ-ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΑΟΥΡΑΣ . ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ .

    Σταυρούλα μου σου απαντώ καθυστερημένα αλλά έπεσε πολλή δουλειά αυτές τις μέρες .
    Όλα είναι δεκτά εδώ παιδί μου, εντός ή εκτός θέματος ! 🙂 Και οι αγκωνιές !! ( στις σφαλιάρες μην φτάσουμε μόνο ! ) 🙂 🙂
    Και μιας και είμαστε μόνες μας εδώ και δεν γράφει και κανένας άλλος, ας ξεσαλώσουμε ! 😉

    Με την έντονη αντίθεση μεταξύ των δύο παραγράφων ήθελα περισσότερο να τονίσω την απομυθοποιήση και τη συνειδητοποίηση κάποιων πραγμάτων που συμβαίνουν μετά την ενηλικίωση . Όμως, πράγματι, όλα αυτά μπορούν να οδηγήσουν στη μοναξιά . Εξαρτάται πως θα το δει κανείς, αισιόδοξα ή απαισιόδοξα .

    Όσο για την απορία σου, είχα φρέσκια στο μυαλό μου τη γνώμη κάποιου ( φετινή καλοκαιρινή ανάγνωση )… Τη διατύπωσε το 1845 οπότε νομίζω ότι μας κάνει . Αντιγράφω και αν δεν βαριέσαι διάβασε τη !

    » Δύο πράγματα συμβαίνουν : ή ο άνθρωπος απορροφάται από την κοινωνία, υιοθετεί τις ιδέες και τα πάθη της και τότε εξαφανίζεται μέσα στον κοινό χρωματισμό ή αναδιπλώνεται στον εαυτό του και πια δεν βγάζει τίποτα προς τα έξω . Ανάμεσα σ’αυτόν και τους ομοίους του εγκαθίστανται βαθιές διαφορές . Και μόνο στον τρόπο με τον οποίο κατανοούν μια σκέψη, τουςχωρίζει άβυσσος . Ζει μόνος, ονειρεύεται μόνος, υποφέρει μόνος, κανείς δεν μοιράζεται τη χαρά του, δεν υπάρχει χάδι για την αγάπη του ούτε παρηγοριά για τον πόνο του, η ψυχή του μοιάζει με παραστρατημένο αστερισμό που η τύχη του τον σπρώχνει στο διάστημα . Να γιατί βλέπουμε τόσες πολλές φιλίες στα παιδιά. λιγότερες ήδη στους ώριμους ανθρώπους, και καθόλου ανάμεσα στους γέροντες .

    Πόσες αρεσκειες, σκέψεις, ονειροπολήσεις και απολαύσεις είχαμε κοινές με πάμπολλους ανθρώπους που τους χάσαμε στη συνέχεια ? Κι όμως, κάποτε σκέφτονταν ίδια με μας, αισθάνονταν όπως εμείς, ζούσαμε τη ζωή τους, ζούσαν τη δική μας. Αλλά οι δεσμοί που έδειχναν να μας ενώνουν για πάντα, λύθηκαν από μόνοι τους σε τέτοιο βαθμό, πόυ ξεχάσαμε ολότελα ο ένας τον άλλον και δε θα ξανανταμώσουμε ποτέ .

    Υπάρχει μια ηλικία στην οποία μας αρέσουν όλα τα κρασιά και λατρεύουμε όλες τις γυναίκες . Καθόμαστε εμπρός στη ζωή όπως σ’ένα συμπόσιο και τραγουδάμε όλοι μαζί με καρδιά χαρούμενη κι ελαφριά, όλοι οι συνδαιτημόνες νιώθουμε την ίδια ευωχία και μέθη . Ύστερα έρχεται μια ώρα που ο καθενας παίρνει το μπουκάλι του, διαλέγει τη γυναίκα του και τρέχει στο σπιτάκι του, για να έρθουν κάποιοι άλλοι να πιουν τις ίδιες χίμαιρες και να μεθύσουν με τις ίδιες προσδοκίες . » ( σελ. 340 )

    » Κάπως έτσι περνά η ζωή, με απατηλές συμπάθειες και παρεξηγημένες συναισθηματικές εκφράσεις . όσοι κοιμούνται στο ίδιο στρώμα δεν βλέπουν τα ίδια όνειρα, κρατάμε τις σκέψεις για τον εαυτό μας, απωθούμε την ευτυχία μας, κρύβουμε τα δάκρυα μας . Ο πατέρας δεν ξέρει το γιο του ούτε ο σύζυγος τη γυναίκα του, ο εραστής δεν εκφράζει όλη του την αγάπη στην ερωμένη του, ο φίλος δεν καταλαβαίνει τον φίλο – τυφλοί που προχωρούν τυχαία και ψηλαφίζοντας μες στο σκοτάδι για να συναντηθούν, αλλά που συγκρούονται και πληγώνονται μόλις ενωθούν » ( σελ. 368 )

    Γουσταύος Φλωμπέρ » Η ( πρώτη ) Αισθηματική Αγωγή »

    Πιστεύω ότι η ανθρώπινη φύση στη βάση της παραμένει ίδια, οι συνθήκες και οι εποχές αλλάζουν, οι πηγές και τα είδη του άγχους, τα αίτια της μοναξιάς .

    Φιλάκια Σταυρούλα ! 🙂

  3. Παναγιά μου ! Τρόμαξα κι εγώ η ίδια όταν το είδα !!
    🙂

    Σιγά μην τολμήσει κανένας να γράψει σχόλια από εδώ και στο εξής … 😦 😦

  4. Να διαβάσεις και τη δεύτερη και οριστική Αισθηματική Αγωγή, αν δεν το έχεις κάνει ήδη, είναι πιο μεστή και γοητευτική αναγνωστικά. 🙂

  5. Κι έτσι πρέπει να είναι . Την ίδια άποψη διάβασα και στην εισαγωγή του βιβλίου . Μέσα στο χειμώνα θα το διαβάσω σίγουρα .

    Ευχαριστώ ! 🙂 🙂

  6. Ναι, ενδείκνυται για χειμωνιάτικη ανάγνωση, άλλωστε… Είναι τέτοια η ατμόσφαιρά του, μην παρεξηγηθώ

  7. Ε, εσείς οι δυο, έτσι τα λέτε και στο τηλέφωνο;
    Έχω γράψει κι εγώ τέτοιο κείμενο, που έχει αποδέκτη βασικά τον εαυτό μας, με πολλά αφηγηματικά κενά, λέξεις-σημαδούρες για να θυμούμαστε κι αργότερα. σαν νευρωσικό σύμπτωμα που αποκαλύπτει προσπαθώντας να κρύψει.
    Τι να πρωτοδιαβάσω, Jack London, με βαραίνει σαν ενοχή που δεν διάβασα ακόμη την «συναισθηματική αγωγή», την έχω σε μια κούτα τύψεων.
    Να μη βαρύνω άλλο post και σχόλια γράφοντας κι εγώ για τη μοναξιά, θα φιλολογήσω ανεκδοτολογώντας, για τα αφηγηματικά κενά και τα διακείμενα που υπάρχουν σε όλα τα πεζά κείμενα.
    Μαρία, γράφεις «σκάσε και κολύμπα». Το διακείμενο το ξέρεις; Εννοώ την ανεκδοτική ερώτηση στην οποία απάντηση είναι το «σκάσε και κολύμπα».
    Να το πάρει το ποτάμι.
    «Είναι μακριά η Αμερική;»
    Και τώρα σε καλώ να συμπληρώσεις εσύ ένα αφηγηματικό κενό, που σ’ αυτή την περίπτωση είναι η απάντηση. Η ερώτηση είναι: «Είναι μακριά η σελήνη;»
    Αν έχεις θάρρος γράψε την απάντηση. Εξάλλου εσύ δεν είσαι δημόσιος υπάλληλος.

  8. Καλημέρα Μπάμπη !
    Αχ Μπάμπη μου, δύσκολα μου βάζεις ! Πριν από λίγο γύρισα από την πρεμιέρα του West Side Story και δεν μπορώ να σκεφτώ καθόλου …

    Τί είναι αυτά που μου γράφεις καλέ ? Έχω δλδ νευρωσικά συμπτώματα ? Θα ζήσω ? Με πήρατε λοιπόν χαμπάρι ???? Ωωωχ … Εγώ καλέ έγραψα ό,τι μου κατέβαινε στο κεφάλι ! 🙂 Και δεν » αναλύομαι » και τόσο εύκολα . 🙂 🙂

    Καλό αυτό με το κουτί των τύψεων, είχα κι εγώ ένα παρόμοιο κάποτε αλλά το πέταξα . Στο εξής κοιτάζω τα ράφια με τα αδιάβαστα, διαλέγω ένα που να με εμπνέει εκείνη τη στιγμή και τέλος . Όχι άλλες νευρώσεις ! Ράκος έγινα !

    Αυτό με την Αμερική το ήξερα ! Νανα νανα Αμέρικα ! Νανα νανα Αμέρικα !! ( το μιούζικαλ βλέπεις … ) . Το άλλο όμως με το φεγγάρι … δεν νομίζω … Είναι τίποτα προστυχούλι που δεν κάνει να το πει δημόσιος υπάλληλος, αλλιώς θα τον ρίξουν στο πύρ το εξώτερο ??? 🙂

    Να το πάρει το ποτάμι ΤΩΡΑ, ΛΕΜΕ !!!

  9. Σκαλίδη, μας έβαλε κοριό ο Μπάμπης . Την κάνω .

    Υ.Γ. Δεν σε παρεξηγώ ποτέ καλή μου . Πάντως η άγουρη Αισθηματική Αγωγή έχει ωραιότατες και γλαφυρότατες ερωτικές σκηνές μη – σεξ . Και ολίγον από σεξ .

  10. Α, νόμιζα ότι το ήξερες. Την απάντηση σου την έστειλα με email, τώρα πια κοιτάζω να είμαι όσο γίνεται πιο προσεκτικός.
    Έλα τώρα, πλάκα κάνω, αυτά που γράφεις θα μπορούσε να τα υπογράψει καθένας για δικά του, τι νόμισες; Όλοι έχουμε νιώσει παρόμοια, αλλά μόνο οι ταλαντούχοι μπορούμε να το εκφράσουμε έτσι όμορφα. Έχω γράψει κι εγώ παρόμοια, αλλά δεν τολμάω να τα αναρτήσω, δηλαδή σίγουρα δεν τα αναρτώ, παρά μόνο όταν θα βρίσκομαι… Άσε, να μην το κάνω μακάβριο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: