Skip navigation

Νύχτες ζεστές . Αναζήτηση δροσιάς … Μέρες που περνούν απελπιστικά αργά κι από την άλλη, πόσο έχει διαρκέσει μέχρι τώρα το φετινό καλοκαίρι ? Ένα λεπτό ? Όσο μια βουτιά στη θάλασσα ? Δεν έχει σταθερή ταχύτητα ο χρόνος όσο μεγαλώνεις, το μυαλό τον αντιλαμβάνεται διαφορετικά .

Να φταίει η ( χρόνια ) κούραση ? Το γεγονός ότι εν τέλει οι λέξεις «ανα-«, ανάπαυλα, αναχώρηση, αναψυχή, ανάπαυση, αναζωογόνηση, ανανέωση, που μας κλείνουν πονηρά το μάτι λίγο πριν ξεκινήσουν οι διακοπές, έχουν χάσει πλέον το αληθινό τους νόημα, έτσι όπως έχει γίνει η ζωή μας ? Όλα μέσα στο μυαλό μας είναι . Και αν δεν ξεκουραστεί το μυαλό, καμιά παραλία, κανένα νησί, κανένα τοπίο δεν μπορεί να φέρει το πολυπόθητο αποτέλεσμα . Αυτάπατη . Υποκατάστατο . Δύσκολο όμως ε ?

Η ζωή ( και το μυαλό μου ) μου τά’φερε έτσι που, από μικρή, ήμουν «καταδικασμένη» τα περισσότερα καλοκαίρια να κάνω «διπλές διακοπές» ( δικός μου όρος, εφηβικός ! ) . Άλλες στην πραγματικότητα και άλλες μέσα στον πειραγμένο εγκέφαλο . Ήμουν σ’ένα μέρος ? Αλλού ήθελε να είναι το μυαλό . Ήμουν με κάποιους στην αμμουδιά ? Με άλλους έκανε μπάνιο στη θάλασσα και άνοιγε φανταστικές συζητήσεις το μυαλό . Έτρωγα ψαράκι στο γραφικό ταβερνάκι ? Άλλα έτρωγε και άλλους ταϊζε στο στόμα το μυαλό . Βλαμμένο ανικανοποίητο ! Συνηθίζεις όμως λίγο-λίγο …

Έτσι κι απόψε . Άλλη μια ζεστή νύχτα, με μουσική ( εννοείται ) ανακατεμένη με τον ήχο του a/c και ένα κουρασμένο σώμα πάνω σ’έναν καναπέ που βράζει ( βραστός καναπές, ντόϊνγκ ! ), με την παρέα σκόρπια σε διάφορα παραθαλάσσια, το μυαλό αλλού βρίσκεται, αλλού παραθερίζει. Και φτιάχνει το ιδανικό σκηνικό .

Σε ένα όμορφο μέρος, ένα ωραίο και φιλόξενο σπίτι, μια γλυκιά βραδιά, με αγαπημένα πρόσωπα και … μια πριβέ συναυλία ! Να, κάπως έτσι …

 

 

Δύο  Oscar, δύο BAFTA , δύο «ευρωπαϊκά» Oscar και καμιά εικοσαριά ακόμη  βραβεία – χώρια πόσες υποψηφιότητες – μάζεψε ο Pedro Almodovar το 2002-2003 ( ήταν μια καλή χρονιά ! ) για την υπέροχη ταινία του και πολυαγαπημένη μου, «Μίλα της» ( Hable Con Ella ) .

Μέσα από ένα απίστευτο σενάριο, ο Αlmodovar διηγείται με το δικό του, μοναδικό τρόπο μια όμορφη αλλά αρκετά θλιμμένη ιστορία ( που όμως δεν «βαραίνει» ποτέ τον θεατή ) για τη φιλία, την ανιδιοτελή ( ή την εγωιστική, μονόπλευρη ? ) αγάπη, τη μοναξιά, την ανθρώπινη επικοινωνία . Όλα αυτά φιλτραρισμένα μέσα από την ανδρική ματιά, αλλά με τη γυναικεία δύναμη και παρουσία, διάχυτες παντού .

Στη συγκεκριμένη σκηνή, ο φρεσκοχωρισμένος και με το δάκρυ στο τσεπάκι Μάρκο, ακούει το » Cucurrucucu Paloma » και το μυαλό του αλλού ταξιδεύει . Συγκινείται, δεν αντέχει άλλο, φεύγει και στο κατόπι του τρέχει η δυναμική ταυρομάχος ( ! ) Λίντια η οποία έχει όλη την καλή διάθεση να τον παρηγορήσει, γενικώς και ειδικώς …  Ο Μάρκο θα αργήσει να πάρει μπρος και όταν αυτό γίνει τελικά θα είναι λιγουλάκι αργά, η Λίντια θα έχει πέσει σε κώμα μετά από ένα ατυχές συμβάν με έναν ταύρο . Και αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στα υπόλοιπα που γίνονται στην ταινία .

Trivia

* Το » Cucurrucucu Paloma »  γράφτηκε το 1954 από τον μεξικανό συνθέτη Tomas Mendez, το είδος της σύνθεσης του λέγεται huapango ( μουσική που παίζεται κυρίως από μπάντες mariachi και χορεύεται από ζευγάρια ). Έγινε τεράστια επιτυχία από τη μεγάλη τραγουδίστρια Lola Beltran και από τότε μόνο εγώ δεν το έχω τραγουδήσει ( καλύτερα … ) . Και Ιγκλέσιας και Μούσχουρη και Μπελαφόντε και Λουίς Μιγκέλ και και και …

* Η εκτέλεση του από τον Caetano Veloso θεωρείται μία από τις καλύτερες και τις πιο αισθαντικές . Τί  να πεις για τον βραζιλιάνο Veloso ? ( μήπως ότι δεν τον είδες όταν ήρθε στην Αθήνα, πτου σου ? ) Ζωντανός μύθος . Με την πουπουλένια του φωνή, τη θεατράλε ερμηνεία ( οι κάμερες εστιάζουν συνεχώς στις κινήσεις των χεριών του ) και τη γλυκιά φυσιογνωμία, δεν υπάρχει περίπτωση να μην τον συμπαθήσεις και αν ακούσεις τα τραγούδια του και διαβάσεις το βιογραφικό του, να μην τον θαυμάσεις .

* Στη σκηνή της ταινίας όπου ακούγεται το Cucu…etc, εκτός από τον C.Veloso, cameo εμφάνιση κάνουν η Marisa Paredes και η Cecilia Roth, αγαπημένες ηθοποιοί του Almodovar .

 

*** Δεν ανεβάζω μετάφραση των «στίχοι» ( αν και την έχω βρει ) γιατί αν το κάνω θα αρχίσετε να μου ζητάτε ξυραφάκια ! Και έχει και ζέστη … 🙂 🙂 ***

 

Advertisements

4 Comments

  1. Aura, να την ανεβάσεις. Μη φοβάσαι τα αιχμηρά αντικείμενα τα ΄χω κλειδωμένα! 😆

    Θεός ο Αλμοδοβάρ κι ο Βελόζο επίσης! 😉 Γέλασα πολύ με τον τίτλο. 😀

    Όσο για τα παιχνίδια του μυαλού και τ΄ανικανοποίητά του, καίειι!

    Υ.Γ. Ξέχασες τα Κατσαμπάκια βρε! 😀

  2. » Λένε πως κάθε νύχτα δεν έκανε τίποτα άλλο από το να κλαίει
    Λένε πως δεν έτρωγε καθόλου παρά μόνο έπινε
    Ορκίζονται πως ακόμη και ο ουρανός ράγισε όταν άκουσε το κλάμμα του
    Πόσο υπέφερε για εκείνη … τη φώναζε ακόμη κι όταν πέθαινε

    Άϊ άϊ άϊ τραγουδούσε
    Άϊ άϊ άϊ κι έκλαιγε
    Άϊ άϊ άϊ τραγουδούσε
    την ώρα που από θανατηφόρο πάθος πέθαινε

    Και ένα θλιμμένο περιστέρι ήρθε το επόμενο πρωί για να του τραγουδήσει
    κι έμεινε στο σπιτάκι που είχε με τα παράθυρα ανοιχτά
    Ορκίζονται πως το περιστέρι εκείνο είναι η ψυχή του
    που ακόμη περιμένει το γυρισμό εκείνης, εκείνης της άτυχης

    Κουκουρουκουκού περιστεράκι
    Κουκουρουκουκού μην κλαις
    Οι πέτρες δεν κλαίνε, περιστεράκι
    Τί ξέρουν αυτές για τον έρωτα ? »

    Εγώ προειδοποίησα Ρενάτα ! 🙂

    The Katsambas bros ! But of course ! Ευχαριστώ ! Σούπερ !! 🙂 🙂

  3. Τέλειοο! 🙂

  4. Thank you ! Μπορώ να έχω τώρα πίσω τα ξυραφάκια μου ??? 🙂 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: