Γιατρούλη, η λίστα ! ( όχι φαρμάκων, ταινιών )

” A film is never really good unless the camera is an Eye in the head of a Poet “
                                                                                                      Orson Welles

 

Ίσως η λίστα που ακολουθεί να ήταν εντελώς διαφορετική ΑΝ είχα δει αυτά τα δέκα χρόνια τις ( π.χ. ) : Requiem For A Dream, Mullholand Drive, Man Without Past, The Road, Persepolis, Donnie Darko, Let The Right One In, City Of God, Dancer In The Dark, The Others . Έχω δει όμως σχεδόν όλες τις υπόλοιπες κι έτσι οι είκοσι ταινίες που δεν μπορούσα με τίποτα να βγάλω έξω από την υποκειμενικότατη  λίστα μου, είναι …

 

 

 20. Before The Devil Knows You’re Dead ( Πριν Ο Διάβολος Καταλάβει Ότι Πέθανες ) – Sydney Lumet ( 2007 )

Ερμηνείες για υπόκλιση, σενάριο σαιξπηρικής έμπνευσης, πολύ ωραία σκηνοθεσία . Μου πήρε ώρα να συνέλθω μετά το τέλος της .

 

 

 

 19. Synecdoch New York ( Η Συνεκδοχή Της Νέας Υόρκης ) – Charlie Kaufman( 2008 )

Κάτι μου λέει ότι τα επόμενα χρόνια πολλοί από εκείνους που την έθαψαν θα έχουν αλλάξει γνώμη … Την έχω κάνει ποστ, δε γράφω περισσότερα .

 

 

 

 18. Les Invasions Barbares ( Η Επέλαση Των Βαρβάρων ) – Denys Arcand ( 2003 )

Μια ελεγεία για τη ζωή, τα λάθη της, το τέλος της . Βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή, συγκινητική, σαρκαστική, έξυπνη . Πεθύμησα να την ξαναδώ . Και θα την ξαναδώ, και θα την ξαναδώ …

 

 

 

 17. Match Point – Woody Allen ( 2005 )

Παιχνίδια ηθικής . Ανατροπές στην ιστορία που σε τρελλαίνουν . Όλοι οι χαρακτήρες αντιπαθείς . Η βέρα που κυλάει στο πλακόστρωτο . Στριφογυρίζεις διαρκώς στη θέση σου, δυσφορείς αλλά το ενδιαφέρον αμείωτο . Βγάζεις το καπέλο στον Άλλεν ( και τον αρχιτέκτονα του διαμερίσματος με τη φοβερή θέα, μην ξεχνιόμαστε ! ) .

 

 

 

16. Gegen Die Wand ( Duvara Karsi – Μαζί Ποτέ ) – Fatih Akin ( 2004 )

Θα μπορούσα κάλλιστα να είχα βάλει και το ” Στην Άκρη Του Ουρανού ” ( επίσης φοβερή ταινία ) . Είναι όμως η πρώτη ταινία του Ακίν που έχω δει, και δεν κρύβω πως αν και στο δεύτερο μισό γίνεται λίγο σαπουνόπερα για τα γούστα μου, με συγκλόνισε . Άντε να δούμε τι πουλιά θα πιάσει ο Φατίχ και στην κωμωδία …

 

 

 

 15. Atonement ( Εξιλέωση ) – Joe Wright ( 2007 )

Κάποιος είχε πει ” Never judge a book by its movie “ . Εννοείται ότι το βιβλίο είναι ανώτερο και αν δεν το είχα διαβάσει μόλις ένα μήνα πριν δω την ταινία, είμαι σίγουρη ότι το φιλμ θα μου άρεσε ακόμη περισσότερο . Η μεταφορά του πάντως στη μεγάλη οθόνη,  αξιοπρεπέστατη . Υπέροχη φωτογραφία, ατμόσφαιρα, εκπληκτική μουσική ( αυτή η γραφομηχανή … ) .

 

 

 

 14. There Will Be Blood ( Θα Χυθεί Αίμα ) – Paul Thomas Anderson ( 2007 )

Μμμ … Να τολμήσω να πω ” Εναλλακτικός Πολίτης Κέην των ’00s ? Υπερβολικό ? Αυτό όμως μου ήρθε μόλις στο μυαλό . Η πρώτη σκηνή της ταινίας ( εκείνος ο βόμβος Θεε μου … ) και η τελευταία, εκπληκτικές και οι δύο, χαράσσονται στη μνήμη . Και στο ενδιάμεσο ο τεράστιος D. D. Lewis . Όλη η ταινία εκείνος . Και καθόλου δε με πειράζει !

 

 

 

 13. The Hours – Stephen Daldry ( 2002 )

Πριν λίγα χρόνια θα την είχα τοποθετήσει σε υψηλότερη θέση, σήμερα όμως είμαι αλλιώς ( έτσι κε Κρόνενμπεργκ ? ) . Δύσκολη ταινία, από τις πιο υπαινικτικές που έχω δει . Δεν ξέρω τι λέει ο Τεοκαφ για προβολή μια φορά την εβδομάδα, εγώ πάντως μια φορά την είδα, με σημάδεψε ( τότε ) και ακόμη δεν έχω βρει το κουράγιο να την ξαναδώ ( τη θυμάμαι σαν να την είδα χθες ) . Δε θα ξεχάσω ποτέ τη σκηνή με την Κιντμαν - Γουλφ να κοιτάζει το νεκρό πουλάκι και δε θέλω ποτέ να έρθει η στιγμή που θα κατανοήσω την κατάρρευση της Στριπ μπροστά στο νεροχύτη !

 

 

 

 12. Bourne Ultimatum ( Το Τελεσίγραφο του Μπορν ) – Paul Greengrass ( 2007 )

Η καλύτερη ταινία δράσης που έχω δει τα τελευταία χρόνια . Αριστουργηματικό μοντάζ, ήχος, χορογραφία μάχης . Από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο δεν με άφησε να πάρω ανάσα . Στο τέλος είχα πιαστεί από την αγωνία και το σφίξιμο . Τί κι αν είναι περιπέτεια ? Είναι μεγάλη ταινία .

 

 

 

 11. Le Scaphandre et Le Papillon ( Το Σκάφανδρο και Η Πεταλούδα ) - Julian Schnabel ( 2007 )

Σε αλλάζει αυτή η ταινία . Σε κάνει να σκεφτείς, να αναθεωρήσεις, να εκτιμήσεις . Και είναι τόσο υπέροχα κινηματογραφημένη η άτιμη . Και όλοι οι ηθοποιοί παίζουν τόσο καλά . Και στο τέλος ο σκηνοθέτης καταφέρνει και δε σε μιζεριάζει καθόλου, δε σε στενοχωρεί . Αντίθετα σε κάνει να θέλεις να ζήσεις περισσότερο και να υμνήσεις τη ζωή . Μεγάλο πράγμα n’est pas ?

 

 

 

 10. El Laberinto del Fauno  ( Ο Λαβύρινθος του Πάνα ) – Guillermo Del Toro ( 2006 )

Ο Πολάνσκι έχει πει ότι κύριος στόχος μιας ταινίας πρέπει να είναι το να σε κάνει να ξεχάσεις ότι βρίσκεσαι μέσα στην αίθουσα . Στην περίπτωση μου ο Ντελ Τόρο με το Λαβύρινθο του το κατάφερε πάρα πολύ καλά . Μαγεία, συμβολισμός και αλληγορία όλα μαζί στο πιο σκοτεινό παραμύθι της δεκαετίας . Άσε που μετά έψαξα για την ιστορία της Ισπανίας . Αυτό πού το πας ?

 

 

 

 9. The Constant Gardener ( Ο Επίμονος Κηπουρός ) – Fernando Meirelles ( 2005 )

Αααα … Εδώ μιλάμε για έναν έρωτα μεγάλο κι εσύ κολλάς σε κάτι πράγματα μικρά . Μιλάω για τον ” έρωτα ” μου με την Τessa Quayle . Ο πιο αγαπημένος μου γυναικείος χαρακτήρας για αυτή τη δεκαετία . Και η Weisz το άξιζε το Όσκαρ . Πέρα από αυτό όμως και η ( πολύ πολύ αγαπημένη ) ταινία είναι πάρα πολύ ωραία, η μουσική της απίστευτη και η φωτογραφία το ίδιο . Θα μπορούσε να είναι πιο χαμηλά στη λίστα αλλά δικιά μου είναι ( η λίστα ) και ό,τι θέλω την κάνω !

 

 

 

 8. Hable Con Ella – Pedro Almodovar ( 2002 )

Η καλύτερη, κατά τη γνώμη μου, ταινία του Αλμοδοβαρ ( βάλτε όπου θέλετε εσείς τον τόνο ) . Δεν μου αρέσουν όλα τα έργα του αλλά εδώ μεγαλούργησε . Μετέφερε όποια μηνύματα ήθελε μέσω της πιο ανατρεπτικής του ιστορίας . Κι εδώ συγκίνηση και χιούμορ και αγάπη και ανθρωπιά και μοναξιά και, και, και …

 

 

 

 7. Lost In Translation ( Χαμένοι Στη Μετάφραση ) – Sofia Coppola ( 2003 )

Ακόμη προσπαθώ να εξηγήσω γιατί έχω τοποθετήσει αυτή τη μικρή ταινία – διαμάντι τόσο ψηλά στη λίστα μου . Ίσως γιατί έχει μπει μέσα στην καρδιά μου . Ίσως γιατί ο Murray δίνει μια μεγάλη ερμηνεία . Γιατί αντιπροσωπεύει μια σκηνοθετική ματιά τόσο φρέσκια . Γιατί δείχνει τις καταστάσεις στις πραγματικές τους διαστάσεις, δεν παραμυθιάζει . Είναι ειλικρινής, αστεία, γλυκιά . Και γιατί λίγο πολύ, όλοι είμαστε χαμένοι σε μια μετάφραση . Αλλά θα τη βρούμε την άκρη … ( Ρε Τεο θα μας πεις τι της είπε στ’αυτί τελικά ??? Αμαν ! )

 

 

 

 6. Un Long Dimanche de Fiancailles ( Οι Ατελείωτοι Αρραβώνες ) – Jean Pierre Jeunet ( 2004 )

Πείτε ότι εδώ είναι και η θέση της Αμελί γιατί πραγματικά δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιά από τις δυο να βάλω . Η Αμελί έχασε, που λέει ο λόγος, γιατί προς τα μισά της με κούρασε και θα την προτιμούσα με μικρότερη διάρκεια ( έτσι γκρινιάζω, την αγαπώ την Αμελί ) . Οι Αρραβώνες όμως, που είναι κι ατελείωτοι … ε ? Σκηνοθεσία, φωτογραφία, κοστούμια, σκηνικά, η εποχή που λατρεύω, μυστήριο, πόλεμος, μοιραία γεγονότα, συμπτώσεις, μεταφυσική, η σπαρακτική ιστορία των στρατιωτών . Υπέροχη ταινία, υπέροχη …

 

 

 

 5. Amores Perros ( Χαμένες Αγάπες ) – Alejandro Gonzalez Inarritu ( 2000 )

Κι εδώ υπήρξε προβληματάκι . Να βάλω τις Αγάπες ή το Βαβέλ ? Επικράτησαν εν τέλει οι Χαμένες Αγάπες ( μπράβο Χαμένες ! ) Έπαθα πλάκα όταν είδα την ταινία . Το υπεραγαπημένο δίδυμο Ιναρίτου – Αριάγα στην πρώτη του συνεργασία . Και η συνταγή τους : τρεις φαινομενικά άσχετες ιστορίες που ξεδιπλώνονται και ταυτόχρονα συνδέονται σταδιακά . Εδώ όμως επιπλέον έχουμε έναν επιπλέον συνδετικό κρίκο, τρομερό εύρημα . Τους σκύλους ! Καταπληκτικό φιλμ, σπουδαίες ερμηνείες και ο αγαπημένος χαρακτήρας του Τσίβο .

 

 

 

 4. Fa Yeung Nin Wa  ( Ερωτική Επιθυμία ) – Wong Kar Wai ( 2000 )

Παράδεισος . Όσο κι αν λένε ότι είναι σούπερ αργή και νανουριστική και βαρετή ( έτσι λένε, αλήθεια ! ) εγώ τη βρίσκω μαγική, τη σκηνοθεσία τρομερή, τη μουσική φανταστική, την αισθητική της υψηλή . Και την είχα δει και πριν χρόνια στην ΕΤ1 αργά το βράδυ κι άντεξα . Άρα ? Εντάξει παιδιά, και το 2046 καλό, χρυσό, αλλά η Ερωτική Επιθυμία είναι αξεπέραστη .

 

 

 

3. 21 Grams( 21 Γραμμάρια ) – Alejandro Gonzalez Inarritu ( 2003 )

21 γραμμάρια, να τ’αφήσω ή να τα τυλίξω για το σπίτι ? Όπως καταλαβαίνετε έχω αρχίσει και τα παίζω . Κι εδώ το αγαπημένο δίδυμο, με τη διαφορά ότι εδώ έχουμε έναν Sean Penn κι Ένας είναι ο Sean Penn (σας είπα ότι και το  Hunger ήταν υποψήφιο για τη λίστα ? ) . Η ιστορία είναι μια αυτή τη φορά αλλά αριστοτεχνικά κομμένη στα τρία, στα τέσσερα, στα χίλια δεκατέσσερα . Σπαζοκεφαλιά κανονική, διανθισμένη από εξαιρετικές ερμηνείες, σκοτεινή ατμόσφαιρα, μαύρη φωτογραφία . Είναι αυτό το αγαπημένο που λέει ο Ιnarritu : η ζωή σου μπορεί ν’αλλάξει εντελώς μέσα σε δευτερόλεπτα αλλά δυστυχώς δεν ξέρεις το πότε .

 

 

 

 2. Eternal Sunshine Of The Spoteless Mind ( Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού ) – Michel Gondry ( 2004 )

Τί περιμένατε δηλαδή ? Αδυναμίες είναι αυτές . Εδώ έχουμε τον εγκέφαλο του Charlie Caufman σε μεγάλα κέφια, την ονειρώδη σκηνοθεσία του Gondry και την καλύτερη και πρωτότυπη ιστορία αγάπης για τα ’00s μέχρι στιγμής . Και πρώτη την έβαζα άμα λάχει ( θα αρχίσουν να λαλούν τα κοκκόρια σε λίγο ) . Αμ, το ηθικόν δίδαγμα ? Όσο και να προσπαθείς, το πεπρωμένο κλπ κλπ . Φιλί .

 

 

 

 1. Οldboy – Chan-wook Park ( 2003 )

Τέτοια ταινία δεν έχω ματαδεί . Και δεν είναι κι από εκείνες που μπορούν να επαναληφθούν . Δέος, τρόμος, σπαραγμός . Θα μπορούσα να αρχίσω να γράφω για αρχαίες τραγωδίες που παρουσιάζονται σαν video game, για σκηνές πανέμορφες και αποκρουστικές κι άλλα πολλά . Δεν το κάνω γιατί ήρθε η ώρα να πάω για ύπνο κι εσείς να ξυπνήσετε και να διαβάσετε τη λίστα . Έτυχε να τη βάλω πρώτη . Έτσι μου φαίνεται τώρα …

 

 

 

 

 

 

Γιατρούλη, you’ve got mail !

Anybody who comes to the cinema is bringing they’re whole sexual history, their literary history, their movie literacy, their culture, their language, their religion, whatever they’ve got. I can’t possibly manipulate all of that, nor do I want to.

David Cronenberg

 

What About Bob ? ( 1991 )

 

” Αγαπημένε μου γιατρούλη,

Σου στέλνω αυτό το γράμμα ( αφού δεν απαντάς στα 3456732 τηλεφωνήματα που σου έχω κάνει μέχρι σήμερα – γιατί άραγε ? ) γιατί τις τελευταίες μέρες ανακάλυψα κάποια πράγματα για μένα, που ίσως σου φανούν χρήσιμα για τις επόμενες συνεδρίες μας, και έπρεπε να σ’ενημερώσω γι’αυτά .

Δήλωσα συμμετοχή σε μια ψηφοφορία που διοργανώνει ένα πολύ αξιόλογο μπλογκ, το Seagazing, προκειμένου να αναδειχτούν οι 20 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας 2000-2009 . Τί τό’θελα γιατρούλη μου ? Αφού το ήξερα ότι θα πελάγωνα η ψυχαναγκαστικιά και θα κολλούσα ! Έζησα ένα δράμα, πέρασα ένα μαρτύριο . Πολλές οι δυσκολίες που πέρασα και τα προβλήματα που αντιμετώπισα μέχρι να φτιάξω τη ρημαδολίστα . Αφού, το ξέρεις κι εσύ, λατρεύω τις λίστες αλλά δεν αντέχω τους περιορισμούς ! Καλύτερα να τις διαβάζω παρά να τις δημιουργώ !

Θέλανε είκοσι ταινίες . Ήθελα πενήντα ! Με τις πενήντα, μάλιστα, βολευόμουν . Τώρα όμως ? Άρχισα να κόβω από εδώ, να ράβω από εκεί, να σβήνω, να ξεσβήνω, να ιδρώνω, να ξεϊδρώνω . Στον ύπνο μου την έβλεπα τη λίστα . Μετά ήταν και το άλλο . Να λειτουργήσω με την καρδιά ή το μυαλό ? Καταλαβαίνεις εσύ γιατρούλη μου τι εννοώ . Χ@σ@  μέσα ! Λες κι έχω βρει απάντηση σ’αυτό για να την εφαρμόσω και στις ταινίες, τρομάρα μου ! Αμ, οι βαθμοί ? Ήθελα να βάλω δυο-τρεις μαζί στην ίδια θέση . Η εικοστή θα μπορούσε άνετα να είναι πρώτη και το ανάποδο . Και όσες ( λίγες είναι όμως ) δεν έχω δει ? Αδικούνται ?

Με πόνο ψυχής άφησα έξω πολλές . American Beauty ( είναι του ‘99 γμτ ), Kill Bill I+II, High Fidelity, Κρυμμένος, Amelie, Βαλς με τον Μπασίρ, Ο Πληροφοριοδότης, Βαβέλ, Ψάχνοντας το Νέμο, Inglourious Basterds . Αλλά και τις : Τίγρης και Δράκος, Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς, Οι ζωές των Άλλων, Γράμματα από το Ίβο Τζίμα, Η θάλασσα μέσα μου, Elephant .

 Ακολούθησα τελικά και τα δύο, μυαλό και καρδιά ( όπως πάντα ) και κατάφερα να τη φτιάξω .

Και της ρίχνω μια ματιά . Και τί ανακαλύπτω ???? Οι περισσότερες έχουν σαν κέντρο βάρους το σενάριο και χαρακτηρίζονται από πολλά χρονικά μπρος-πίσω, πάνω-κάτω, μέσα-έξω . Δεκαπέντε από αυτές έχουν να κάνουν με δύσκολους ή ιδιόρρυθμους χαρακτήρες, μοναχικούς ή ιδιαίτερους ανθρώπους ( ψυχικά, διανοητικά ή σωματικά ) . Δέκα από αυτές αναφέρονται σε οικογένειες με προβλήματα, σχέσεις μετ’εμποδίων, γάμους για γέλια και για κλάματα, έρωτες που είναι χαμένη υπόθεση από την πρώτη στιγμή ( ή την τελευταία ) . Έξι έχουν ήρωες με κάποια πάθηση ή αναπηρία . Τέσσερεις ( και βάλε ίσως ) έχουν αναφορές σε εμπόλεμες περιόδους, μάχες, μπάμπα-μπούμπα, τον κακό χαμό !

Δηλαδή εγώ τώρα να τολμήσω να βγάλω συμπεράσματα ? Να συμφωνήσω με τον κο Cronenberg ? Λες γιατρούλη μου ? Θα συμφωνήσω … Μπα … θα διαφωνήσω . Απλώς καλέ, οι παραγωγοί και οι σκηνοθέτες έχουν πιάσει το νόημα του τι συνεπαίρνει τους θεατές, τους ξεσηκώνει και τους μαγεύει . Κάθε μεγάλη ταινία πρέπει να έχει ένα δυνατό θέμα . Σιγά μην είν’το γούστο μου που φταίει !

Ωραία δεν το δικαιολόγησα ?? Εεεε ?

Ξέρω γιατρούλη μου πως ΑΝ με πάρεις τηλέφωνο ( θα με πάρεις, θα με πάρεις, θα με πάρεις ! ), σίγουρα θα μου πεις ότι μυαλό δεν βάζω, αλλά να όμως, για να χαρείς σαν σινεφιλ που είσαι, θα σου στείλω τη λίστα που έφτιαξα . Όποια και να δεις, ως γιατρός, πολύ ωραία θα περάσεις ( τη Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης πρώτη θα την έβαζες αλλά τεσπα ) .

Αύριο όμως . Τώρα κουτουλάω και ζαλίζομαι από τη νύστα και δεν αντέχω, εντάξει ? Πάρε με μωρέ ένα τηλέφωνοοοο ! Πού θα βρεις καλύτερη πελάτισα ? Και υπόσχομαι ότι δε θα σου ξαναπώ για όνειρα, κινέζες και ταξιτζήδες !

Βολούπτας 

Deconstructing Harry ( 1997 )

Η Λίστα του Σιντλ…του Τεοκαφ !!

[ Κι εκεί που το μπλογκ μου είχε πέσει σε μια κατάσταση χειμερίας νάρκης, σκόνη και αράχνες ( και διάφορα άλλα που δεν ξέρω πως τα λένε ) είχαν κάνει κατάληψη κανονική, ήρθε ο Τεοκαφ να δώσει τη λύση ( αλληλούϊα !! ) με το πρώτο ( και τελευταίο ? ) επίσημο ποστ του ως φιλοξενούμενος μου .

Ο Τεο έκανε μια προσωπική, κινηματογραφική αναδρομή της δεκαετίας που τελειώνει σε λίγες εβδομάδες και κατέληξε στις δικές του 20 καλύτερες ταινίες από το 2000 μέχρι το 2009 . Με μεγάλη μου χαρά παρουσιάζω τη λίστα η οποία συμμετέχει στη μεγάλη μπλογκοψηφοφορία που έχουν ξεκινήσει οι http://seagazing.blogspot.com/ και λήγει στις 30/11 .  Ο λόγος τώρα στον Τεο : Action ! ]

 

 

 

 

20. Spider man – Sam Raimi (2002) : Remember, with great power, comes great responsibility. Είναι η πρώτη φορά που η ουσία των υπερηρώων  δίνεται τόσο ξεκάθαρα. Τέλεια περιπέτεια, με ουσία ( δεν το συναντάς καθημερινά νομίζω).

 

 

 

 

19.  Match Point – Woody Allen (2005) : Η τύχη που τόσο απασχόλησε τους αρχαίους ημών προγόνους μέχρι που σήκωσαν τα χέρια ψηλά και τα έριξαν στους Θεούς, αυτή η ίδια είναι που απασχολεί και τον μεγάλο δημιουργό. Κι αυτός μένει εκστατικός   στο μεγάλο μυστήριο της πολυπλοκότητας και απροσδιοριστίας της ζωής. Τόσο, που τον αναγκάζει να ξεφύγει απ την πεπατημένη της τραγωδίας ( δεν υπάρχει κάθαρση) και απλά να μας δείξει την αλήθεια στυγνή, λιτή και τόσο καθημερινά συνηθισμένη. Πόσες φορές η τέχνη έχει δείξει ένα πτώμα που σήπεται κάτω απ τον καυτό ήλιο; Πολύ λίγες. Δεν αρέσει. Δεν κόβει  εισιτήρια. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

 

 

 

18. The Bourne Ultimatum ( To Τελεσίγραφο του Μπορν ) – Paul Greengrass (2007) : I had to close down everything / I had to close down my mind / Too many things could cut me / Too much could make me blind / I’ve seen so much in so many places / So many heartaches, so many faces / So many dirty things / You couldn’t even believe /    I would stand in line for this / It’s always good in life for this  Ο Μόμπι τα λέει όλα, για τις καλύτερες περιπέτειες  των τελευταίων 20 χρόνων ( μαζί με τα δύο προηγούμενα έργα της σειράς). Μέσα σε ένα στίχο μας λέει : Αυτός είναι ο Τζέϊσον Μπόρν ( για στάσου μήπως είμαι εγώ; ).

 

 

 

17. Collateral – Michael Mann (2004) (αντί για Insider που είναι του 1999) : Vincent : 17 million people. This is got to be the fifth biggest economy in the world and nobody knows each other. I read about this guy who gets on the MTA here, dies. Max: Oh. Vincent : Six hours he’s riding the subway before anybody notices his corpse doing laps around L.A., people on and off sitting next to him. Nobody  notices.

 

 

16. Traffic – Steven Soderbergh (2000) : Η καλύτερη ταινία για ναρκωτικά που γράφτηκε ποτέ. Και όσοι πιστέψουν πως η λύση που δίνει ο σκηνοθέτης είναι ρομαντική, απλά ο άνθρωπος  εκτός από μεγάλος δημιουργός είναι και  μεγάλος ρεαλιστής.

 

 

 

 

15. Sin City – Frank Miller, Robert Rodriguez (2005) :  John Hartigan: An old man dies. A young woman lives. A fair trade. I love you, Nancy.

 

 

 

 

 

14. The Departed ( O Πληροφοριοδότης ) - Martin Scorsese(2006) : Σε μια εποχή που είναι πολύ δύσκολο να δεις ποιός είναι ποιός. Που το κακό με το καλό εναλλάσονται με ταχύτητα φωτός. Όχι σε άλλους ανθρώπους, αλλά σε μας τους ίδιους ( άνθρωποι χωρίς αρχές, που εύκολα προδίδουν τα πάντα για ένα πινάκιο φακής –  βλέπε σήμερα για  μια  Πράντα ή ένα μίνι Κούπερ τούρμπο ). Σε μια τέτοια εποχή, πώς να ξεχωρίσεις το κακό από το καλό, το ψεύτικο απ το κίβδηλο ;  Ο μεγάλος σκηνοθέτης έχει βρει επιτέλους τη φόρμα του και μας δείχνει τον τρόπο : Η αμόλυντη διαίσθηση της γυναίκας. Ο μεγάλος σκηνοθέτης γυρνάει στο παρελθόν για να μας πει μια αλήθεια κλασσική : Ο Χριστός αναστήθηκε, γιατί πρώτη Εκείνη το είδε πως αναστήθηκε. Ξέρει πως χωρίς  Εκείνη, σωτηρία και ανάσταση δεν υπάρχει για αυτόν τον κόσμο. Σ ευχαριστούμε που επέστρεψες μεγάλε δημιουργέ.

 

 

 

13. Batman Begins – Christopher Nolan (2005) : Enormous Prisoner: You are in hell, little man! [punches Bruce Wayne] Enormous Prisoner: And I am the devil! [punches him again] Bruce Wayne: You’re not the devil. You’re practice. Τέτοιες ατάκες έχουν να ειπωθούν  από την εποχή των σπαγγέτι γουέστερν . Αλλά και ένα σύνολο που δικαιώνει τα μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ . Μα πίσω από όλα, ο πλέον ταλαντούχος νέος σκηνοθέτης .

 

 

 

12. Τhe Last Samurai ( Tελευταίος Σαμουράι ) – Edward Zwick (2003) : Katsumoto: You believe a man can change his destiny? Algren: I think a man does what he can, until his destiny is revealed. Όταν λέμε τέλεια χολιγουντιανή παραγωγή κάτι τέτοιο πρέπει να έχουμε στον νου μας. Όλα άψογα. Μια ιστορία που σε παρασύρει στην μυθολογία της.  Μπήκες στο σινεμά Δυτικός και βγήκες Σαμουράι.  [With his dying breath]  Katsumoto: Perfect… They are all… perfect…

 

 

 

11. The Wrestler ( O Παλαιστής ) – Darren Aronofsky (2008) : Όταν αποφασίζεις πως δεν θα  ακούσεις  τις Σειρήνες που σε καλούν ( Χόλιγουντ) τότε σίγουρα θα βρεις την Ιθάκη που σε περιμένει. Θα μπορούσε εύκολα ο Αρονόφσκι να κάνει μια πλούσια καρικατούρα. Έκανε ένα οδυνηρό αριστούργημα.  Με γραφή απλή, ρεαλιστική κατορθώνει να μας δώσει την καθημερινότητα μιας άλλης Αμερικής. Φτωχής, απελπισμένης αλλά που στην τελική μπορεί να έχει κάποια ελπίδα κρυμμένη μέσα στα σκουπίδια της. Ο Ήρωας πεθαίνει μπας κ εμείς αποκαλύψουμε τον κρυψώνα  αυτής της ελπίδας.

 

 

 

10. Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan – Larry Charles (2006) : Οπαδός απ την πρώτη στιγμή, φανατικός, από εκείνους που ζωγραφίζουν τα χρώματα της σημαίας του Καζακστάν στο πρόσωπό τους. Με τέτοιο μπακράουντ φοβάμαι πως δεν έχω ίχνος αμεροληψίας για να πω κάτι για την ταινία εκτός από συνθήματα γηπεδικά. 

 

 

 

9. 25th Hour ( 25^η Ώρα ) – Spike Lee (2002) : Η καλύτερη ταινία του Σπάικ Λι. Μόνο  τον μονόλογο του Νόρτον μπροστά  στον καθρέφτη να είχε η ταινία θα ήταν πολύ καλή ούτως ή άλλως. Μα έχει τόσα πολλά. Για τις σχέσεις των ανθρώπων. Την καθημερινότητα. Τη δύσκολη ώρα. Την μια επιπλέον ώρα που θέλουμε κάποιες στιγμές και δεν έχουμε.  Μόλις έβγαλε τα ρατσιστικά γυαλιά του ( Σπάικ Λι ) έγινε υπέροχος.

 

 

 

8. The Hours - ( Οι Ώρες ) – Stephen Daldry (2002) : Τόσο επίκαιρη ταινία. Θα έπρεπε να την βλέπουν οι γυναίκες μια φορά κάθε βδομάδα για να τους θυμίζει πως υπάρχει  ζωή και μετά τον άντρα. Μα και τόσο ξεπερασμένη από την καθημερινότητα : το μεγάλο μπούστο ( φυσικό ή τεχνητό), όνειρο και ελπίδα για  κάθε κοπέλα. Η ανδροκρατούμενη κοινωνία παράγει καθημερινά πρότυπα Μπίμπο και μετά καταναλώνει η ίδια τα περιττώματά της, έτσι που δεν ξέρεις ποιός βγήκε πρώτος : η κότα ή τα αυγό ( η καταπίεση του άντρα ή η ηλιθιότητα της γυναίκας ).

 

 

 

7. Crash – Paul Haggis (2004) : Η καλύτερη καταγραφή του σημερινού ρατσισμού. Αυτού που περνάει μέσα από τον καθένα μας ( όχι η ευκολία  του άσπρου – μαύρου ). Του ρατσισμού που εμποτίζει τόσο τα θύματα όσο και τους θύτες. Με τον ίδιο τρόπο. Ένας ρατσισμός που τον φοράμε σαν ένα ξένο ρούχο ( χωρίς να έχει κάποιο ουσιαστικό βάθος και αιτία ) και βγαίνουμε κάθε μέρα έξω.   «Μα εγώ θα σε σώσω κι ας είσαι γυναίκα και μάλιστα μαύρη. Θα σε σώσω, γιατί την ψυχή μου η κοινωνία δεν μπόρεσε να την ξεχαρβαλώσει ακόμα. Θα σε σώσω χωρίς να ξέρω το γιατί. Ίσως κάπου, κάποτε να είμαστε και οι καλύτεροι φίλοι, είμαι σίγουρος γι αυτό.»

 

 

6. 4 Luni, 3 Saptamani, si 2 zile ( 4 μήνες, 3 εβδομάδες & 2 ημέρες ) – Cristian Mungiu (2007) : Αυτός είναι ο πραγματικός κινηματογράφος. Να περιγράφεις μια κατάσταση και να είναι, εσύ που την βλέπεις,  σαν να τη ζεις. Μόνο όσοι ξέρουν μπορούν να καταλάβουν πόσο δύσκολο είναι  να δείχνεις το απλό σαν τέτοιο. Μηδέν σενάριο, τόσο υπέροχη σκηνοθεσία τόσο υπέροχο έργο. Αυτός είναι ο πραγματικός κινηματογράφος.

 

 

 

5. Lost In Translation ( Xαμένοι στην Μετάφραση ) – Sofia Coppola (2003) : Ποτέ κανείς δεν έγραψε τόσο καλά πως αισθάνεται ένας άντρας στην κομβική ηλικία των 40 όσο αυτό το κορίτσι ( Κόπολα) . Και να είναι όλα ένας ψίθυρος, όπως και η ταινία. Και όποιος βρέθηκε ποτέ στην θέση του τυχερού αυτού 40άρη φυσικά ξέρει τι της είπε στο τέλος στ’ αυτί. Λίγο να με πιέσετε και θα σας πω.    ( ” Πες βρε Τεο, πεεεεες !!!! ” – η μοναδική παρέμβαση Βολούπτας     )

 

 

4. In The Valley Of Elah ( Στην κοιλάδα του Ιλά ) – Paul Haggis (2007) : Τα παιδιά που στέλνουμε στη ζωή ( ή στον πόλεμο ) με μια σφεντόνα να νικήσουν τα θηρία που εμείς δεν μπορέσαμε να αναμετρηθούμε μαζί τους.  Και έχουμε την απαίτηση να γυρίσουν χωρίς μια γρατζουνιά. Δύστυχη κοινωνία, δύστυχοι γονείς. Να χαίρεστε αν γυρίσουν καν. Ο καλύτερος μακράν σεναριογράφος έχει γίνει ένας υπέροχος σκηνοθέτης.

 

 

 

 

3. Εl Laberinto del Fauno ( O Λαβύρινθος του Πάνα ) – Guillermo del Toro (2006) : Μαγεία, νόημα, καλλιτεχνική αρτιότητα, εικόνες, συμβολισμοί, αίσθημα, ΠΟΙΗΣΗ. Πόσα χρόνια για να δούμε μια αριστερή ταινία, και την είδαμε από έναν «λακέ» του Χόλυγουντ ( Θεός φυλάξει).

 

 

 

2. In Bruges ( Aποστολή στην Μπρίζ ) – Martin McDonagh (2008) :  Η ειρωνεία είναι ένας ξεχασμένος στους αιώνες τρόπος  συμπεριφοράς ( σε ανθρώπους και καταστάσεις ). Είναι ένας δύσκολος και για τον σύγχρονο κόσμο, άγνωστος τρόπος. Πολλές φορές τον συγχέουμε με άλλους τρόπους. Πολύ λιγότερο πολιτισμένους και χονδροειδείς. Οι αρχαίοι Έλληνες τον είχαν σαν τρόπο, τόσο στη ζωή τους όσο και στην τέχνη τους.  Οι σύγχρονοι πολύ σπάνια. Μόνο οι προικισμένοι του είδους μας. Όλο αυτό το έργο είναι η απόλυτη ειρωνεία. Σε όλα τα ζητήματα που βάζει, αλλά κατά βάση στον πυρήνα του: Ο  μόνος άνθρωπος με αρχές που υπάρχει ( υπάρχουν σήμερα τέτοιοι άνθρωποι; ) είναι ένας αρχηγός μιας τοπικής μαφίας.  Ένα οπτικό αριστούργημα, εύκολο για κάποιους και οδυνηρά  βαθύ για κάποιους άλλους.

 

 

 

KAI …

1. Million Dollar Baby – Clint Eastwood (2004) : Η κορύφωση ενός δημιουργού. Η κορύφωση ενός μεγάλου μαθητή και ταυτόχρονα δάσκαλου. Αλλά πάνω απ όλα η ποίηση. Γιατί μόνο έτσι μπορεί κάποιος να περιγράψει ( στην ουσία εκφράζει την αδυναμία του να περιγράψει)  τον τρόπο  με τον οποίο ο δημιουργός αφήνει το άρωμα της ερωτικής σχέσης του αρσενικού ( του παντοτινού αρσενικού ) με το θηλυκό ( του παντοτινού θηλυκού ).  Ένα άρωμα που δεν το σβήνουν ούτε χρόνια, ούτε κοινωνικοί προσδιορισμοί. Απλά όταν υπάρχει, υπάρχει. Και μπόρεσε να μας κάνει να το μυρίσουμε. Ένα άρωμα  τόσο  διακριτικό που  θα αναρωτιόμαστε ακόμα και μετά από τόσα χρόνια αν πράγματι υπήρχε ή ήταν η ιδέα μας. Μα και ο Θάνατος του Κλίντ, ίδιος με τον Θάνατο του Μπέρκμαν, Μπιορκστραντ.  Είπαμε, ένας μεγάλος μαθητής και ένας μεγάλος δάσκαλος ταυτόχρονα.

 

* * *  Η δική μου λίστα την επόμενη εβδομάδα ( άντε, να πάρω λίγο μπρος ! )    * * *